PİSİKOPATİ

Bir doğumgünü yazısı...mı acaba? Olabilir mi, evet evet

2012-01-31T09:55:00.002+02:00

Bizim dörtlü hiçbir doomgünü kutlamasında pasta olayına girmemiştir. Daha çok biryerlere gidip içmeyi tercih ettiğimizden sanırım. Kamusal alanda "hepi börtdey" çığlıkları eşliğinde pasta kesme töreninden nefret ettiğimiz için de olabilir tabii ki.

Ancak bu sefer bir ilke imza attık kendi çapımızda. İlk kez evde bir doğumgünü kutlayınca pastasız olmazdı. Nitekim şu yukarıda görmüş olduğunuz nefaset pastayı herkesler afiyetle yedi.

Doğumgünü sahibi mi?

Canım arkadaşım seni ilk ne zaman gördüğümü, seninle nasıl tanıştığımızı hafızamı ne kadar zorlarsam zorlayayım kesinlikle hatırlayamıyorum. Sana dair bendeki ilk görüntü, birimin oradaki kantinin (o ilk en eski halini hatırlıyor musun?) oraya sessiz bir zerafetle gelişin, güzel bir gülümsemeyle merhaba deyişin. Ben bu kızı seveceğim, kanım ısındı diye düşündüğümü çok net hatırlıyorum. Nitekim de öyle oldu:)

Sıra düzenini Meltem bozar, sen "arkadaşım çizgiye dikkat" diye uyarırdın (gerçi herkesi çizgiye dikkat etmesi için uyarırdın ya neyse, mükemmeliyetçiliğin o günlerden belliydi:)

Seni ilk gördüğüm günden beri iyi arkadaş olacağımızı biliyordum ama bu kadar sıkı dost olacağımız o zamanlar aklıma gelmezdi. Sesimin tonunu bırak, bir kelimenin vurgusunu değişik yapsam anlarsın halimi. Anlatmak istemesem de derdimi anlattırır, dinler, halimden anlar, mutlaka ama mutlaka kendimi daha iyi hissetmemi sağlayacak bir şeyi yapar, ya da söylersin.

Ekibin iki kıvırcığı olarak çok da eğleniriz. En çok da Meltem'e sataşırken bana destek olmanı severim. Yonca ile hararetli hararetli tartışmalarınızı izlemekten keyif alırım. İçimizdeki en entel kişilik olmana rağmen bizim hatırımıza sinemada Sex and the City'yi izlemeni takdirle karşılarım.

"Dostluk emek ister" diyen ve bu konuda da içimizde en çok çaba harcayan canım arkadaşım, hayat gailesi ve zamanın yıpratıcılığına kurban gitmekte olan dostluğumuzu hepimizi ayrı ayrı dürterek, yeri geldiğinde çatır çatır kavga da ederek eski güzel günlerine kavuşturmuş, yeniden ve daha sağlam bir bağla da sıkıca bağlamıştır.

Söyleyecek daha çok şey var ama yazmak her zaman o kadar kolay olmuyor bu ara tam zamanlı annelik çok vaktini aldığı için eskisi kadar çok görüşemiyoruz ama telefon çenesi de işimizi görüyor:)))
Ayhanın, Mayan ve son numaran Ali'nle bir ömür boyu mutlu olun.

Seni çok seviyorum canım arkadaşım, iyi ki doğdun iyi ki varsın.

31.1.2009

...

2012-01-30T12:13:00.000+02:00

Pek bir hanımevladı oluşumuzdan mıdır nedir biz İstanbul ahalisi 3-4 gündür yağan kar yüzünden baya telef olduk. Aylarca bundan çok daha ağır koşullarda yaşayan insanlarımız düşünüldüğünde bizimki tam bir şımarık kaprisi gibi görünüyor belki dışarıdan, ancak kar çok sık yaşamadığımız bir hava durumu olduğundan zaten çok da düzgün olmayan ulaşım şirazemiz iyice yerinden kayıyor. İşimizden gücümüzden düzenimizden oluyor dağılıyoruz.

Hal böyle olunca bütün geyiğimiz muhabbetimiz kar üzerinden dönüyor. Nereye baksam kar kar kar.
Ayrıca bir nev'i görmemiş olduğumuzdan hepimiz sağda solda karlı manzara paylaşıyoruz. Tabii ki benim bundan eksik kalmam düşünülemezdi, ahanda ofis penceremden kar manzarası :

Kar benim için kendimi bildim bileli "seni hiç sevmiyorum Sütoğlan"dır. Hala da öyle. Sevmiyorum. Doğaya faydalı olduğunu bilmesem hiç yağmasın diyeceğim..

Bugün hiç keyfim yok. Bir karamsarlık çöktü üstüme. Yazsam yazamayacağım da. Kelimeler değil ben kifayetsiz olduğum için. Bir isyan, bir intizar, bir kırgınlık hali...Tavşan dağ hikayesi aslında benimki. Kime küsüyorsun, kime kırılıyorsun? Vardır mutlaka bir bildiği demekten başka seçenek yok.

Z raporu

2012-01-27T17:15:00.001+02:00

Çok fena sinire kesmiş durumdayım Fatma (gündelikçimiz) elektrik süpürgesinin boy ayar borusunu kırmış ...tabii ki bana konu hakkında bilgi vermedi. Neden böyle oluyor bilmiyorum ama temizlik için eve gelen kadınlar döktükleri kırdıkları alet edevat hakkında bilgi vermiyorlar. Yövmiyelerinden kesilir falan diye mi düşünüyorlar nedir, sorduğunda da aa bilmiyorum hiç haberim yok..1.20 boyundaki bir insan için uygun ebatta fikslenmiş elektrik süpürgesiyle evi iki büklüm ve Fatma'yı bolca anarak süpürdüm.

Kış çorbam nefis oldu, bol kırmızı biber ve nane ile bu havaya pek yakıştı.

Brokoli pişirildi.

Ev biraz önce de dediğim gibi süpürüldü.

Kek yapılmadı..Nasıl olsa yapsam Burak sadece 1 dilim yiyecek kalanını gide gele ben yiyip 2 günde dibine darı ekeceğim kalsın dedim.

Çamaşırlar yıkandı asıldı.

Yeşillikler yıkandı kurutuldu poşetlendi.

Kendim de yıkandım temiz pak oldum.

Oblomov'u çıkardım, aftereight çikolatalarım, espressom ve yeni oyuncağım canım aypedim ile keyifli bir haftasonunu bence hakettim..

kar tatili

2012-01-27T12:54:00.000+02:00

Şehrin merkezinde oturmama rağmen, evimizi ana yola bağlayan ara yolun kardan kapanması dolayısıyla haftasonu tatilim bir gün önce başladı.

Gerçi yine de sabah işe gidecekmişim gibi kalktım, hava durumunu, yol durumunu düzenli olarak kontrol ettim ancak bugün sokağa çıkmanın benim için pek de hayırlı olmayacağına nihayet kanaat getirerek 9.30'da işe haber verdim ve zorunlu tatilimi başlattım.

Önce güzel bir kahvaltı yaptım cam önünde, camımı gagalayarak ekmek isteyecek kadar benimle yüzgöz olan güvercinimi besledim sonra. Keyif çayımı içerken bu haftanın Penguen, Uykusuz ve Leman'ını okudum.

Bugün zorunlu olarak evde oluşumu faydalı bir hale dönüştürmek amacındayım.. İşte yapılacaklar :

-Brokoli pişirilecek
-Kar dolayısıyla haftasonu evde mahsur kalırsak diye dün aldığım salata malzemeleri yıkanıp kurutulup poşetlenecek (erkek okurlarımın bu da iş mi diye burun kıvırdıklarını görür gibiyim. Evet beyler salata malzemesi temizliği ciddi ve sorumluluk isteyen bir iştir. Kadınların çoğunun en nefret ettiği mutfak işlerinin başında salata yıkamak gelir. Çünkü acaip el oyalar ve çok zaman alır).
- Aylardır niyet edip de nihayet ancak 2 gün önce alabildiğim dikdörtgen kek kalıbım törenle hizmete açılacak.
-Ev süpürülecek.
-Çamaşır yıkanacak.
-Yine nefret listemde zirvede yer alan çorap katlama işi ifa edilecek.
- İllederoman'ın Ocak-Şubat ayı Klasik okuma uygulamasındaki bu yılın talihlisi Oblomov raftan sehpaya transfer edilecek, mümkünse yavaş yavaş okunmaya başlanacak.
-En sevdiğim kış çorbası yapılacak ( yeşil mercimek, arpa şehriye, yoğurt, sarımsak, pul biber)

Bu yazıyı aslında sabah kahvaltı yaparken yazmıştım ama ne hikmetse blogger bir türlü yayınlamaya tenezzül etmedi. Şu anda günün ortası ve ben çorap katlama dışında tabii ki listedeki hiçbir şeyi henüz yapmadım.

Gün sonu raporumu da yazarım diyor ve her daim hayatın tadını çıkaran işbilir köftehor notiksin bu sabah çekilmiş taze bir fotosunu sizlerle paylaşıyorum :

Aşktan ve Gölgeden

2012-01-26T11:12:00.002+02:00

Latin Amerika edebiyatını seviyorum. Kitabın ilk sayfasından itibaren kurguya dahil olmamı, kahramanlardan biri ya da birkaçıyla birden kendimi özdeşleştirmemi sağlayan akıcı üslup, kolay okunur ancak hafif olmayan bir edebiyat yaratıyor.

Aşktan ve Gölgeden de böyle bir roman. Başarılı yazar Isabel Allende’nin gazeteci kimliğinin de etkisiyle Şili’deki diktatörlük döneminden bir kesite ışık tuttuğu, roman kurgusu ile gerçek hayatı harmanladığı etkileyici bir kitap.

Varlıklı bir aileden gelen Irene ile sol görüşleri yüzünden anayurtları İspanya’yı terketmek zorunda kalan Leal ailesinin fotoğrafçı oğlu Francisco arasında gelişen aşk hikayesi ekseninde faşist diktanın sebep olduğu binlerce cinayetten birinin aydınlatılma süreci anlatılıyor.

Irene’nin annesi ile temsil edilen, Pinochet iktidarının yükselişi sırasında kendi korunaklı yaşamlarını sürdüren, üç maymunu oynamaktan ziyade zaten 3 maymunun kendisi olan zengin sınıfın duvarlar ardında kalan yaşamı yok sayması, kendi küçük steril dünyalarında sürdürdükleri illüzyon ve bu illüzyonun devamı için diktaya verdikleri destek.

Digna ile temsil edilen, kayıtsız şartsız fakirlik, zor yaşamlar, bürokrasi karşısında eziklik, haksızlıklara maruz kalma ama diktanın bastırmasıyla ses çıkaramama, hep sessiz, hep kanaatkar, hep ezik ama yine de mutluluğu yakalamak için çabalayan küçük insanlar.

Duyarlı, hassas, akıllı, bazı şeylerin farkında olan ama gerçek aydınlanmasını henüz yaşamamış Irene.

Ve ona ilk gördüğü an tutulmuş olan Francisco.

Roman Franscisco’nun Irene’e olan aşkı ve bu ilişki boyunce Irene’nin değişimi üzerinden gidiyor. Fonda da hunharca işlenmiş bir cinayet(ler) var. Gerçeklerin açığa çıkartılması için iki gencin verdiği mücadele ve sonucunda artık kendi yurtlarında yaşayamaz hale gelmeleri.

Askeri cuntayı birebir yaşamış bir toprağın çocukları olarak anlatılan hikayede o kadar çok benzerlikler kuruyorum ki, İrene yerine Ayşe desem hiçbir şey değişmez.

Bir yanıyla umudu ve yaşama bağlılığını hiç yitirmeyen roman acımasız gerçekleri de hiç saklamadan okuruna veriyor.

Kitapta hoşuma giden çok fazla bölüm var ama tümünü buraya almam mümkün olmadığı için en sevdiğim iki tanesini sizlerle paylaşıyorum :

Sf. 131 ” ..Bütün insanlar kardeştir, demişti o ses. Ama doğru değildi, şiddet dağıtan biri kardeş olamazdı.”

Sf. 170 “Yoksulluğu yok edememenin olanaksızlığı karşısında, bundan söz etmek yasaklanmıştı.”

komünist nasıl olmalıdır?

2012-01-26T09:18:00.000+02:00

Uzun süredir varlığından haberdar olduğum ancak bir türlü okumaya yakınlaşmaya fırsat bulamadığım Endişeli Peri'nin blogu ile hasbıhal etmekteyim son günlerde. Bilgili, eğlendirici ve akıcı yazım tarzıyla beni kendisine hemen bağladı.

Dün okuduğum yazılarından birisinde bugüne kadar duyduğum en başarılı komünist tanımını yapmış..

"giysilerin böyle, hemen her zaman ideolojik bir anlamı oldu sanırım. bizim yakın zamandan hatırladığımız yeşil parkalar gibi. arçil geçen yıl aldığım siyah anorak mont yerine bu yıl yeşil, kocaman bir parka giymek istediğini söyleyince ona bu giysinin bizim tarihimize denk düşen anlamından bahsettim biraz. komünist olmaya dünden razı olduğundan sabırsızlıkla o yeşil parkanın içine girmek istedi. benim pis bir huyum var; zaman zaman çok didaktik bir anneyim. "ama," dedim, "her insan okumazsa olur da, komünist adamın cahili hiç çekilmez... fikrini savunur durumda olmak için donanımlı olman lazım bi kere. her insanın asgari yaşam standartının sorumluluğunu üstlendiğinden insancıl olacaksın. yani hem cahil olmayacaksın, hem ruh saflığına sahip olacaksın bu durumda. en zoru bu. emeğin kutsallığından bolca bahsedeceğin ve bunu demeye hakkın olması için de çalışkan olacaksın, insanların üstünden kolayca para kazanmayı ahlaksızlık sayacaksın... ee, küfür etmeyeceksin, devrimci adam için bir yozlaşma göstergesidir küfür. bu durumda kişiliğini askeri bir disiplinle örgütleyebilmen gerek o yeşil parkayı giymek için." eh, bir daha yeşil parka sohbeti geçmedi aramızda:) bu ne ya, her yıl mont mu alınır! istediği botlar için de benzer bir sohbet geliştiriyorum aklımda. böyle böyle ucuz atlatacağız bu yılı;) şaka şaka, o kadar da diil."

Yazının tamamı için http://endiseliperi.blogspot.com/2012/01/kahve-sigara-klk-kyafet-su-bu-resmen.html

sportif tavuk macera #2

2012-01-25T15:47:00.000+02:00

Pek kıymetli okurlarım, canlarım ciyerlerim şöbiyetlerim, daha önce şu yazımda bahsettiğim sipor olayının içyüzünü açıklama zamanı nihayet geldi :

30 yaşını geçmiş ama sporu gündelik yaşamının doğal bir parçası haline getirememiş her Sarı Türk gibi (zaten iyice aşureye dönen etnik, dini vs kimlik meselesine ben de RENK sosu katayım dedim, ne var alla alla Tatar kökenim dolayısıyla ten rengim sarı :)))) ben de SPOR şart diyen ancak her fırsatta kaytarmak için bahane bulan tipik bir vatandaşım.

Buna rağmen spora gitmeyi, hareket etmeyi, ficudumu biraz yormayı zorlamayı seviyorum, faydalarını gördüğümü de söylemeliyim. Sırt ağrısı neredeyse hiç kalmadı, üstüste 15 kere mekik çekebiliyorum, gerçi henüz fit bir badiye sahip değilim ve bir önceki paragrafta da dediğim gibi eğer kaytarmaya imkan varsa hemen yan çiziyorum hala ama SPOR ŞART.

Geçen sonbaharda eşimle düşündük taşındık, spora gidelim "bari" dedik. Otur otur nereye kadar biraz hareket edelim, kondisyonumuz artsın falan filan. Evimizin yakınındaki ultra şık spor salonu da iyi koşullar sunuyordu onun da cazibesine kapıldık itiraf edeyim. Üyeler havuzdan yazın da ücretsiz yararlanıyormuş. Bunu duyunca spor aşkımız hemen depreşti. Görevli arkadaş tesis tanıtım turu yaparken biz sürekli, havuz yazın ücretsiz di mi, mayomuzu giyip gelip havuzdan yararlanıp terasta da güneşlenebiliriz di mi, havuz yazın üyelere selbes he mi gibi sorular sorarak "sportif" yanımız konusunda biraz şüphe uyandırmış hatta kısmen de fırsatçı gibi görünmüş olabiliriz.

Ben geçmişte bir spor salonu tecrübesi yaşamadığım, yapı olarak da pek öyle tiki bir tip olmadığım için bu ultraübersonik salonda spor yapma işi biraz tedirgin etti beni. Millette son derece şık kıyafetler, ayakkabı bağcığıyla uyumlu ipod kulaklıklar falan. Bir de herkes acaip serin (bunu da geçen gün Yalan Dünya dizisinde duydum cool yerine kullanıyolar ben de öyle yapcam artık). Küçük, büyük bütün dünyaları bu arkadaşlar yaratmış sanki.

Ben ise üstümde if gymnastics was easy, they call it football yazılı ziptirik tişörtüm ve 5 TL'lik pazar taytımla bir Etiler sakini olmaktan ziyade Dudullu Postasıvari bir profil çizmekteyim:))

Neyse aldım gereğinden "biraz" fazla olan kiloma uygun hazırlanmış programımı elime o aletten bu alete geçiyorum kan ter içinde debeleniyorum fakat bir yandan da etrafımdaki tiyatroyu izliyorum. Amanın o da ne? Anacım spor salonu dediğin bir sosyalleşme mekanıymış meğer, spor işin merkezi değil de bir nevi manita tavlama yöntemiymiş

Herkesin gözü sürekli birbirinde, vücudu güzel olanların bir gözü ise her daim aynada kendini kesmekte.

telif işiyle başım derde girmesin diye kendi spor yapan tavuğumu kendim çizdim

Spor hocaları desen ayrı bir alem, tamam anladık çalışmışsın vücut yapmışsın da hamam gibi spor salonunda boğazlı dar streç kıyafetler giyerek neyin hesabını yapıyorsun? Herhalde salona gelen kadınlara hava atmak, erkekleri de kıskandırmak ya da sen de çalış senin de böyle vücudun olsun demek istiyorlar. Ellerinde 50 kg.luk dambıllar ayna karşısında kendilerine bakarak ağırlık kaldırıyorlar falan. Bir yanıyla tam bir komedi.
Soyunma odası ise bana hayatımın şokunu yaşattı. Bez torbam elimde (şimdi güzel bir adidas çanta aldım ne yapayım yoksa ortam resmen kusacaktı beni:) gittim ilk gün bayanların soyunma odasına aaa karşımda iki anadan üryan kadın. Bir an şok oldum insanların fütursuzluğuna ama ablalar taş gibiydi hakkaten dedim herhalde vücutları çok güzel olduğu için böyle bir rahatlık içindeler. Tabii ben hemen arka taraflara doğru seyirttim. Aaaa bir de ne göreyim yaklaşık 150 kg civarında bir kadın o da çıplak. La nooliy diyorum...Ben geldim bir yabancı insan, biraz derlenip toplansanıza bacım. Yok valla herkes bir rahat bir rahat.
Ben ise yeni gelin gibi mahçup aman bi yerim gözükmesin diye stres içindeyim. Spor kıyafetlerimi çantamdan çıkarıyorum, çantamı kilitli dolaba koyuyorum..Kıyafetlerimle beraber tuvalete gidiyorum, orada yere falan düşürmemeye çalışarak üstümü başımı değiştiriyorum. Sonra tekrar soyunma odasına dönüyorum, tekrar kilitli dolabı açıyorum. Gündelik kıyafetlerimi koyup dolabı geri kapatıyorum. Spor dönüşü daha vahim, bornozu alıyorum tuvalete gidiyorum terli spor kıyafetlerimi çıkarıyorum bornozu giyiyorum soyunma odasına dönüyorum kilitli dolabı açıyorum spor çantasına kirli kıyafetleri koyuyorum. Dolabı kilitliyorum duşa gidiyorum. Duştan dönüyorum dolabı açıyorum temiz kıyafetleri alıyorum doğru tuvalete gidiyorum. Orada yine sağa sola değmemeye çalışarak debelene debelene giyiniyorum. Spor yaparken atttığım terden daha fazlasını şu olay sırasında harcıyorum. Manasız utangıçlık manasız tamam kabul ama fazla rahatlık da bana uymuyormuş onu anladım.

dev tespit

2012-01-25T09:30:00.000+02:00

Sevgili halkımın çok enteresan bir genetik yapısı var, erkeklerin neredeyse % 95'i kara saçlı, kara gözlü, kara kaşlı iken, bağyanlarımızın neredeyse % 99'u sarı saçlı, kara gözlü, kara kaşlı..

Mutlu Yıllar

2012-01-24T15:03:00.000+02:00

Kocaman mavi-yeşil gözler, kestane rengi düz saçlar, ince uzun bir boy, güzel bir yüz, güzelliğinin farkında, az havada bir burun.

Ne hikmetse, yasak olmasına rağmen hergün ısrarla beyaz spor ayakkabı ve beyaz spor çorap giyip, Ethem ve Şenay hocalar engelini aşabilen bir yetenek.

Hangi akla hizmet bilmem seni sınıf başkanı seçmemiz. "Susunuz lütfen" diye bağıran sesin.

Sıraya iyice abanarak, sol dirseğe yaslanmış, yarı yatar pozisyonda ders dinleme-me-n. Şenay Hn.'ın "kızım düzgün otur" demesiyle şöyle bir toparlanıp sonra tekrar kaykılman. Lisedeyken az tanıdığım ama yine de sevdiğim güzel arkadaşım.

Üniversitede Halk Oyunlarına birlikte gitmemiz. Senin daha eski bir geçmişin olduğu için neredeyse bütün yöreleri bilmen. O burnun, havadan bir türlü yere inmemesi. Ben Ünal Hoca'nın öğrencisiyim, ayrıca bu işin kitabını yazmışım tavrın. Bütün hocaların seni ekibin başına geçirmesi. Sıra düzeninde oynarken bile hafif kendini öne çıkarıp, sırayı bozuşun. Tüm erkeklerin sana hasta olup, kızların çoğunun sinir olması(kıskançlık:). Sonra dörtlümüzün tamamlanması. Son senemizde bize küsmen(küsünce de ne gıcık olursun). Neden küstüğünü bir türlü çözemememiz. Sene sonu gösterisinde, bize küs olmana rağmen kıyafetleri giyerken bize yardım edişin. Çengelli iğneleri tuttururken bilerek etimize etimize batırman. Bu küsmenin sebebini çok sonra öğrenip, bir de üstelik bir yanlış anlama yüzünden o iğnelerin etlerimize batırıldığını anlamamız. Her içki muhabbetimizde, azıcık kafalar güzel olduğu an, "ya sen nasıl bize küsmüştün" diye başlayıp tekrar tekrar hatırlanan o günler. "Gıcıksın sen kızım"lar. "E ne yapalım ben de böyleyim"ler.

Sırf kompozisyon sınavlarından iyi not aldığım için yazar olacağıma içtenlikle inanman ve beni her zaman desteklemen. Şimdi de 2 gün bloguma yazmasam yazı nerede diye soracak kadar hala bana umut beslemen.

Ağlamanın zayıflık göstergesi olduğuna inanman, hiç ama hiçbir zaman ve hiçbir şey için insanlar önünde gözyaşı dökmeyi kendine yakıştıramaman, ancak oğlunun ders çalışması için verdiğin mücadele ve onun geleceği adına endişelerinden bahsettiğin bir anında kendini bırakıvermen.

Her zaman, mantıklı, gerçekçi, acı ve doğruları söyleyen bir dost olman, ama her zaman her dertte ne olursa olsun elini uzatman.

Cep telefonunu asla yanında taşımaman, evde emniyetli bir şekilde durmasını tercih etmen, sonra da niye aramıyorsunuz diye tavır yapman

Sataşmaktan ve kızdırmaktan en çok hoşlandığım, büyük Türkçe üstadı, canım arkadaşım, kardeşim, dert ortağım, yoldaşım.

Mutlu yıllar Meltemim, iyi ki doğdun. Seni çok seviyorum.

21.1.2009

Sakıncalı Piyade

2012-01-24T10:17:00.001+02:00

"bir keskin kalem, bir kırık gözlük"
Katlediliyorlar Ey halkım, unutma aydınlarını!

Günlük Müstehcen Sırlar

2012-01-20T12:27:00.000+02:00

Sevgili arkadaşım Dilek düzenli olarak şehir tiyatroları oyunlarına bilet alır, ben de denk düştükçe ona eşlik ederim. Dün akşam da böyle oldu. Konusunu bırak, adını sanını bile bilmediğim bir oyun izledim.
Oyunun adı Günlük Müstehcen Sırlar.
Bir kız ortaokulunun önünde bir park ve bu parkta rastlaşan iki teşhirci.

VE oyun bununla alakalı değil.

Oyunla ilgili ne yazsam ipucu verecek, konuyu berbat edecek.

Hiç beklemediğim bir yerden gelip vuran, inanılmaz mizahı, başarılı replikleri, muhteşem oyuncuları ile beni alıp götüren, sürprizli sonu ile de harika bir zirve yapan çok güzel bir oyun.

İmkanınız varsa, tiyatro seviyorsanız mutlaka gidin izleyin.

Che Guevara var, Sigmund Freud var, Karl Marks var, harika müzikler var...

Daha neler neler demek istiyorum ama diyemiyorum yoksa oyunu izlediğinizde alacağınız zevki katletmiş olurum.

Şili'li yazar Marco Antonio de la Parra'nın oyununu Deniz Yüce Başarır çevirmiş, Yıldırım Fikret Urağ yönetmiş.

Cengiz Tangör ve Erkan Sever müthiş bir performans sergiliyorlar. Her iki oyuncuyu da ilk kez seyrettim hayran oldum. İkili olarak da çok güzel seçilmişler.

Son sözü oyuncu Cengiz Tangör söylesin :

"Bir şeyin gerçekliğine ne kadar inanırsınız?
Sizin gerçek dediğiniz belki de bir yanılsamadır.
Peki bunu anlamanın yolu nedir?
İşte biz bu yoldan kendimize çıkış aradık.
Bulduk mu?
İzleyin, siz karar verin."

bugün

2012-01-19T13:18:00.000+02:00

daldan dala konasım, konudan konuya keklik gibi sekesim var pek kıymetli okurlarım. Böyle şen şakrak giriş yaptığıma bakmayın; neşem ve sağlığım yerinde, hayat da yolunda falan değil.

Bilakis hayat berbat, sağlık kötü, ağrılar ve yanmalar devam, hava soğuk, boğazda bir tırtık, bünyede şiddetli bir emeklilik ve ense yapma özlemi falan var..

Ama uyuzluğa, miskinliğe, suratsızlığa kapı açtıkça iyice yerleşiyor, ruhu ele geçiriyor. O yüzden şöyle bir silkineyim, ortaya yanar döner karışık resimli mesimli bir yazı yazayım istedim. Hem yazı tembelliğime de bir son veririm belki belli mi olur?

"Almadığım" (daha doğrusu kamuya deklare etmediğim:) yeni yıl kararlarımdan biri de bloguma daha sık yazmaktı. Müdavim okurlarımın çok iyi bildiği gibi hangi kararı alsam tersini yapan bir şahıs olarak yılbaşından beri toplasan 3 yazı ya girdim ya girmedim onlar da ne kadar "yazı" tartışılır. Bu arada komik de bir tespitim var, yazmaya ara verdiğim dönemde "resmi" okur sayım bir anda 9 kişi falan artmışken ilk yazım sonrası 2 kişi takip etmeyi bıraktı:)

Kardan nefret ederim NEFRET. Bizim gibi geri kalmış bir ülkede hayatı o kadar zorlaştırıyor ki pamuk gibi kar aman da ne güzel fantazisini hiç yapamıyorum maalesef.

Lakin bu fotoğrafımı çok sevdim, Zincirlikuyu'dan eve kadar olan 2250 adımı (evet saymıştım bir kez:) atarken yol boyunca karın sadece saçımda birikmesi ve böyle bir yaka kürkü şekli alması çok hoşuma gitti. Bu arada kar suyu ne faideli bişeymiş, saçlarım iki gündür yumuşacık ve medeni bir şekilde aşağı doğru sarkabiliyorlar..

Bu son dönemde blogumu olduğu kadar kitap kulübünün yazılarını da ihmal ettim. Şu anda gerek kulüp listesindeki gerek kendi okuduğum toplam 5 kitap haklarında yazılmayı bekliyor..

Gördüğünüz gibi sanatsal şekil de yaptım:)

Burada olmayan öbür kitap da Bedri Rahmi'nin Bir Tutam Mavi'si.

İçinde Notiks Tombiks geçmeyen bir resimli yazı olur mu? Bence olmaz..Zaten herşeyin başı Notiks Tombiks.. Hele bu ara iyice tombiksledi, kışlık tüyler de coşunca pofidik yumuk bişey oldu.

Gece böyle uyuyoruz:))

terane

2012-01-18T09:10:00.000+02:00

Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyacımız olan bu günlerde...

Kanları yerde kalmayacak..

Devlet bu meselenin takipçisi olacaktır..

Adaleti en kısa sürede sağlayacağız..

Önümüzdeki maçlara bakıcaz..

böyleyken böyle*

2012-01-12T08:37:00.000+02:00

* Haftalık mizah dergisi Penguen'in çizeri Semra Can'ın köşesinin adı.

tribünlerden bir ses geliyor herkes GÖKSU GÖKSU diyor

2012-01-11T16:42:00.000+02:00

cimnastik yarışmalarında izleyiciler serisini yapan cimnastikçiye böyle destek verirler. Şimdi biz de hepimiz hep bir ağızdan böyle bağıralım lütfen....çünküüüüüüüüü

ARTİSTİK CİMNASTİK MİLLİ SPORCUMUZ GÖKSU ÜÇTAŞ 2012 OLİMPİYATLARI'NDA YARIŞMAYA HAK KAZANDI!!!!!

Göksu ve ona çok emeği geçen değerli antrenörü Mergül Güler

Türkiye ilk defa cimnastik disiplininde olimpiyatlarda yarışacak ve bu ilki başaranın bir kız olması da ayrı güzel ne yalan söyleyeyim.

2012

2012-01-10T11:21:00.000+02:00

Uğurlu rakam olarak bellediğim 9 hariç genelde çift sayıları, çift sayılı yılları severim onun için 2012 hoşgeldi bana.

Hislerimin şaşmazlığı konusunda da bir iddiam yoktur ama nedense 2012 bende kişisel olarak da iyi bir yıl olacağı intibaı uyandırıyor. Umarım öyle de olur.

2011 gerek kötü kapanışı, gerekse genel uyuzluğu yüzünden bitirdiğime çok memnun olduğum bir yıldı. Belki 2012'ye candan hoşgeldin dememin altında bu da yatıyordur kimbilir.

Ayrıca bu yıl benim için özel bir anlam da taşıyor; Allah ömür verirse bu yıl 40 yaşıma basacağım.

İnanması bile zor!!!!

Ne akıl ne duygu ne de (tabii ki bence:) fizik yaşım 40.

Bildiğin zibidiyim ben yaw..

Kulaklığı kulağında, kotu-botu ayağında, çapraz asılı çantası omzunda dolaşan birisi olarak kendimi hiç 40 gibi hayal edemiyorum. Ama 96 gün sonra 40 yaşında olacağım ha?

Vay be:)))

karlı dağdan serin

2012-01-09T16:31:00.000+02:00

olduğumu sanırdım değilmişim meğer.

Neyin derdi stresi ise son iki aydır hastalıktan dertten başımı kaldıramadım. Fiziksel düşkünlüğüm bir yana ruhen de çok çökkün ve yaşam enerjisi düşük bir haldeydim. Yazabileceğim zamanlarda dahi yazmak içimden gelmedi. Sadece blogumu değil, dostlarımı da ihmal ettim.

Fakat bugün buna bir nokta koymaya karar verdim.
Peki iyileştim mi????
Tabiykine hayır.

Ama yooo yooo yooo böyle kolay kurtulamazsınız benden.
Profesyonel bir hastayım ben önce bütün hikayemi dinleyeceksiniz...:)))

Herşey Kasım ayının ortalarına doğru ellerimde ve kollarımda parça parça yanma hissi ile başladı. Yanıyorum, hafif kızarıyorum geçiyor. Derken yanmaya kaşıntı eşlik etmeye başladı..Bazen iğne batması gibi hisler, çapçatır kuru bir cilt, ne yapsam kaşıntı ve yanma hissi geçmiyor. Ellerimi kullanamıyorum neredeyse o kadar fena. Bir cildiyeciye göründüm bana stresin tetiklediği kontak dermatit dedi kremler pomatlar 10 gün sonra görüşelim deyip yolladı. Aldım ilaçlarımı sürünüyorum biraz hafiflemekle beraber, bu sefer ensem başladı, uyuz gibi kaşınıyorum, bir anda enseme toz haline getirilmiş camla biber karışımı dökmüşler gibi yanmalar. Gece uykusu falan kalmadı. Sudan uzak durun dediler, ne evimi temizliyorum ne kendim yıkanıyorum saç baş darmadağın homelesslara döndüm resmen. Kimle konuşsam dert yanıyorum sürekli hastalığımdan bahsediyorum, yaşlı teyzeye bağladım.

Bu yetmezmiş gibi derken sol başparmağımdan bileğime kadar uzanan bölgede inanılmaz bir ağrı, sanki bıçak sokuyorlar, bir şeyi tutamıyorum tepsiler elimden kayıyor, zonk zonk zonkluyor, başparmağımın elimle birleştiği yerde bir çöküntü oluştu hafif morlukla beraber.
Hababam debabam kaşınıyor, kızarıyor ve zonkluyorum. Hayatta başka derdim,odak noktam kalmadı. Sadece sol elim var artık benim için. Her boş anımda elimi seyrediyorum bir değişim var mı diye bakıyorum falan.

10 gün sonra kontrole giderken bari dedim bir de ortopediste görüneyim gelmişken. Adam baktı, elimin röntgenini çekti, kırık yok yumuşak doku zedelenmesi atel tak buz kompresi yap geçer dedi.

Peki çok güzel.

Atel takıyorum beş dakka geçmeden kaşıntılar ayyuka çıkıyor. O ara annem bir yerden görmüş egzema eldiveni diye bişey, gittik aldık. Şu halde ( bkz resim) oturuyorum evde, ilaçlarım pomatlarım eldivenim atelim kedim. Hiçbi faydası yok. Egzema eldiveninin dikiş yeri zaten benim elimin sorunlu bölgesine denk geliyor, dikiş izi daha beter kaşındırıyor. Zaten elinizi bir şeyin içine hapsetmek kullanamamak yeterince zor, bir de üstüne şifa bulamıyorum.

Pisiniz bu acıya sadece 2 gün katlandı. Ehhh deyip çıkarttım attım ateli. Olabildiği kadar elimi az kullanmaya çalışıyorum falan. Sanki 10 parmak daktilo kullanıyormuşum gibi hemen blog yazmayı bıraktım güya elimi en çok yoran şey blog yazmak. Tabii keyifsizlik esas sebep elim ağrıyo içimden hiçbişey yapmak gelmiyor.

Ağrılarım sızılarım yanmalarım da devam etmekte. Bir arkadaşım, o da sedef hastası, egzema sedef sinirsel hastalıklar yoksayacaksın ilgilenmeyeceksin dedi. Tamam çok güzel ama demekle yapmak aynı şey değil ki. En ufak bişeye üzülsen azıyor, bir de ayaklarıma sıçradı her tarafıma biber sürülmüş gibi yana yana kaşına kaşına dolaşıyorum. Üzüntümden sinirden ağlıyorum ağladıkça kaşınıyorum.

Sonra iyi bir ortopediste gösterelim dediler elini, ne de olsa sol el ana elim ve başparmak bütün el işinin % 60'ını yapıyor. Bunu iyice bir baktıralım neyse çözüm bulunsun. Tamam harika. Gittik gösterdik, adam çok büyük bir hekim, sporcu ameliyat ediyor, benim derdimi mi çözemeyecek? Baktı kontrol etti. Bu dedi gençlerde olur, başparmak kemiği bazı insanlarda daha serttir, zorladıkça dışarı doğru çıkıntı yapmaya başlar, meraklanmayın ağrı dayanılmaz olunca ameliyat ederiz.

Fesuphanallah deyip çıktım oradan. Bu operatörler de berberler gibi illa kesip biçecekler. Ağrı dayanılmaz olunca ne demek? Tepsi bile tutamıyorum elim boşalıyor diyorum. Daha ne diyeyim?

Öööleee duruyorum hiçbişey yapmıyorum kaşınmaya, ağrımaya devam. Cankardeşim Hande idareyi ele aldı. Seni bilmiyorum ama ben senden sıkıldım dedi iyi bir cilt doktorundan randevu aldı zorla. Çok iyi bir ortopedistten randevu aldırdı yine zorla.

Tamam dedim kalktım gittim önce cildiyeciye. Acayip şeker bir kadın, belli işinin de ehli. Bir de hatırla gitmişiz, çok ilgilendi sağolsun. Elimi bırak kurcalamadığı yerim kalmadı, ayağıma baktı, koltukaltıma baktı, sırtıma baktı, iyice bir muayene etti. Sonuç, bence siz kontakt dermatit ya da egzema hastası değilsiniz, büyük ihtimal peripherik sinirlerde sorun var tam teşekküllü bir nörolog muayenesi istiyorum dedi.

Peki dedim, kuzu kuzu çıktım.

SON KARAR : Bırakıyorum bu işi, düşünce yoluyla kendimi tedavi edicem.

Ne bende sinir kaldı, ne cepte para..Bir çözüm de yok. Nörolog dediğin sadece çekiçle dizime vurmayacak ki bir sürü bişey çektirecek, varlığından haberdar olmadığım birtakım hastalıklar bulacak muhtemelen ama eminim derdime deva olmayacak yine. Ortopedist randevusunu da iptal ettim.

Kalsın böyle.
Ağrılar dayanılmaz olduğunda ameliyatla kendimi toptan aldırıcam.

minik fok

2012-01-06T09:03:00.000+02:00

Başarılı bir çekim değil ancak yine de çok güzel bir poz.
Dün akşam oğluşum kucağımdayken çektim poz bozulmasın diye iki arada bir derede.
Fok dememin sebebi ise arka patilerin duruşu, tombişliğine bir çağrışım değil :))

yeni yıl yazısı

2012-01-02T12:20:00.000+02:00

çok severek okuduğum blog komşum Vladimir'den geliyor...

http://hakikivladimir.blogspot.com/2011/12/nasl-gecti-ylnz.html

Şu çorabın içine doldurun bakalım bana uygun bişeyler

2011-12-31T00:01:00.001+02:00

hep "aman ne şeker kedi, aman yerim ben bunu, aman da aman çok tatlı" boş laflara karnım tok ama yaş ve kuru mamaya, tavuk haşlamaya her zaman yerim var:)))

Yeni yılınız kutlu olsun, yeni yılda bol bol görüşmek dileğiyle

hepinizi patiliyorum.

yeni yılda bereket tabağınız hiç boş kalmasın

2011-12-27T15:56:00.001+02:00

Herkese sağlıklı, huzurlu, mutlu bir yıl dilerim.

En kısa sürede görüşmek dileğiyle.

Pisikopati ve Pisiko-Pati'si:)

zorunlu bir mola

2011-12-03T15:14:00.001+02:00

Canım ciğerim sol elim fazla kullanmaktan aşınmış, arıza yaptı:)

2-3 hafta kadar atel molası veriyoruz.

Sağlıklı günlerde görüşmek dileğiyle, oğluşum ve ben size sevgilerimizi yolluyoruz.

araba kullanan tavuğun başına gelenler, pişmiş tavuğun başına gelenlere karşı

2011-12-01T10:42:00.001+02:00

Yaklaşık 1 yıldır araba kullanmamaya çalışıyorum. Bunu prensip haline getirdim ve çok çok gerekmedikçe arabayı hayatımdan çıkardım. Benim gibi hayatı iki yaka arasında gidip gelmekle geçen tipik bir İstanbullu için böyle bir kararı almamda en büyük etken tabii ki metrobüs oldu. Gerçi metrobüs öncesi yaşamımda da toplu taşıma araçlarını kullanırdım ama artık tam bir toplu taşımacı oldum.

İki gün önce evden çıktım otobüse binmek üzere durağa geldim ve bir baktım istanbulkartımı evde unutmuşum. Yapacak bişey yok bilet alayım bari dedim.

Tek kullanımlık bilet 3,25 TL.
Evet 3 lira 25 kuruş.

Adamlar kafayı sıyırmış, taksi tutsam iskeleye 5 lira zaten.
Söyler misiniz allahaşkına bunun neresi toplu taşıma?

Otobüse 3,25 TL, vapura 2 TL, sonra tekrar dolmuşa 2 TL vererek işyerime 7,25 TL'ye gittim. Bir de dönüşü var bunun. Anlamak mümkün değil. Herhalde İETT yetkilileri şöyle düşünüyor, nasıl olsa hergün otobüs-vapur-metro kullanan birinin istanbulkartı, akbili vardır. Hergün kullanmayan da kesin zengindir versin 3,25 TL, ona koymaz. Ben bundan başka bir mantık düşünemiyorum.

Neyse geçelim.

Arabasız yaşamın zaman kazanma açısından ne büyük bir nimet olduğunu şu son dönemde çok iyi gördüm. Lakin araba kullanmayınca, aracınızla olan ilişkiniz ve araba ile ilgili bazı alışkanlıklarınız da ortadan kalkıyor, hatta arabanız olduğu fikrini bile aklınızdan silebiliyorsunuz:)

Dün sabah arabayla işe gelmem gerekti. Evden çıkıp arabama bindikten sonra evin anahtarını arabanın yan koltuğuna bırakmışım. Gün bitti 20 dakikada karşıya geçtim misler gibi metrobüsle.

Spora gittim. Haa size söylemedim di mi, bakın pisinizin ağzında da bakla ıslanıyormuş demek:))) Spora gidiyom. Bunu ayrı bir yazı olarak yazayım, orada da maceralar ve pisikolocik analizlerim var tabiykine ehheee.

Akşam haldır haldır spor yaptım yorgunluktan gebermiş bir vaziyetteyim, salondan çıktım. Ben biraz gereksizce aceleciydimdir, otobüste ineceğim duraktan 2 durak önce kalkarım, evin anahtarını eve 2 km kala çıkarır cebime koyarım falan. Salondan çıktım anahtarımı hazır edeyim de sokak kapısında aranmayayım diye.

Ve bir anda dev bir aydınlanma yaşadım.
Anahtar yok.
Nerede?
Arabanın koltuğunda.
Araba nerede?
İşyerinin otoparkında.
İş yeri nerede dağa kaçtı....
Ben neredeyim inek içti...

Gecenin o vakti yorgun, sinirli, aç..kalktım leventten kadıköye geçtim. Arabamı aldım tekrar eve döndüm.

Spor sonrası eve gidip kendime güzel bir tost çay ziyafeti çekerek, tombiksimi de kucağıma alıp, sevdiğim romantik komedilerden birini izleme üzerine kurulu bütün hayalim de suya düştü.

Kapıdan girip ayakkabılarımı çıkardım, Notiksi doyurdum ve sızmışım :(((

Sevgi, Nema, Hayvan Hakları, Nohut, Blog, vs.

2011-11-30T12:14:00.000+02:00

Blog dünyasından ilk haberdar olduğumda 2007 senesi falandı sanırım. Uzun uzun yazı yazmayı sevmeyen, elyazısıyla hiçbir zaman başı hoş olmayan ama buna rağmen ucundan köşesinden de olsa yazı dünyasında yeralmak isteyen birisi için ideal bir ortamdı bloglar. Klavyeyle yazmanın kolaylığı ve hızı beni kendisine bağladı hemen.

Bir heves başladım blog yazmaya ama bir türlü devamı gelmedi. Üç dört kere blog yaptım sildim, yaptım sildim, bulduğum blog adlarını beğenmedim, nasıl ve ne hakkında yazacağımı bir türlü bulamadım, bazı bloglarda kimliğimi hiç açık etmeden yazmaya çalıştım, birçok şey denedim, velhasıl içime sindiremedim ve blog olayını bitirdim. Başlayıp bıraktığım birçok şey gibi bu da yarım kalacak diye düşündüm.

Sonra bir gün Notiks tombiksi severken gerçek bir pisikopatisin dedim ve oradan çağrışımla blog adımı oluşturdum. O tarihden beri de blogumu aynı adla yazıyorum. İçimden geldiği gibi yazıyorum, bazen yemek, bazen geyik, bazen kitap. Bazı yazılarımı geri dönüp siliyorum, ya üslubu beğenmemiş oluyorum ya artık yazdığım şey benim için geçersiz oluyor ya da yazdığıma pişman oluyorum:)

Blogumu düzenli takip edenler bilir bazen bir şeye niyet ediyor, başlıyor sonra devamını getirmiyorum. Misal ezeli derdim olan kilo pıroplemi ile ilgili türlü kez diyet temalı blog yaptım, ne kilo verdim ne blog devam etti:)))

Ya da son numaram Agatha Christie'ye adanmış bir blog yazmak oldu. Tabii ki kendi buluşunu daha önce hiç kimsenin aklına bile getirmiş olabileceğini düşünemeyen kendini beğenmiş bir şapşal olarak, önce blogu oluşturup sonra internette dolaşınca gördüm ki benim aklımda olan şeyi zaten bir başkası gayet güzel bir şekilde yapmış bile. Şimdi tekrar arama yapıp linki bulup veremiycem üşendim ama meraklısı bulur bir şekilde:))

Blog yazan ve blogunda hayatını paylaştığı evcil hayvanına (kedisine) çok fazla yer veren birisi olarak dönem dönem bazı eleştiriler alıyorum, doğrudan şahsıma yapılmasa bile bu eleştiriler beni rahatsız ediyor. Bunlar arasında

* kedisinin köpeğinin resimleri ve videoları ile sempati toplamaya çalışan biri olmak
* hayvanın isteği dışında onu kullanarak rant sağlamak

en başta gelenler.

Ben yaşadığı kedisini evin temel bir üyesi olarak kabul eden, çocuğu gibi gören (lütfen çocuk sahibi olan ebeveynler yanlış anlamasın ancak ben Nohut'un huzuru, mutluluğu, sağlığı, beslenmesi vb. tüm temel ihtiyaçlarını gözeten, önceleyen biri olarak ve 1.5 aylıkkenden beri hayatında var olarak onun annesiyim zaten:) birisiyim. Hayatımın bu kadar merkezinde olan, bana varlığı ile mutluluk veren, bir çok şeyi öğreten, farkına varmamı sağlayan kedimi blogumun da merkezine almak doğal geliyor.

Biliyor musunuz Ukrayna 2012 UEFA Futbol Turnuvası'na ev sahipliği yapacak. Binlerce insan Ukrayna'ya gidecek. Ülkenin tanıtımı için mükemmel bir fırsat. Gelenlerin rahatsız olmaması, huzursuz olmaması için Ukraynalı yöneticiler harikulade bir usul bulmuşlar. Sokak kedi ve köpeklerini gezici krematoryumlarda yakıyorlar. Yakaladıkları sahipsiz kedi ve köpekleri 900 derecelik fırınlara canlı canlı atıyorlar. Resimlerini videolarını koymadım içiniz kaldırmaz çünkü.

Varsın hayvanseverler de kendi hayvanlarını bloglarında paylaşsınlar. Bu vesileyle belki bir nebze olsun farkındalık yaratabiliriz.

Zaman zaman eşim bile bana takılır, Nohut kadar bahsetmiyorsun benden diye. Blog yazmaya ilk başladığım yıllarda bolca resim koyuyor ve yazı yazıyordum kendimiz hakkında. Daha sonra sanal alemin bazı olumsuzlukları da barındırabileceğini anlatan ve kafası bu işlere çok iyi çalışan bir arkadaşımın uyarısıyla bu konuda daha sakınımlı davranmaya başladım.

Bu sakınmanın bir diğer ve bence sanal alem tehlikesinden bile daha önemli sebebi ise, garip ama öfkeyi, nefreti, tiksintiyi dile getirmek kolayken sevgiyi ifade etmek daha zor. Daha doğrusu "daha zor" demek doğru olmayacak. Sevgiyi ifade ederken okuyana o samimiyet ve doğallık hissini geçirmek kolay değil. Suniliğe düşmeden, müptezelleşmeden, içeriden gelen duyguları hele de böyle herkese açık bir ortamda yazabilmek ayrı bir maharet istiyor.

Bir de işin bir diğer boyutu var. Allahaşkına şu güzelliği paylaşmak dururken bizi kim ne yapsın:)))

Eşek sıpası bence bazı şeylerin farkında, resmen poz verdi geçen akşam.

İnsanın doğasında iyilik de kötülük de var. Ancak "iyi" olmayı seçmek çok daha büyük bir çaba istiyor. Çoğumuz da bunu pek yapmıyoruz ya da yapamıyoruz. Mayamızdaki iyi yönler zaten bir şekilde kendini belli ediyor ama "iyi" olmayan taraflarımız için "iyi" olmayı bilinçli olarak seçmemiz gerekiyor.

Masum canlara karşı "iyi" olmayı seçin lütfen. Bir kediyi, köpeği canlı canlı yakmayı kabul etmeyenlerden olun.

işemik

2011-11-23T11:37:00.001+02:00

Muş'un Bulanık ilçesinde İlköğretim öğretmeni olan sevgili kuzenim, küçük dayımın küçük kızı, halasının küçük kadını Aslı hanımın maceraları :

Benim annemler altı kardeş; dört kız iki erkek. Kızların üçü çok daha büyük, en küçük kız olan annemle erkeklerin ise aralarında üçer yaş var. Dolayısıyla büyükler evlenip gittiğinde çoluk çocuğa karıştığında geride annem ve iki erkek kardeşi kalmış uzun bir süre. Hem abla olduğu ama hem de yaşları yakın olduğu için annemin iki dayıma karşı muhabbeti çok fazladır. Annem nişanlıyken ve evlendikten sonra babam da bu muhabbetin içine dahil olduğundan aradaki mesafe uzak bile olsa sevgi ve bağlılık hep devam etmiştir.

Ben doğduğumda annem çalışmak zorunda olduğu için anneannem baktı bana. Çocukluğumun büyük bölümü de Ceyhan'daki dede evimizde geçti. Ben doğduğum zaman hala bekar olan iki dayımla birlikte, Leman teyzemin yaşları dayımlara yakın kızları Sertaç ve Fultaç ablamlar da evdeydi. Ben böyle kucak kedisi gibi sevilerek, oynanarak, özenilerek büyütüldüm. Derken evin gençleri de büyüdüler evlenip barklandılar. Dayılarımın eşleri yani yengelerim de beni çok severdi ben de onları çok severdim.

Büyük olan Ramazan dayımın iki oğlu oldu. Sonra küçük olan Şaban dayımın bir kızı oldu. Ben 6-7 yaşlarındayım. Sebahat doğdu beşikte gördüğüm an vuruldum. Böyle güzel bir bebek olamaz, kaşı gözü çizilmiş sanki bakmalara doyamıyorum o kadar güzel bir bebek. Sadece ben değil herkes bayılıyor Sebahat'e taş bebek gibi birşey. Seviyorum, oynuyorum. Yaradılış meselesi, tek çocuk olmama rağmen hiç kıskançlık huyum yoktur. Çocukken de olmamış. Seboşumla abla kardeş takılıyoruz güzelce. Yengem de çok güzel bir kadındı annesine çekmiş Seboş.

Derken küçük dayımın bir çocuğu daha oldu. O da bir kız. Böyle komik bir kafa, sapsarı tüy gibi ama değil, saç gibi ama değil tepede duran bir topak kıl öbeği, sarkık yanaklar, şaşı gözler. Allahım o nasıl bir çirkinlik. Sebahat o kadar güzeldi ki garibim bize çok çirkin geliyordu muhtemelen:))

Derken Aslı hanım büyümeye başladı. Başımıza bir cadı, bir erkek fatma almışız meğer. Yaramaz mı yaramaz, dil pabuç. Bir İsmail'i var, arkadaşı o ayakta işiyor diye hırs yapmış kendi kendine öğrenmiş ayakta işiyor damla zarar ziyan vermeden ortalığa. Yengem üzülüyor, Sebahat ne kadar hanım hanımcık ağırbaşlı uslu ise bu da tam hayta. Ayakta işediğini öğrenince iyice yıkıldı kadıncağız. Uğraşıyor didiniyor normal kız gibi çişini yapsın diye ama nafile (sonra tabii ki kendiliğinden vazgeçti.)

Aslı'nın en büyük sevdası annem. Birbirlerine öyle bir sevgi muhabbet besliyorlar ki tarifsiz (hala da öyle hergün konuşurlar). Halam aşağı halam yukarı derken Aslı, annem için de küçük kadınım dediği yeğeni apayrı bir yerde. Aslım bütün haşarılığına rağmen bir de süslüydü, kokoştu evlere şenlik, takılar, süsler, el becerisi de var kendine boncuklar moncuklar bişeyler yapar takar takıştırır dolaşır evde.

Annemin bu kadar sevdiği bir çocuğu normal olarak benim kıskanmam gerekirdi belki ama ben de Aslı'yı çok severdim o da bana bayılırdı yine ilginç bir şekilde. Üstelik ateşli karakteri ve hırçın yapısı kıskanmaya da müsait ama tam tersine annemi ne kadar severse beni de o kadar seviyordu Aslı. Tek dezavantajım Aslım hoyrattı çok can acıtarak sevmeyi severdi. Tabii anneme öyle haşırt diye dalamıyordu ama beni ve diğer sevdiği herkesi, ufak çocukları falan hep acıtarak severdi. Boğana kadar sıkarak sarılır, öpmek istediğinde ağzını yanağına yapıştırır somururdu. Etiniz morarır canınız yanardı ağla kıyamet öyle bırakırdı. Bir de bir anda sevgisi kabarır gelir bir yerinizi ısırır sonra gider tekrar resim yapmaya falan devam ederdi.

Aramızda 10-12 yaş var ben tabii onun en çocukluk zamanına denk gelmişim aksi gibi işim gücüm kitap okumak, hiç oyunla falan işim yok. Ceyhan'a gidiyorum yaz tatillerinde 3 ay boyunca bi köşede kitap okuyorum çocuk da haklı ilgi istiyor. Bir de İstanbul'dan geliyorsun çok ilginçsin onun gözünde. Biraz aklı ermeye başladıktan, coşkulu sevgi gösterilerini azalttıktan sonra bu sefer de yeni bişeye sardırdı beni taklit ediyor. Hatta bununla ilgili çok da komik bir "yalancı çoban" hikayemiz var.

Bir yaz tatilinde ben herhalde 15-16 yaşlarında falanım. Dayım Ayas'ta yazlık bir yer tuttu. Bütün eş dost hısım akraba oradayız. Denize giriyoruz biz çocuklar gençler gündüz, akşamları da yemekler, çaylar sohbet. Birgün benim kulağıma su kaçtı. Çok canım acıyor acısından ağlıyorum. Neyse bi ağrı kesici verdiler, sıcak bez falan tutuyoruz bişeyler, o kulağımın üstüne yattım. Sabah kalktığımda düzelmiştim. O günün akşamı Aslı başladı kulağım ağrıyor demeye. Biz de gülüyoruz, bir önceki gün benim kulağım ağrıyordu ya bu yine beni taklit ediyor falan diyoruz. Sadece ben yengem dayım falan değil herkes bildiği için bu huyunu kimse ciddiye almıyor. Bu bütün gece kulağım ağrıyo diye sızlanıyor hiiçç takmıyoruz. Ertesi gün oldu hala suratsız mızmız kulağım da kulağım diye ağlayıp duruyor. Dayım baktı iş ciddi, eczacı İsmail abimi çağırdı hemen yıkatalım kızın kulağını diye. Neyse efendim biz hatunun kulağını yıkadık. Nasıl ağlıyor zavallı, derken kaseye tak diye bişey düştü neredeyse bezelye büyüklüğünde simsiyah bişey. Akşamsefası tohumu. Herhalde oynarken bir şekilde kulağına soktu farkında olmadan, tohum da kulak sıvısını yedikçe şişti.

Aile arasında efsane oldu bu hala anlatır anlatır güleriz.

Bizim deli kız beni kıskanmazdı dedim ama tabii ki çocukluğun getirdiği bazı krizler de yoktu diyemem:)) Sürekli benimle çekişir dururdu, ben de biraz büyüdükten sonra onu kızdırmaktan hoşlanır olmuştum. Aslı'nın en nefret ettiği şey doğduğunda çirkin bir bebek olduğunun, hala da çirkin olduğunun söylenmesiydi. Ben de çocuk değilim ama çocuk sayılırım tabii yine de. Bu bişey yapar beni sinir ederse, bu sefer ben üstüne gider çirkinsin sen diye kızdırırım iş büyür ben gülerim bu ağlar. Yengem aman uğraşma bu deliyle der. Ama bi de kinlenir sıpa. Bir sabah kalktım. Saçımın bir tarafı kısacık, ben uyurken üşenmemiş kalkmış kesmiş..

Dayım bir gün havuç getirdi bir poşet dolusu. Ben normalde pek sebze sevmem, hele çocukken neredeyse hiç ağzıma sürmezdim o kadar nefret ederdim. Bu havuçtan bir tane yiyesim tuttu. Aradan biraz zaman geçti yengem yemek hazırlayacak arıyoruz havuç torbası yok. Nereye gider diyoruz havuç yani bu çalınacak bişey de değil. Kullanmadık da ama yok havuç. Derken bu zilli gülmeye başladı, bulamazsınız ki dedi, ben onu bahçeye gömdüm bu (beni gösteriyor) yemesin diye de üstüne işedim..

Kızlar biraz büyüyünce annem bir yaz tatilinde beni Ceyhan'a göndermek yerine onları İstanbul'a çağırdı. Yengemle iki kız geldiler. Çok güzel vakit geçirdik çok eğlendik, bol bol gezdik. Daha sonra biz Ceyhan'a gittiğimizde bir gün hep beraber mantı açıyoruz, Aslı'ya da biraz hamur verdik oynasın biz iş yaparken diye bir baktık alafranga tuvalet yapmış hamurla birebir aynısı. Bu ne Aslı dedik, ablacığım sizin evdeki "işemik" vardı ya onu yaptım dedi.

Benim sarı cadım, halasının küçük kadını büyüdü, çok hoş, çok güzel bir genç kadın oldu. Daha da önemlisi çok iyi bir insan ve çok sevilen bir öğretmen oldu. Kendi aramızda konuşurken diyordum geçen gün bir bir yazıcam yaptıklarını diye. Bu da benim Aslıcığıma öğretmenler günü hediyem olsun:)

hastasıyım

2011-11-23T09:18:00.000+02:00

İnsanın olduğu gibi hayvanın da güzeli var, kamera seveni var. Notiks tombiks de bunlardan birisi. Hem çok güzel pardon yakışıklı bir kedi hem de kamera seviyor anacım. Çok fotoceniktir benim oğlum. Hee..litfen resme bakıp maşallah deyin kendi elimle nazar değdirmeyim çocuğuma.

Yeşil Peri Gecesi

2011-11-22T12:53:00.000+02:00

* Dikkat Spoiler içerebilir.

Ayfer Tunç'un daha önce Bir Maniniz Yoksa Annemler Size Gelecek kitabını okumuştum. 70'li - 80'li yıllarda doğup büyüyen benim neslim için çok tanıdık, çok nostaljik, biraz burun sızlatan, biraz anı tazeleten çok hoş bir kitaptı. Yazarın nefis Türkçe kullanımına da ayrı bir not düşmüştüm.

Sonra kulüpte Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi'ni okuduk. Benim Deliler Evi ile ilgili yazıma buradan ulaşabilirsiniz. Verdiğim bağlantıyı okursanız görebileceğiniz üzere Ayfer Tunç kurgu kabiliyetine, karakter yaratma becerisine, akıcı üslubuna ve mükemmel türkçesine hayran olduğum bir yazar haline geldi.

Yeşil Peri Gecesi'ni de uzun bir süre önce almış ve keyifli bir okuma için uygun havayı beklemiştim. Bayram tatilinde yanıma aldım ama başlayamadım. Nihayet geçen hafta kitabı elime alabildim. Dün de bitirdim.

Roman bir hesaplaşma öyküsü. Zaten kitabın başında yeralan ve İncil'de geçen meşhur "içinizde kim günahsızsa ilk taşı o atsın" cümlesi buna hemen işaret ediyor.

Güzeller güzeli bir anne ile yakışıklı bir baba ve yine kendileri gibi güzel kızlarının mutluluk içinde bir yaşamı vardır. Ancak bu örnek aile hayatı babanın geçirdiği bir kaza sonucu bir kolunun kesilmesi, yüzünün bozulması ve çirkinleşmesi ile bozulur. Kocasının düştüğü çirkin hale tahammül edemeyen anne eşini ve çocuğunu terkeder. Baba karısının onu terketmesinin ve aciz halinin yarattığı yıkımın üstesinden gelemez, yaşama tekrar tutunamaz kendini içkiye verir. Çoğunlukla babasının zaman zaman da annesinin yanında yaşamaya çalışan kahramanımız da ailesindeki bu çöküşten nasibini alır ve özellikle annesinin onları terketmesinin acısını asla üstünden atamaz. Bütün hayatını da annesinden intikam almak, onu üzecek şeyleri bulup yapmaya çalışmakla geçirir.

Türlü çeşit adamla ilişkiler yaşar ama ilk aşkı Ali'yi unutamaz. Geçirdiği zor hayatta onu terketmiş olan Ali'nin hayali ve şiirler yaşama karşı güç bulmasına, dayanmasına yardım eder.

İnsanların kötü olduğu, herkesin birbirinin kuyusunu kazdığı, muktedirlerin her zaman galip geldiği bir dünyada en azından birkaç kötüyü kendisiyle beraber mahva sürüklemeye çalışan kahramanımız kendi içinde bir nev-i anarşist olarak da kabul edilebilir.

Kitabın kabaca özeti böyle.

Bir yazarı sevmek bir yanıyla pis iş. Eliniz varıp da kötü bir söz söyleyemiyorsunuz kolay kolay. Hele de ciddi bir emek harcanarak ortaya çıkarılmış bir esere laf söylemek büyük haksızlık. Yazar çok özenerek, çok ince eleyip sık dokuyarak yazmış romanı. Yine aynı şekilde o güzel ve akıcı üslubuyla, düzgün türkçesiyle hem anadiline hem okuruna olan saygısını kusursuzca ifade etmiş. Kitabın sayfaları arasında geçen şarkı sözleri, dizeler kitabın sonunda güzel bir dizinle sıralanmış. Kime ait oldukları tek tek belirtilmiş.

Karakterler yine aynı şekilde büyük bir özenle tasarlanmış yaratılmış. Herbirisi kendisine uygun şekilde konuşturulmuş, giydirilmiş, davrandırılmış. Bu yönleriyle kahramanların hemen hepsinin gerçek hayatta birebir karşılıklarının olması büyük bir avantaj ve romanın gerçek olabilirlik hissini çok kuvvetle yansıtıyor.

Ancak ben kitabı sevmedim. Hayat mahvoluşa sürüklenmiş insanlarla dolu maalesef. Herşey yolunda giderken bir anda bütün dünyası altüst olan, dağılan bozulan insanlar sürüyle. Annesiyle hesaplaşma peşinde giden bir kız çocuğunun özyıkım hikayesini o kadar çok okuduk ve duyduk ki sanırım bu klişe denilebilecek öykü beni bu yüzden sarmadı. Bu hikaye bir özyıkım değil de bir özyapım öyküsü olsa sanırım daha çok severdim. Çünkü mağduru oynamanın gerçekten de çok daha kolay ve seçilesi olduğu zaten ortada. Farklı koşullarda, farklı şekillerde hepimiz zaman zaman mağduru oynuyoruz zaten. Mağruru oynamak ve bunu başarmak ya da başarıyormuş gibi görünmek daha büyük iş. Ancak yine de kitap boyunca bu klişe konuyu seçtiği kızdığım yazarı 450. sayfada bir nebze de olsa affettim.

"iyi de herkes sen değil ki Selda. Ben mesela, senin gibi olmadım. Olamadım değil. Olmadım. Ben inadına çıkmaz yollara, uçurumlara sürdüm atımı..."

Hiç olmazsa kahramanına bunu söyletti, hiç olmazsa kahramanımız klişe bir düşüş değil şaşaalı bir mahvolma hikayesini kendi elleriyle yazdı diye düşündüm.

Ayfer Tunç çok iyi bir yazar bu sebeple klişe bulduğum konuyu bile çok sürükleyici, bir sonraki sayfayı merak ettirici bir üslupla yazabiliyor.

Ancak kitabın benim için aslında başlamadan bitmesine sebep olan detay, ilk 130 küsur sayfada yatıyor. Sayfalar boyunca bir yandan hikaye yavaş yavaş açılırken bir yandan da kahramanın sürekli olarak başıma bişey gelecek, yaptıklarımdan sonra başıma çok kötü bişey gelecek, kesin bana bişey olacak, çok kötü bişey kesin başıma gelecek şeklindeki söylemi benim için kitabın bütün merak unsurunu ortadan kaldırdı. Kelimeyi doğru kullanıp kullanmadığımdan emin değilim ama bu kadar beklentiyi yükseltip de karşılığını verecek bir katharsis noktasını hiçbir yazar kolay başaramaz. Nitekim Tunç da başaramamış. Tabii ki sayfalar boyunca "başıma bişey gelecek" cümlesini okuyunca diyorsunuz ki tabii ki başına hiçbir şey gelmeyecek bu kadının. Yine aynı şekilde Uluçmüdürüm ortaya çıktığı an itibariyle olayların nasıl seyredeceğini de kestirebiliyorsunuz üç aşağı beş yukarı.

Kısacası güzel dili, akıcı üslubu, başarılı karakter analizleri ile çok sardırarak okumama rağmen romanı sevmedim. Daha ilk andan itibaren sürprizini kendi eliyle kaybeden, çok klişe bir konuyu yine klişe bir şekilde işleyen, sonunu biraz sıradışı bağlamaya çalışan, bu sefer de kitabın tümündeki kötücüllüklle hiç uyuşmayan abartılı bir naiflik sergileyen, bence Ayfer Tunç standardındaki bir yazar için vasat diyebileceğim bir romandı.

olaylağ olaylağ

2011-11-21T14:54:00.002+02:00

Kasvetli ile günlük güneşlik arasında gidip gelen abuk bir kasım gününden selamlar size ey bilok ahalisi..

Geçtiğimiz perşembe günü pek sevdiğim, üstüne titrediğim Marimekko şemsiyemi ebediyete uğurladım. Hem de hiç de klas olmayan bir şekilde. Açma düğmesine bastığım anda şemsiyenin üst kısmı uçarak karşıdan gelen bir amcaya çarptı. Neyse ki halden anlayan ve daha da önemlisi bu menfur kazadan dolayı yara bere almamış amca hiç laf söz etmedi de olay kapandı. Marimekko bir Finlandiya markası. Oraların Vakko'su gibi birşey. Normalde çok pahalı ama bu şemsiye Helsinki'deki bir kongreye katılan bütün üyelere hediye edilmişti. Anısı var yani..ama yapacak bişey yok şemsiyeyi ve anısını kalbime gömdüm:)

Saç boyama faaliyetimin büyük bir başarıyla sonuçlandığını bildirmekten büyük bir mutluluk duyuyorum. Uygulaması çok kolay, sonucu mükemmel. Hiç beyaz kalmadı. Tek sorun biraz ellerim boyandı ama asetonla çıkardım lekeleri de. İlk deneme için bence gayet başarılıydım diye düşünüyorum. Tek renk boyamalar için yani aynı anda farklı renk uygulamaları, balyaj vs yapılmıyorsa mükemmel. Hele benim gibi kuaförde hafakanlar basıyorsa sizi de tavsiye ederim. Ayrıca bir kutu boya yetti hatta arttı bile bitiricem diye canım çıktı. Ya ben sandığım kadar beceriksiz değilim ya düşündüğüm kadar çok saçım yok..ya da Cerenciğim sorun bende diil sende:))

Yalnız böyle işler yaparken evdeki erkeklerin ayakaltında dolaşmasına engel olun. Bu erkek bir kedi bile olsa ve hatta özellikle kediyse demeliyim belki de. Kocakafam kapı açıksa içeri girme kapalıysa mutlaka gir prensibini benimsediği için dünyayı yıktı ben saçımı boyarken. O yüzden kendisini de aldım yanıma. Aslında bana hiçbir zararı yok oğluşumun ama saç boyası çok kimyasal bişey zehirli hatta. Kendimi yakıyorum bari o zarar görmesin solumasın dedim ama ne mümkün. Miyav miyav miyav, hırş hırş hırş (kapı tırnaklama) derken açtırdı kapıyı.

Sonuç : boya damlamış oğluşumun tüylerine. Cepten çektim resmi çok belli değil ama siyah bir leke. Önce boya olduğunu da anlamadım saatler sonra farkettim çünkü bişey sürülmüş sandım. Derken birden aydım, ayağımın dibinde oturuyordu boya damlamış:)

Hiçbişeyden geri kalmayan Nohut Paşa nihayet tüylerini de boyattı:)

Ata Demirer'in Stand Up gösterisinin ikincisini aldık izledik. Beğendik, eğlendik güzeldi. Ağaoğlu ile ilgili müthiş bir esprisi vardı. Bayıldım. Özellikle geçtiğimiz çarşamba sabahı bir iş dolayısıyla Ataşehir ve arka taraflarından geçerken gördüğüm Ağaoğlu inşaatlarının bünyemde yarattığı ürperti henüz geçmemişken çok denk düştü. Zevkler, ihtiyaçlar, tercihler tartışılmaz. Ayriyetteeeennnnnn bugün ak dediğime yarın kara da diyebilirim (açık kapı bırakayım da yıllar sonra hesap soracak olursanız elimde bir koz olsun:)) Ama arabayla o "modern, ultra, akıllı" binaların önünden geçerken "Allahım lütfen beni illa ki bi residansta, ultra modern bir sitede oturma sevdalısı yapma diye dua ettim. Of ne korkunç bir "yaşam" alanıydı.

Son olarak da bu aralar okuduğum ve hatta bu sabah bitirdiğim Ayfer TUNÇ'un Yeşil Peri Gecesi hakkında bişeyler diyesim var ama onu ayrı bir yazı olarak yazacağım. Gerçi Windrider kulübün kitap yazılarını yazmayıp da başka kitap yazısı yazdığımı görürse başıma bişey gelir mi tedirginliği içindeyim ama bu riksi alıyorum :))))

Notiksname

2011-11-18T16:07:00.001+02:00

Enis dayısı Nohut'a çok güzel bir şiir yazmış, kendisine çok teşekkür ediyor ve tombik oğlumla ben hepinize iyi cumalar diliyoruz. Resmin altındaki bağlantıyı tıklayarak bu enfes şiiri okuyabilirsiniz.

NOTİKSNAME

sevsinler:)

2011-11-18T11:42:00.001+02:00

Ben herkes tarafından sevilmek isterim.Sevilmemeyi kabul edemem.

İnsanlar beni sevsin isterim.
Birisinin beni sevmeyebileceği düşüncesinden de acaip rahatsız olurum.

Zaten niye sevmesinler ki?
Herkese çok kibar davranırım, teşekkür ederim, güleryüzlüyüm, eğlenceliyim, uyumluyum, özel olarak gidip birine kötülük yapmam.

Diye düşünürüm hep.

Çocukken çok sevilerek, özenilerek, güvenle büyütülmüş bir insan olmaktan kaynaklanan bir durum bu. Öyle abartılı, şımartılarak değil belki ama dolu dolu sevilerek büyümüş bir insan sanırım kendisinin hep sevilmeye layık olduğunu düşünüyor. Başka türlüsünü hiç görmemiş çünkü.

Dün hatta tesadüfen bunu konuştuk Aykedimle. O da benzer bir çocukluk yaşamış, o da aynı şekilde düşündüğünü söyledi.

Bu konuyu daha önce konuştuğum bir başka arkadaşım da aynı şekilde herkes tarafından sevilmek istediğini ama bunun sebebinin annesinin çocukken ona sevgisini hiç göstermediği için olduğunu düşündüğünü söylemişti. Hatta çok hassas ve alıngan olduğunu bir arkadaşlık ilişkisinde olumsuz giden en ufak bişey bile olsa (mesela diyelim ki seyrek görüşme) hemen üzüldüğünü kendisini suçladığını ve arkadaşının onu sevmediğini düşündüğünü söylemişti.

Anlaşılan her iki türlüsü de çok sağlıklı durumlar değil.

Herşeyden önce elektrik denen bir "güç" var:)

Siz isterseniz dünyanın en iyi insanı olun bir şekilde karşınızdaki kişinin sinirine dokunuyor olabilirsiniz. Fiziksel özellikler bile buna dahil. Yani atıyorum siz keh keh keh diye gülüyorsunuzdur ama karşınızdaki insan öyle gülenlerden hoşlanmıyordur..Bu da sizin o kişi tarafından (hadi sevilmemek belki abartı olur ama) bir şekilde antipatik bulunmanıza sebep olur.

Ya da siz kendinizi pek şeker şerbet, bidi bidi şirobom bişey sanıyorsunuzdur ama karşıdaki "al işte kendini sempatik sanan bir gerzek daha" diye düşünebilir.

Ayrıca herkes tarafından sevilmeyi istemek için önce herkesi sevmek gerekmez mi? Sen daha bu önkoşulu bile tamamlayamamışken bunu başkalarından talep etmek biraz abuk değil mi?

Ya da istediğin kadar iyi bir insan ol, kasten kimseyi üzme ya da öyle san farketmez hayat yolunda mutlaka ama mutlaka bilerek ya da bilmeyerek üzdüğün, zarar verdiğin birileri oluyor. Belki nefret boyutunda olmasa bile en azından "aman benden uzak olsun da" diyebilecek birileri olabilir.

Sütten çıkmış kaşık bile yeterince ak değil ki artık. Mutlaka bulaşık makinesi deterjanı bir iz bırakmış oluyor:)))

Ehehehe ama olsun yaw yine de siz sevin ulen beni. Litfen.

Deli Pelüze : Dişisel Bakım

2011-11-17T11:46:00.000+02:00

Melaba deyerli okurlarım. Çok uzun süredir ara verdiğim Pelüze yazılarıma kıl tüy mevzuundan haşırt diyerek dalıyorum.

Efendim bilenler görenler bilir Allah bana saçtan bol birşey vermemiştir. Öyle ki biraz daha doğmasam sadece saçtan ibaret bile olabilirmişim. Tabiykine yaradılışından asla ve kat'a memnun olmayan, mevcut güzel ve hoş yanlarına bile mutlaka bir kusur bulan her kadın kişisi gibi (ki bu konuda gerçekten istisna yok sanırım, kainat güzeli bile ay çok çirkinim falan diyebiliyo düşünün:) ben de saçlarımdan genelde nefret ediyorum. Yine aynı şekilde "insan hep kendinde olmayanı ister" klişesine canlı bir kanıt olarak da hep dümdüz saçlarım olsa hayaliyle yanıp tutuşuyorum.

Daha doğrusu tutuşuyordum. Artık pes ettim. En son kuaför de bana fön çektikten sonra mesleği bıraktığı için doğal yolla sahip olamadığım bu nimeti suni bir yolla elde etmekten de vazgeçtim. Aşağıda temsili 2 resmimi görüyorsunuz. Şu anda omzumu biraz geçiyormuş gibi görünen saçlarım çekiştirilerek, yakılarak ve bir takım fırçalara dolanarak yaklaşık 2 saat kadar bir işleme tabii tutulduğunda aslında belime geliyor.

Geçen sene bir ara Brezilya Fönü'ne takmıştım. Artık geçtim kimyasal bir zehir bombası olduğu gerçeğini, saça çok zarar verdiğini falan. Brezilya Fönü yaptırıyorsun 7-8 ay dümdüz saçlarla dolaşıyorsun diyorlar. Hep hayal ettiğim şeye ulaşıcam işte. Yataktan kalkıyorum ve saçlarım tepemde değil yerçekiminin kuralına uygun olarak aşağıya doğru omuzlarımdan dökülecek. Lakin aklı selim birkaç kuaförle konuştum. Sizin için mümkün değil dediler. Haftada bir yine fön çektirmeniz, her banyodan sonra da maşa ile düzeltmeniz lazım. Ne anladım o zaman ben bu işten..O kadar kim uğraşacak dedim vazgeçtim.

Yalnız bu hatunluk meselesi gerçekten ilginç. Çünkü genelde bağyan kişilerin çoğu güzellik uğruna ciddi şekilde kendilerini ve bütçelerini heba edebiliyorlar. Bense halinden memnun olmayan ancak bununla ilgili çok da çaba harcamayan tiplerdenim. Bi kere canım çok kıymetli. Daha kadınsı görünücem diye 15.cm topuklu pabuç tepesinde gezinemiyorum mesela. Bi heves aldığım bir iki ayakkabı da tertemiz giyilmemiş bir halde duruyor evde.

Yine aynı şekilde istiyorum ki güzellik de acısız gelsin. Öyle her hafta ya da her canım istediğinde gidip de 2 saat (o da minimum) bir kuaförün koltuğunda otururken fön makinesine kafa derimi ve kulaklarımı yaktırarak geçirecek kadar güzelliğime düşkün değilim galiba.

Benim esas istediğim akşam yatayım; sabah kalktığımda düz siyah saçlarım, 15kg kadar vermiş bi bedenim ve hadi madem öyle olmuşken bi çift de yeşil gözüm olsun:)

"Oooldu canım" dediniz di mi?

Biliyorum biliyorum böyle olmuyo bu işler. Bedel ödemeden hiçbi şey elde edilmiyo di mi? Güzellik de kadınların uğruna inanılmaz bedeller ödediği bir alan. Akıl almıyo ama öyle.

Bunlar tabii ki kişisel önceliklerle çok alakalı. İyi kötü tartışmanın da pek manası olmayan şeyler.

Bir de kendi güzelliğinin peşinde koşmayan biri başkasındaki değişimleri de çok farkedemiyor. Eğer saçınız siyahtan sarıya ya da sarıdan siyaha gibi çok büyük bir değişiklik göstermezse ben anlayamam. Ama arkadaşlarımın çoğu birisi saçını 1-2 ton açmışsa ya da koyultmuşsa farkederler. Göz meselesi, dikkat meselesi.

Çok sevdiğim bir arkadaşım var. Cumartesi akşamı beraberdik. Zaten güzel bir kız ama halinde bir başkalık bir canlılık var. Dedim galiba öğrendim ben de bu işleri. Belli çünkü bişey var ortada (ben bile anladım:)) Ay dedim..Elizabet (takma isim:)) ne kadar güzelsin sen bugün saçını boyatmışsın di mi çok güzel olmuşsun. Galiba kaşlarını da aynı renge boyatmışsın çok yakışmış dedim. Yakın arkadaşım olduğu için biliyo beni tabii başladı gülmeye...
Gene tutturamadın. Kalıcı makyaj yaptırdım"

Nasıl ya falan oldum ben böyle..
Ve direk soru "acımadı mı?"
"Acımaz mı, çok acıdı gözlerim şişti günlerce" dedi.

Şu kadarını söyleyeyim onun acısını ben hissettim.
Dünyada da işim olmaz.
Tüylerim diken diken oldu.
İnanılmaz yakışmış çok güzel olmuş..ama tenkü dedim ben almayım.
Beni bozar bu kadar güzellik:))

Bu arada saçtan girdik madem..Koleston köpük boya çıkarmış, tam benim gibi tembellere ve kuaföre gitmekten nefret edenlere göre bir ürün gibi duruyor. Boya ve peroksiti karıştır çalkala. Oluşan köpüğü avcuna sık kafayı iyice bi bula, yoğur. Bekle biraz. Sonra yıka ve çık. Bakalım aldım bugün. Hayatımda ilk defa kendi saçımı boyamaya teşebbüs edicem.. Allah hayıra çıkarsın diyorum.

Mey Afrodit bi vit yu:))))

Sosyal medya ile ilgili 2 flaş haber

2011-11-16T12:53:00.003+02:00

Dün dünya edebiyatının en hatırı sayılır iki yazarına "yok ben tanınmak istemiyorum, okunmak istemiyorum" martavalını attıkları için kızdığıma göre ben böyle değilim demektir. Ki hakikaten de değilim:)) İşte bu sebeple blog yetmezmiş gibi sosyal medyanın feriştahı fekbukumu da abonelere açtım ilgilenenlere duyurulur..Heee beni nası mı bulacaksınız peki? Efem bi zahmet onu da siz bulun...o kadan da gizemli değilim, bi salinger olamadık şu hayatta...
Hem ayrıca "hayran" olmak da emek ister..:))))
Diğer haberim ise daha ciddi ve faydalı olduğunu düşündüğüm bir konu hakkında. Blog yazımını ve blog okumayı teşvik etmek amacıyla kurulmuş ve hiç bir maddi kaygı gözetmeyen bir facebook sayfası var :
TÜM BLOG YAZARLARI

İnternete filtre (sansür) uygulamasının yaklaştığı şu günlerde böyle bir oluşumu çok faydalı buluyorum. Çünkü "filtre" uygulamasının neleri kapsadığı, kapsayacağı henüz belli değil, bir yasa, bir düzenleme yok ve bloglar bu kapsamda hemen "düzen altına" alınabilirler. Facebook hesabınız varsa sayfayı beğenerek destek olabilirsiniz. Onlar da hemen sizin blogunuz bağlantısını sayfada paylaşıyorlar. Katılımcı sayısı arttıkça sayfanın etkinliği de artacaktır. Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyacımız olan şu günlerde:))) biz blog yazarları da birleşsek fena mı olur yani:)

200. okuruma ithafen Salingergillere eleştiri

2011-11-15T16:23:00.003+02:00

Google Friend Connect sistemine resmen kaydolarak blogumu izlemeye başlayan 200. okurum sevgili Bayan Jane hoşgeldin.

İtiraf edeyim 200'e ulaşmayı bayadır hevesle bekliyordum. 199 okur, 198 okur, tekrar 199 okur falan derken nihayet bu güzel sayıya ulaştım. Bloguma bol izleyici diliyorum, bu sayı niye bi 300-500 olmasın değil mi ama:))

Okunmak, tanınmak sevdası hakkında yazmaya başlamışken nicedir aklımda olan fakat bir türlü fırsat bulup da yazamadığım bir konuya değineyim.

Modern Amerikan edebiyatının kült yazarı J.D. Salinger, hayatını tanınmamak, bilinmemek, etrafına bir gizem halkası örmek üzerine kurmuştu. Eserlerini yayıncısı vasıtasıyla yayınlar, röportaj vermek, fotoğraf çektirmek, özel hayatı hakkında sevenlerini aydınlatmak, imza günlerinde imza dağıtmak gibi hiçbir sosyalleşme faaliyetine katılmazdı. Bir keresinde bir süpermarket çıkışında fotoğrafını çekmeye çalışan bir muhabiri de fena benzetmiş hatta.

Salinger'in ölümünden sonra, geçtiğimiz aylarda yazar hakkında yayınlanan bir kitapta yazarın mektuplarına yer verilmişti. Bu mektuplarda yazar Burger King'i ne kadar çok sevdiğinden falan bahsediyordu. Hatta iş o boyuta gelmiş ki hayranları bozulmuşlar falan. Ne de olsa Burger King bir fast food zinciri, banal bir yemek yeri hiçbir gizemli sofistike yanı yok.

Böylece Salinger ağanın yıllardır etrafına sarmaya çalıştığı gizem balonu pat diye patladı. Meğerse o da sencileyin bencileyin bir ademoğluymuş:) E peki o zaman ne anladım ben bu işten? Yıllarca herkesten kaç, kimseyle iletişime geçme, etrafında korkunç bir merak halesi uyansın. Üstelik de tipik bir istemem yan cebime durumu olarak bundan gayet güzel nemalan. Ama kalk kendini kendi elinle bitir. Mektup ne yahu???? O mektupların arkadaşın tarafından sen ölür ölmez paraya tahvil edileceğini tahmin edemedin mi hiç? O kadar saf bir adam olamayacağına göre demek ki bir şekilde kendisini mektuplar yoluyla açık etmeyi kendi istemiş.

Yani rüzgarlı havada iskeleden denize bakarken saçları uçuşan gizem adamı tribini yutturamadın Salinger.

Farkındayım biraz sert yazdım çünkü Salinger'i yazar olarak sevmem. Çavdar Tarlasında Çocuklar orta üst sınıf beyaz bir amerikan aileye mensup bir çocuğun ruhsal şımarıklıklarından öte bir anlam ifade etmedi bana. İçim sıkıldı okurken.

Ancak yanlış anlaşılmak da istemem, rahatsızlık duyduğum ve aslında hala bir türlü sadede gelemediğim bu durumla ilgili bir de sevdiğim bir yazara laf sokayım da eşitlik ilkesinden taviz vermeyeyim :)

Öle bayıla okuduğum Kafka'nın bende yarattığı en büyük hayalkırıklığı nedir biliyor musunuz? Ölmeden önce eserlerinin müsveddelerini en yakın arkadaşı Max Brod'a yakılması için verdiğini öğrenmemdir. Bak bak bak..Bi de "onlar benim çocuklarım gibiler, kendi ellerimle yakmaya içim elvermez" diyesiymiş.

"Ya bi git Kafka yeme beni" derdim bugün karşıma çıksa. Baya bildiğin tanınmak okunmak istiyormuşsun işte. Yok onlar benim çocuklarım gibiler de yok yak da bilmem ne..Eğer o kadar istekliysen yeryüzünden silinmeye, kaybolmaya kendin yak..ne o öyle aracılar. Hem de en yakın arkadaşına, sana en çok değer veren, yazarlık kariyerinde seni en çok destekleyen adama veriyorsun he mi? Bu adam kıyabilir mi senin yazdıklarına? İçten içe biliyorsun zaten onları yakmayıp yayınlayacağını...

Gelmeye çalıştığım nokta şu, yazıp çizen insanlar olarak hepimiz -en basit bir günlük yazarından en üst düzey romancısına kadar- ama hepimiz bir şekilde bir iz bırakmak istiyoruz. Bunu itiraf edelim veya etmeyelim farketmez. Altta yatan güdü bu. Tanınmak, okunmak, kabul görmek, sevilmek, beğenilmek, hatta baktığınızda yazılarıyla bolca gürültü koparan, eleştiri alanlar bile böyledir, yine okunuyor, yine ilgiyi üstüne çekiyor bir şekilde.

Onçün yok ben kendim için yazıyorum da, yok aman kimse okumasın da kısmı külliyen yalan panpişler. Bence tabii (zaten bu yazıyı okuyan bütün Salinger ve Kafka hayranlarından iyi bi kalay yiycem ama benim gerçek derdimi anladınız siz di mi benim esas okurlarım:)))))

Ses çıkartmadan kendi kendine yazan, çizen ve yazdıklarını yine kendi elleriyle yokeden bir sürü insan var. Esas "gizemli" olan, esas varlık içinde "yokluğu" seçen onlardır. Onun dışında hepimiz şan şöhret peşindeyiz anacım.

İşte bu sebeple okur sayımı resmen arttıran sevgili Bayan Jane'e bir kez daha teşekkür ediyorum. Eğer bana adresini mail atarsa blogumun has sahibi Nohut Paşa'nın da küçük bir rol aldığı Sevgili Sadık Yemni'nin romanı Sokaklar Benim Yeniden'in bir nüshasını kendisine göndereceğimi de bildiriyorum.

güvenlik görevlisi

2011-11-15T14:50:00.000+02:00

Hayvanlar da tıpkı biz insanlar gibi üşür. Örneğin bir kedinin tüyleri ıslandığında derisindeki soğuğa karşı direnci sağlayan mekanizma zarar görür ve bir işe yaramaz.

Hayvansevmez milyonlara karşın hayvansever milyonlar da var çok şükür. İşte bunlardan birisi, İDO Kadıköy İskelesi girişindeki güvenlik görevlisinin kontrol masası. Kendisi için konulan ısıtıcıyı bir pisiyle paylaşmakta beis görmediği gibi bir de yere mukavva koymuş ki ponçik üstünde otursun da taştan soğuk yemesin.

işini bilen köftehor:)

intihal...

2011-11-14T12:43:00.000+02:00

Birisinin eserini, fikrini çalıp da sanki kendisininmiş gibi sunmaya ve "yerse" herkese yutturmaya kibarca intihal, gerçekte ise aşırma diyoruz.

İntihali sevmiyor, yapanı da tabiiykine kınıyoruz.

Lakin, fekat aynı ortamda yaşayan, aynı havayı soluyan, duygu birliği yapan ayile üyeleri arasında fikir benzeşmesi olursa ya da şöyle diyelim birinin fikrini diğeri daha önce davranıp yaşama geçirirse bu suç mudur?

Sorarım size.
Bence deyildir..

Yani Notiks paşanın gelmiş geçmiş tüm adlarını blogumda yazayım diyen kişi evin bir üyesi iken, blogunda yazan kişi evin diğer üyesiyse kan çıkmalı mıdır?
Ne var yani aslında benim de aklımdaydı hep de fırsat bulamamıştım alla alla:)))

Burak Bey beni hem intihalle hem yetersizlikle, hem de hazırlıksız bir şekilde konuyu ondan önce ele alma telaşıyla caaanım yazıyı heba etmekle suçladılar..

Aslında yalan da değil ama ne yapalım o bloguna yazmaya fırsat bulana kadar yıllar geçer...Bense aktif dinamik ve intihalci bi blogcuyum..:)))

Valla eşim haklı aslında güzel fikri hemen yazayım diye çocuğumun bir sürü ismini de eksik saymışım.

Listenin devamı..hatırladıkça güncellenecektir :

Abdülhey

Tonkinos

Tombik tulumba (Allımorlu ablasının taktığı isim)

Minik fok

Toraman

Dümbiks

Karamela (kışlık tüylerinde beyazlar biraz koyu çıktığı için)

Napıyosun bakiim orada?
sorusuna cevaben
Ben mi, hiiçç duvardaki resimlere bakıyorum, enginar çiçeği kurusuyla hiçbir işim yok valla, o tarafa bile dönük değilim, sen de çok hakkımı yiyorsun demin 2 ısırık attım diye komple çiçeği yiycem sandın. Ben öyle bi kedi miyim???

tatil sen ne kadan güzel bişeysin...

2011-11-11T12:14:00.001+02:00

Bayram tatilini fırsat bilip kısacık bir kaçamak yaptık 3 günlüğüne. Son yılların gözde mekanlarından Alaçatı'yı varlığıyla nurlandırdı Pisiniz. Herbirkeşlerin gidip de arz-ı endam eylediği bu sosyetik mekanda ben de gözükmesem olmazdı, paparazzilerin önünden geçip durdum ama çekmediler beni adiler...Halbüse ben de kendimce en azından blog camiasında bi "şey"im:))

Böyle dediğime bakmayın; sanki beğenmiyor, dudak büküyormuşum da zorla götürülüyormuşum gibi görünmek istemem. Alaçatı'nın bir illüzyon olduğunu, o pek meşhur anacaddenin hemen arkasındaki sokaklarda son derece sıradan bir hayatın yaşandığını gayet iyi biliyorum. Ancak kendinizi sürekli bu illüzyonun havasına kaptırmaz, hayatın sadece böyle olmadığını unutmaz, şanslı insanlardan olduğunuzu farkedip şükrederseniz o zaman arada böyle lükslerin, keyiflerin tadını çıkartmakta da beis yok.

Sakızlı un kurabiyesi, sakızlı Türk kahvesi ve suda sakız macunu

Son bir yıldır deli manyak bir tempoda çalışan ve bırakın beni görmeyi yemek yemeye neredeyse zor zaman bulan eşimle bu küçük tatil kaçamağı bize çok iyi geldi. Bu popüler sayfiye yerinin yaz dönemindeki keşmekeşiyle uzaktan yakından alakası olmayan sakinliği, şansımıza soğuk ama dışarıda durulabilir, gezilebilir, oturulabilir havasında yürümek, kahvelerde mola vermek, yörenin meşhur sakızlı kahvesinden içip, kurabiyesinden yemek, "denize" gitme kaygısı olmadığı için geç kalkmak, rahvan kahvaltılar, akşam uzun yemekler..
Çok güzeldi.
Ben şahsen Alaçatı'yı sonbaharda daha çok sevdim.
İnsan kendi iç sesini duyabiliyor..

He tabii bi de midye dolma meselesi var:)) Bundan üç dört sene öncesine kadar ağzıma bile sürmediğim (çam fıstık ve kuşüzümünden nefret ederim çünkü) midye dolmanın Ege'de tam da benim damak tadıma göre yapıldığını keşfetmemden sonra tutkunu olduğum bu leziz mezeden bolca yedim.

Bizim Ev isimli restoran Alaçatı'daki favorimiz. Her akşam orada yeriz, yedik. Hem ana caddenin hemen üstünde değil böylece kimse yemeğinizin içinden yürümüyor, hem de Alaçatı ahalisinin tercih edeceği sosyetik bir mekan değil. Güzel bir rakı-balıkçı. Daha da güzeli konumu itibarıyle bir yandan yemek yiyip bir yandan da geleni geçeni gözleyip dedikodu yapabiliyor, dalga geçebiliyorsunuz. Ben mesela artık şunu anladım ki iyi bir ara sokak camönü teyzesi olurmuşum. Tipim de müsait..yusyuvarlak yüzüme ficut da eşlik etmek üzere az kaldı:)) Basma elbisemi giyerdim, başıma da tülbentimi sardım mı oohhhh miss..kim var kim yok, kim gelmiş, kim geçmiş, ne almış ne giymiş...Gerçi benimki fitne fücur tarzı bi milleti izleme değil ama o kadar komik giyinen, o kadar uzaylı davranan insan var ki hakikaten başka bir alemden gelmiş gibiler ki ben de önümden geçerken onları izleyip dalga geçmeyi seviyorum ehehe....

Arka sokaklarda yürürken yolda kendi kendine kurumuş kalmış bir enginar buldum. Çok hoşuma gitti. Binbir ihtimamla eve kadar salimen getirdik. Saç spreyi sıktım üzerine ve vazoya koydum. Bir dükkan sahibi hanımefendi söyledi. Meğer bu enginarları kurutup satıyorlarmış ama özel bir teknikle kuruttukları için ortadaki mor çiçekler rengini koruyormuş. Ben bunu bilmiyordum ve bir köşede kendi halinde kuruyup kalmış bu gariban enginarı daha çok sevdim.

önce

sonra

Veeeeeeeeeee tespit böceği pisinizden bazı tespitler :

TESPİT 1 :
Alaçatı'daki bazı restoran ve kafelerin girişinde bu afiş vardı. İşletme sahipleri sokak kedi ve köpeklerini besliyor, müşterilerin de sevmesine, yemek vermesine izin veriyorlar. Şöminelerin sobaların kenarına kıvrılıp ısınıyordu hayvancıklar. Tatil beldelerinin en büyük sorunlarından birisi bu. Yazın rahatça yemek bulan sokak hayvanlarının kış gelip de insanlar ortalıktan çekilince aç kalmaları. Zaten tek parça sağlam kedi özellikle hiç görmedik desem yeridir. Zavallıların çoğunun bir gözü yok, yüzleri, vücutları yara bere içinde, zaten hemen hemen hepsinin açlıktan kaditi çıkmış. Köpekler nispeten biraz daha iyiydi ama onlar da o kadar ürkekti ki, hayvancağız yanına yaklaşıyor fakat yemek vermek için hamle yapsan bile ona vuracaksın sanıyor kaçıyor, yanına tekrar gelmesi yere bıraktığın şeyi yeme cesaretini bulması dakikalar alıyor.

TESPİT 2 :
Alaçatı ve benzeri turistik ilçeler çok rağbet gören yerler ancak yerli halk ne yazık ki rant elde etmek dışında başka hiçbir şeyi düşünmüyor. Evini arsasını satıp gidiyor. Hiç çalışıp para kazanmayı, kendi toprağını, evini korumayı kollamayı düşünmüyor. Belki onlar da haklıdır adamın evine 1,5 - 2 milyon dolar fiyat biçilince ne uğraşıcam deli miyim, satarım gider İzmir'den düzgün bir ev alırım başımı sokacak, kalanı da bankaya yatırır işletirim falan diye düşünüyor herhalde. Ama insan üzülüyor o yıkık dökük metruk binalar pis sokaklar, belki devlet, belediye işbirliği ile halk eğitilse profesyonel işletmecilerle o evler otele, restorana falan dönüştürülse, insanlar da mülklerini satacaklarına para kazansalar, belki o mekanın özgün dokusu da uzun süre korunur. Ama korkarım birkaç yıl içinde modası geçecek gidecek ve bir zamanlar çok rağbet gören ama artık kimsenin gitmediği döküntü bir sayfiye yeri olacak.

TESPİT 3 :
Bir aracın plakasına bakmadan hangi ilimize ait olduğunu nasıl bulursunuz? Çok basit, arabanın herhangi bir yerinde Atatürk resmi, Türk Bayrağı, Atam izindeyiz vs yazısı varsa o araç kesin İzmirli ya da Muğlalıdır. Bayram tatilinde de dikkatimizi çekmişti, yine farkettik neredeyse bütün 35 plakalı araçlarda Atatürk ile ilgili birşey var. Hatta şöyle bir şey düşündük eşimle, eğer 35 plakalı bir araçta Atatürk resmi ya da onun bir sözü yoksa kesin o İzmir'in yerlisi değildir dedik. Bakın sadece bu kadar yazıyorum yorum morum yok..Biliyorsunuz yine aktif siyaseti bıraktım...Ara dönemdeyim eheee.

Atatürk'ü sevme hakkımı kullanıyorum

2011-11-09T21:20:00.001+02:00

Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal Paşa'nın ölüm yıldönümünde birkaç kelime söylemek istiyorum. Askeri dehası, siyasi dehası şusu busu değil benim için en önemli olan. Doğruları yanlışları hataları sevapları tartışmaya her zaman açıktır.

Benim için önemli olan birinci şey; kadınları sosyal yaşamda, eğitimde, iş yaşamında, kanun önünde erkeklerle eşit hale getirmesidir.

İkincisi ise saltanata, padişah kültürüne, tebaa olmaya hazır bir kitle elinin altındayken kendi hanedanını kurmamasıdır. Oğluna gemicik almak, kızına okul bursu temin etmek, amcaoğluna devlet ihalelerinde öncelik tanımak..gibi "iktidar olma nimetlerinden" yararlanmamasıdır.

Cumhuriyet döneminde iktidara gelen hemen her partinin mensupları şu veya bu şekilde kendi yakınlarına şöyle veya böyle, dolaylı ya da doğrudan maddi menfaat sağlarken, kilo kilo altınları cukkalarken, yiğenini ihya ederken "felan", Atatürk buna asla tenezzül etmemiştir.

İyi yaptığı kötü yaptığı doğru yaptığı yanlış yaptığı bir sürü şey vardır ama benim Atatürk'ü sevmemdeki temel sebep; ne yapıyorsa yaptığı şeyin Türkiye Cumhuriyeti'nin ve insanlarının menfaati ve iyiliği için olduğuna "samimiyetle" inanmasıdır. Bir vatandaş olarak günümüz siyasetçilerinde eksikliğini en çok hissettiğim şey bu "samimiyet duygusu" olduğu için Mustafa Kemal ATATÜRK'ün gönlümdeki yeri çok ayrıdır.

Allah rahmet eylesin. Mekanı Cennet olsun.

isim listesi

2011-11-04T15:09:00.001+02:00

Nohut paşanın ismini bilmediğini aslında yumuşak sevgi dolu seslenişlere tepki verdiğini yazdığım yazı beni biraz vicdanen rahatsız etti:)))) O kadar değişik isimlerle çağırıyoruz ki çocuğu belki de biz sebep olduk gerçek adını bir türlü öğrenememesine.

NOHUT : Nohut'un isim annesi benim ama neden Nohut dedim hiçbir fikrim yok. Üstelik Burak başta hiç benimsemedi bu ismi, kediye yemek adı verilir mi diye posta koydu epeyi. İşin komik tarafı benim nohutla hiç aram yoktur. Yıllarca yemesem aklıma gelmez.

BÖREKKAFA : Bize ilk geldiği zaman küçük bir surat ve 2 sivri üçgen kulaktan ibaret kafasıyla tam bir muska böreğine benzediği için.

NOHUTİKO

NOTİKO

NOTİKS

TOMBİKS

NOTİKS TOMBİKS

MİNİK CÜCELER : Kırpık da bizimle yaşarken

TÜYLÜ KELEBEK

HACIAĞA

TÜYLÜ MELEK

MASUM KELEBENK

MİNİ ÇAKAL

CİNGÖZ

KOCAKAFA

SAFTARAN

OBURCUK

BEHLÜL : GÖZ VE TEN RENGİ BENZERLİĞİNE TİKKATİNİZİ ÇEKERİM

BİRET TIRT : TÜRKİYE ŞUBESİ

OĞLUŞ

KUZUKULAĞI

pisikolinguistik bazı açıklamalar ve kestane krizi

2011-11-03T10:18:00.000+02:00

Bundan uzun bir süre önce büyük bir coşku içinde siz değerli okurlarıma Nohut'un adını öğrendiğini söylemiştim. 6,5 senede sehpayla konuşsanız o bile adını öğrenirdi zaten aslında ama meğer bir yalanı yaşıyormuşuz. Benim kocakafam adını falan öğrenmemiş maalesef :((

Meğer, ona seslenirken kullandığımız yumuşak tona tepki veriyormuş. Son dört günde yaptığımız çeşitli testler (sehpaya bakıp normal sesle Nohut diye seslenmek, Nohut'a bakıp normal sesle Nohut diye seslenmek, birbirimize bakıp sanki Nohut'la konuşuyormuş gibi birbirimize ah benim kocakafam diye seslenmek, sonra birbirimize normal sesle Nohut diye seslenmek, babama ah benim canım oğlum diye seslenmek, anneme gel buraya benim tüylükelebeğim demek, sehpaya sevgi dolu sesle benim güzel gözlü kedim diye seslenmek..vs) sonucunda gördük ki bizim Behlül kesinlikle adını bilmiyor, sadece sevgi dolu ses tonuna tepki veriyor...

Nohut pisikolinguistik testlerden biri sırasında babamla

Yapacak birşey yok tabii ki, Nohut bizim canımız ciğerimiz şekerparemiz adını bilmese de seviyoruz çocuğumuzu:))

Bugün konu hazır Nohut paşadan açılmışken sevenlerimizle biraz daha Nohut haberi ve fotosu paylaşalım. Siyasetti, eleştiriydi carttı curttu derken hayatın özünü kaybetmişiz. Zaten GUBMM (aile meclisi) toplandı ve bir daha asla böyle yazılar yazmamamı resmi bir dille rica ettiler. Bu sefer emir büyük yerden çıktı kendimi tutmak zorundayım:)))

Nohutumun tutkunu olduğu ilginç bir yemek var; KESTANE. Evde kestane yapmak bizim için bir işkence. Yemiş daha eve geldiği andan itibaren mutfakta serenat başlıyor. Pişirme aşamasında yine mutfakta ayağa sürtünmeler, "yıllardır bişey yemedim" ağıtları. Görseniz, duysanız içiniz parçalanır sanırsınız dünyanın en kötü muameleye maruz bırakılmış kedisi. Kestaneyi yeme aşaması daha da acıklı. Hayır verelim diyoruz ama çok zararlı bir yiyecek ona, işte bu sebeple bizim evde kestane hep sanki yasak bir meyve gibi hızlıca, ayaküstü ve ağza tıkıştırılarak yenir:)

Nohut efendi kestaneleri yakından incelerken. Biraz sonra patisini atıp bir tanesini yere düşürmeye ve orada yemeye çalışacak.

Olay nerede, Nohut orada. Çorap çekmecesini Nohut'un gözetimi altında olmadan düzenleyeceğini sanan bir gafilden başka birşey değilim ben.

ayrımcılık!

2011-11-02T15:10:00.002+02:00

Bazı şeylere ben mi gereksizce fazla kafayı takıyorum bilmiyorum ama bu aralar yine ne kadar damarıma basacak şey varsa gelip beni buluyor.
Geçtiğimiz cumartesi günü eşimle Kızıltoprak'a gelmek üzere yola çıktık. Metrobüsten indikten sonra Söğütlüçeşme'de istasyonun oradaki alt geçide girdik. Polisler kimlik kontrolü yapıyorlar. Hemen önümüzde 4-5 kişilik bir genç erkek grubu vardı. Güncel söylemle "apaçi" tabir edebileceğimiz, kılığı kıyafeti çok da varsıl görünmeyen, muhtemelen Fikirtepe cenahındaki varoşlardan gelen çocuklar bunlar. Yine muhtemelen işçi hepsi ve haftasonunu geçirmek, biraz eğlenmek için Kadıköy'e gezmeye gelmişler. Polis onların kimliğini sorarken biz elimiz kolumuzu sallayarak geçtik gittik.

Burada diyebilirsiniz ki polisler de artık işin sarrafı kim aranır kim aranmaz biliyorlardır. Ben de haklı olduğunuzu kabul ederim ama bir yere kadar.

Kimin diyelim ki "terörist" ya da en basitinden "huzur kaçırıcı" bir tip olduğu ayağına geçirdiği kıyafetten böylesi belli olur mu? Üniversitedeyken hep konuşurduk aramızda arkadaşlarla, "ya ben devrimci olsam, eylemci olsam ne kadar marka kıyafet varsa giyerim, hiç şüphe uyandırmadan geçerim kontrolden diye. Çünkü hakikaten şöyle abukluklar yaşıyorduk, levis kotlu tiki kardeşleri aramıyordu polis.

Yine buna benzer birşeyi yaşayınca o gün çok sinirlendim. Eğer bir kimlik kontrol emri varsa, polisin bunu tipe bakmaksızın herkese yapması gerekmez mi? Ben orada o çocuklar adına çok utandım ve üzüldüm. Nereden belli benim "iyi" bir vatandaş olduğum? Hadi onu da geçtim ortada bir kural varsa bu konuda bir istisna olur mu? Tabii ki olmamalı ama oluyor maalesef.
İşte, sisteme duyulan güven kaybı, sınıflar arası uçurum, öfke hep böyle böyle besleniyor.
Ben kendimi o gün o çocuklar yerine koydum, dememiş midir içlerinden en az birisi bak bizi arıyorlar ama "onları" aramıyorlar?
Kesin demiştir.
Ben olsam ben de derim.
Öfke de duyarım.
Siz olsanız duymaz mısınız?

muhalefet

2011-11-01T15:21:00.002+02:00

Tespitlerine güvendiğim bir dostum, "yazmayı istediğin şeyleri içinden geldiği şekilde yaz çünkü kaygı duyduğun ama yazmamaya çalıştığında biriktirip çok daha sert oluyorsun" diye bir tespitte bulundu.

Doğrudur insan kendisini dışarıdaki kişilerin gördüğü gibi göremiyor. Gerçi son birkaç yıldır çok daha hırçın, çok daha isyankar ve haksızlıklara karşı çok daha sert tepki veren bir yapıya büründüğümü, bazı şeyleri olduğu gibi kabullenme konusunda çok daha isteksiz olduğumu ben de farkediyorum.

Ancak bunun tek sebebi kişisel huysuzluğum değil tabii ki.

Bugün içinde yaşadığımız ortamda herşeyi güllük gülistanlıkmış gibi göstermeye çalışan bir grup olmasına rağmen, "hal ve gidişat" hiç de öyle değil maalesef. Bunun farkında olup da ses etmemek pek doğru gelmiyor bana. Bana gelene kadar ses etmesi gerekenler, bu ülkede yaşayan insanların iyiliği, menfaati için ideolojilerin de ötesinde tavır belirlemesi gerekenler, mücadele etmesi gerekenler yeterince çaba sarfetmedikleri için, çaba sarfedenlerinse büyük bir bölümü bir şekilde susturulduğu için, 80 kuşağı ve sonrası ödlekçe yetiştirildiği için bugün ne yazık ki çok sahipsiz, sindirilmiş ve çoğunlukla da olan bitenden bihaber durumdayız.

Sosyal medya dediğimiz facebook, twitter gibi kanallar da açık olmasa, bugün yaygın yazılı ve görsel medyanın çoğunlukla "doğru" bilgi verdiği konusu tartışmaya fena halde açık hale gelmiştir.

Herşeyden önce, doğası gereği "muhalif" olması gereken BASIN/MEDYA'nın büyük gazete ve televizyonları ülkenin en büyük sermayedarlarının ya da iktidar partisine yakın kişilerin elinde. Böyle bir durumda "doğru" bilgiye ulaşmak ne yazık ki pek mümkün değil. Hemen her medya kuruluşunda toplumun bir kesiminin gazını almak için tutulan birkaç "muhalif" yazarı saymazsanız -ki onların da başka şekillerde toplumu ajite ettiği söylenebilir- sağlıklı, düzgün bir yorum, haber okuma, dinleme şansımız yok.

Zannediliyor ki ya da öyle gösterilmeye çalışılıyor ki AKP iktidarının uygulamalarına muhafelet eden kişiler dindar yaşam tarzına, muhafazakarlığa karşılar. Halbuki ayan beyan ortada olan şey AKP'nin "muhafazakarlık" söyleminin arkasına sığınan bir SERMAYE partisi olduğu, kapitalist sistemin çarklarını işleten ve kendi yandaş "sosyal" sınıfını yaratan bir yapı olduğu gerçeğidir. Kendisi gibi düşünmeyen, davranmayan her kişi ve kuruma sert tepki veren, yerine göre azarlama, ayar çekme, yerine göre gözdağı verme ya da ileri durumlarda gözaltı, tutuklama tasarrufunda bulunma gibi aslında "demokrat" ülkelerde pek de kabul görmeyen hemen her davranışı benimsemiş bir partidir.

12.Eylül.2010 tarihinde sözde "manidar" bir günde Anayasa'nın bazı maddelerinde referanduma gidildi. Revize edilmiş maddelere baktığınızda görürsünüz ki herşey çok hoş. Tumturaklı cümleler maşallah pek güzel kurulmuş. Zaten bizim ülkemiz var mı var ülkesidir. Herşeyin yasası kuralı vardır da uygulayanı ara ki bulasın.

Anayasa değişlik paketi referandumda oylandı da ne oldu bir bakalım..

- Cuntacılar hemen yakalanıp sorgulanıp kendilerinden hesap soruldu mu? Uygun şekilde ceza aldılar mı?

- Memura toplusözleşme hakkı verilecekti ne oldu? Zam ayarlaması uzlaştırma kurulu tarafından yapılacaktı. Uzlaştırma kurulundaki kişiler hangi parti tarafından belirleniyor?

- Sendikalı işçilerin bugün yaşadıkları sıkıntılar ne aşamadadır?

- Haberleşme, özel hayat güvence altında mı?

- Yargı bağımsız olacak dendi. Yargı bugün bağımsız mı? HSYK'nın güvenilirliği ne durumda?

-Hapishanelerdeki koşullar, özellikle de siyasi mahkumların durumu nedir? İşkence kalkacaktı sahi kalktı mı?

-Eline silah almamış, sadece düşüncelerini savunan yazan insanların, gazetecilerin, toplumsal barışa hizmet etmek için yine sadece düşünceleri ve yazılarıyla birşeyler yapmaya çalışan akademisyenlerin gözaltına alınması, tutuklanması bu "özgür" anayasayla ne derece bağdaşıyor?

- İnanç hürriyeti kısmı var bir de. Toplumun muhafazakar bir yaşam tarzına doğru itilmeye çalıştığı gerçeği gözardı edilebilir mi? Bugün sayıca çok fazla yaşamaya başladığımız giyim kuşam, yeme içme eğlence tarzına yönelik eleştiri ve müdahaleler artık "münferit" hadiseler diye basitçe geçiştirilebilecek noktayı çoktan aşmıştır. Bir yaşam tarzı yüceltilir ya da korunurken diğerinin hiç de öyle devlet güvencesinde olmadığı aşikar değil mi?

-İç güvenlik meselemiz var bir de, sorun bakalım rastgele bir insana, başına bir dert gelse hiç düşünmeden, rahat bir şekilde, hakkının hukukunun korunacağından emin olarak polise gider mi?

Bunlar ilk aklıma gelenler..bir daha asla böyle konularda yazmayacağım diyorum ama kendi kendimi kendim yalanlıyorum.

Gerçeklerden haberdar olmak için "gerçek" muhalif basın organlarını takip edin, diyebileceğim tek şey budur.
Güzel günler göreceğiz çocuklar demişti ya şair.

Ne acı değil mi bizde o umut bile yok

blog-u komik pisi

2011-11-01T09:01:00.001+02:00

Rüyalarımın pek azını net hatırlarım ama hatırladıklarım da hep bomba oluyör canlar..

Buyrun size şu kasvetli günlerde havanızı dağıtacak son rüyam :
Arda ile Ay'a gidiyormuşuz.

Burak eğitimi olduğu için Ayşe de Yamaç'a baktığı için gelemiyorlarmış.

Ay'a gidiyoruz.

AY'a.

Hani şu dünyanın uydusu olan var ya o.

Ve eşlerden birinin işi var öteki de çocuk bakıyor!!

Rüya işte mantık arama, hele de benim rüyamsa hiç bişey arama.

Neyse işte uzay mekiğine biniyoruz..o arada beni yine şitres basıyo (uçmaktan korkuyorum ya) ama yiğitliğe de laf getirmemek için Arda'ya "ya yolda su lazım olur ben gidip bikaç şişe alayım" diyorum ve koşarak ortamdan uzaklaşıyorum.

Hayata Dönüş

2011-10-31T09:28:00.001+02:00

Büyük ölçekli toplumsal bir felaket yaşadığınızda; o esnada kişisel derdiniz, felaketiniz olarak adlandırabileceğiniz bir acınız varsa, ortak acı içinde onun da yasını tutuyor ve belki de farkında olmadan yaranızı sarıyorsunuz. Hiçbir acı, hiçbir kayıp asla unutulmuyor ama o ilk büyük yara, o büyük boşluk zamanla kapanıyor ve hayat yolunda ince bir sızı olarak size eşlik ediyor. Ders almasını bilene hayat büyük ibretler sunuyor. Her zaman kendinden daha kötü durumda olanlara bakıp şükretmek kolay olmasa da yaşamanın başka yolu yok. Sahip olduklarına şükretmek ve sahip olamadıkların ya da zamansız kaybettiklerin için de "mutlaka bir bildiği vardır" demek biz zavallı insanların elinde olan tek şey, sığınabileceği tek güvenli alan. Hayatı iyi ve kötü tüm cilveleriyle kabul etmek içsel huzuru elde etmenin tek yolu galiba.

"Yaşam budur işte! Hiçbir şey sizin isteğinize ve beklentilerinize göre olmaz. Duygulardan kaçmanıza, mantıklı davranmanıza ve sizin için doğru olanı yapmanıza asla izin vermez. Bunu şu kadar hissetmek istiyorum, bunu hissetmek istemiyorum deme şansınız yoktur.
YAŞAM, Bay Wellman, ASLA MANTIKLI DEĞİLDİR." *

* Agatha Christie / Esrarengiz Sanık Sf. 170

Çıta ve düşündürdükleri

2011-10-29T23:27:00.001+03:00

Son günlerde verdiğimiz çok sayıda şehit ve hemen ardından yaşadığımız Van depreminde yüzlerce vatandaşımızın hayatını kaybetmesi üzerine, hükümet 29.Ekim kutlamalarını ülke genelinde iptal etti. Bunun samimi bir gerekçe olmadığını, 29.Ekim kutlamalarını zaten yapmak istemeyen hükümetin kendine güzel bir bahane bulduğunu düşünenler çok fazla.

Hükümet kendi ideolojisi doğrultusunda böyle bir uygulamaya gidiyor deyip bunu sorgulamayı başka bir platforma taşıyabiliriz.

Lakin kraldan çok kralcı olanlar, tutarsız davranış sergileyenler sanırım hangi ideolojiyi desteklediğinden bağımsız olarak herkesin eşit derecede rahatsız olduğu bir kitle.

Biraz önce televizyonda Acun Ilıcalı'nın yaptığı Yeteneksizsiniz Türkiye yarışma programına denk geldim.

Bundan birkaç hafta önce, Başbakanın 80 küsür yaşında hayatını kaybeden annesi Tenzile Erdoğan için programını iptal eden Ilıcalı, şehitler ve Van depreminde hayatını kaybeden yurttaşlar yüzünden 29.Ekim kutlamaları, hem de resmi olarak iptal edilmişken kendi eğlence programını iptal etmek yerine yapmayı tercih etmiş.

Şimdi siz çıtanızı 80 küsür yaşında ve rahatsız olan, hayatını kaybetmesi zaten an meselesi olan bir hanım için program iptal ederek belirlerseniz, o zaman ülke çapında bir nevi yas ilan edilen durumda aslında demek ki bir değil birkaç hafta program yapmamanız gerekir.

Güç, iktidar, istediğini yaptıracak otoriteye sahip olmak çok güzel şeyler, insanı delirtir. Her istediğini istediğin şekilde yaptırmak, insanların etrafında pervane olması, herkesin karşında el pençe divan durması, evet efendim, sepet efendim, harikasınız efendim, bulunmaz hint kumaşısınız efendim demesi inanılmaz bir kudret hissi verir ama sonunda da sapıtırsın. Bu kadar güce sahip olup da özünü kaybetmemek çok çok az kişinin yapabileceği birşeydir.

Yine aynı şekilde bir ideolojiye hizmet ediyorsanız, iktidara gelmişseniz ve egemen kıldığınız ya da kılmaya çalıştığınız ideoloji doğrultusunda dilediğiniz gibi hareket ediyoranız bunun da sizi çok büyük yanlışlara götürebileceğinin ayırdında olmalı ona göre hareket etmelisiniz.

Bu ülkenin insanlarının büyük bir kısmının düzenle ,işleyişle ilgili bir sorunu olsa dahi Cumhuriyet rejimi ve Atatürk milyonlarca insanın sevdiği ve yurttaşlık bağlarıyla bağlı olduğu kavramlardır.

Cumhuriyet rejiminin hataları, kötü uygulamaları yanlışları, haksızlıkları yok muydu? Tabii ki vardı. Ancak kinlenerek, intikam duygularıyla, rövanş alma niyetiyle bugün gelinen nokta yeni haksızlıklara, yeni ezilmelere ve ne yazık ki yeni kinlenmelere yol açıyor. Devir her zaman değişir, devran her zaman döner..Sultan Süleyman'a kalmadı dünya derler..ki kalmadı. Cumhuriyet bayramı kutlamalarını bahanelerle iptal ederek, 10.kasım anma törenlerini hasır altı ederek, ders kitaplarından Atatürk adını çıkartarak olmaz bu işler.

Hata hatayla düzeltilmez. Sevgi dili, kucaklama dili ne yazık ki iktidarın çok uzun zamandır bıraktığı bir dil. Başı açık ya da örtülü, muhafazakar ya da değil farketmez bu ülkenin insanlarının çok fazla ortak yanı ve çok fazla ortak problemi var. Ayrıştırıcı değil birleştirici dili benimsemeyen hiçbir iktidar devamlı olamaz.

Emperyalist, açgözlü devletlerle çarpışan ve bu topraklar uğruna hayatını kaybeden, bize ülkemizi veren tüm şehitlerimizi ve devlet büyüklerimizi rahmetle anıyor, ülkemizin doğum günü 29.Ekim'i kutluyorum. Nice 29.Ekimlere.

Hiçbir ideoloji bir çocuğun gözyaşlarından daha değerli değildir.

2011-10-27T15:35:00.001+03:00

Hüküm gününde hakkınızda nasıl bir yargı verilsin istemezsiniz?

Hiç düşündünüz mü?

Ben düşündüm, hatta son zamanlarda başka hiçbir şey düşünemez hale geldim.

Her tür suçu işlemiş olayım cezama da razıyım.

Tek MERHAMETSİZ denmesin yeter.

Ölen kim olursa olsun üzülmek, dua etmek, rahmet dilemek kadar basit ve insani bir vazifeyi dahi yapamaz hale gelmiş gözü dönmüşlerden olmak istemem.

Varsın oradakiler "kürt" olsun, varsın oradakiler "haketmiş" olsun, varsın felaket haberi "doğudan" gelmiş olsun, velev ki "ilahi adalet" bizim yerimize iş görmüş olsun.

Düşünün ki, şu sarı ile çizdiğim cümleleri kurabilen insanlar var. Ben alıntılarken utanıyorum. Üstünde hiç durup düşünmeden, dahası haklı olduklarına da gerçekten inanarak, ağızlarından tükürükler saçarak. İyilik bahşediyormuş kisvesine bürünüp hakaret etmekten, aşağılamaktan keyif alarak konuşan ve kendisinin ne kadar yüce olduğunu vurgulayanlar var.

Merhametten, insanlıktan nasibini almamış bu insanlardan çok şükür ki sadece bir avuç var. Siz bakmayın öyle kopardıkları kuru gürültüye.

3 gündür görüyoruz "gerçek" insanların, "merhametli" yurttaşların nasıl çırpındıklarını. Gözünü bile kırpmadan servet bağışlayanları, kalkıp enkaz kaldırmaya gidenleri, hiçbir şey yapamıyorsa bile dua edenleri.

Herkes gider bu halk burada kalır. Basiretsiz yöneticiler, iş takipçisi tüccar bürokratlar, savaştan, kandan beslenen, iliğimizi kemiğimizi kurutan bokyedibaşılar hepsi gider birgün.

Ama bu toprakların özü değişmeden kalır!

Ülkece başımız sağolsun.

Mükerrer Musibetler Ülkesi

2011-10-26T17:23:00.001+03:00

Beğendiğim bir yazıya bağlantı vermek yerine onu doğrudan kopyalamanın ikinci bir işlemi ortadan kaldırması, dolayısıyla da yazının okunurluğunu kolaylaştırması açısından daha faydalı olduğunu düşünüyorum.

Yazının orjinali bu sitededir:
http://www.kimlanbuhayatiminerkegi.com/2011/10/mukerrer-musibetler-ulkesi.html

<><> <><> <><> <><> <><>

From October 24, 2011

Böyle zamanlarda, zamanın kendisi hakkında yazmak kolay değil. İllaki birinin hassasiyetine kışt demiş, öbürünün kanayan yarasını tuzlamış, berikinin asabını zorlamış oluyorsun. Öte yandan yazmamak da elde değil; zira hafta oldu içim kabardıkça kabarıyor. Ah vah etmekten de, görmezden gelemeye çalışmaktan da, kendi sefil gerçekliğimde mutlu olmaktan da, utanıyorum.

Sevdiğim insanları uzak, medeni memleketlerde yaşamaya ikna etmeye çalışırken buluyorum kendimi. Seve seve terk edeceğim seni cici ülkem, çünkü değişmeyen, kaba saba, dayakçı manita gibisin. Her gün şiddetinin dozu artıyor, hep kan sızıyor dudaklarımızdan.

Denecek şey o kadar basit ki, kimsenin dememesi en yorucusu.

"Doğru yönetilen ülkelerde terörden, depremden, trafik kazasından yüzlerce, binlerce insan, sürekli olarak ölmez."

Oysa Türkiye'de tüm musibetler mükerrer.

Her acı bir sonrakinin provası, her ölüm mukadderat, her hata daha henüz yapılmışken, tekrara teşne...

Dünya siyaset tarihi, insanların mümkün olduğunca eşit ve doğru yönetilmesi için bin yıllardır muhtelif sistemler geliştiriyor. Misal çok uluslu, çok dilli, eşit olmayan maddi gelirli, geniş bir nüfusunuz varsa, federe bir devlet olmayı tercih edebiliyorsunuz. Kendi yasası olan eyaletleri, tek bir federal anayasa altında toplayıp, daha kolay çalışan bir sistem elde etmeye çalışıyorsunuz.

Bu sadece bir (sayıyla 1) yol üstelik; uygulanmaya açık, denenmesi muhtemel pek çok siyasi sistemden sadece bir tanesi.

Bilim temelde insanı daha rahat, daha uzun ömürlü kılmak için bin yıllardır muhtelif icatlarda bulunuyor. Mühendislik dalları geliştiriyor. Misal ülkenizin neredeyse tamamı deprem bölgesiyse, depreme dayanıklı bina inşa edebiliyorsunuz. Bunu yapacak teknoloji, ilim, insanlığa çok yabacı değil. Yahut, ülkenizde ulaşım ekseriyetle kara yolları üstünden gerçekleşiyorsa, kazaları minimize edecek yollar, trafik kuralları, araçlar geliştiriyorsunuz.

Keza hukuk, icadından bu yana insanlığı daha adil, daha iyi yaşatmak için evrensel değerler geliştirmeye çalışıyor. Misal ülkenizde sıklıkla yapılan hatalar varsa, bu trafikte sorumsuzca araç kullanmak, dayanıksız bina inşa etmek ya da bir kısım azınlığın öyle bir hakkını yemek ki, bitmeyen husumetler çıkartmak olabilir pekala, o zaman o konuda önlemlerinizi arttırıyor, ceza sisteminizi, kontrol ekiplerinizi, kanunlarınızı yeniden değerlendiriyorsunuz. Suçluları yargılamakta olduğu kadar, hataları önlemede aynı oranda takipçi, ısrarcı oluyorsunuz.

Ya da ülke olarak "hiçbiri olmamayı" seçiyorsunuz.

21. yy'ın orta yerinde, halkınızı üniter devletin ne olduğunu bilmeden, olabilecek her türlü farklı siyasi sisteme karşı çıkacak şekilde eğitiyor, bir kısım halkın varlığını haksız buluyor, kavgalı olduğunuz ülkelerden silah alıp, o kısım halkın üzerine üzerine cenk ediyor ve bunu 30 sene boyunca yapmaktan, sonuç alamayıp gene yapmaktan, zerrece imtina etmiyorsunuz.

Yine 21.yy'ın orta yerinde, en pahalı benzin ve en yüksek vergili arabalarla doldurduğunuz kara yollarında, bir şekil her yıl yüzlerce kişinin ölmesine engel olmamayı, ne yola, ne araç kullanımına bir düzen getirmemeyi tercih ediyorsunuz. Her bayramınız ulusal felaket gibi geçiyor; milletin ülkesinde en büyük afette ölen insan sayısına denk insanı, hiç canınız sıkılmadan ebediyete yolculuyorsunuz.

Sktiğimin 21.yy'ı sanki bize hiç gelmiyor. Deprem kuşağında yaşıyor, ama çürük bina yapılmasına göz yummaya, daha da ibnecesi kamu binalarını bile çürük inşa etmeye devam ediyorsunuz.

İstanbul depremini beklerken, 16 milyon insanın yaşadığı bu kentte kaç binanın, kaç viyadüğün, hangi köprünün yıkılacağını kontrol etmeye gerek görmüyor, kente bir afet sistemi kurmuyor, insanları zorunlu olarak deprem konusunda eğitmeye tenezzül etmiyorsunuz.

Hayat tercihlerle dolu aslında. Ölmek, ama her halükarda ölmek, kaçınılmaz değil.

Savaş ve terör, önlenemez, durdurulamaz, ikame edilemez değil.

Deprem korunulamaz, Allah'ın emri, kulun rızası değil.

Trafik dünyanın pek çok ülkesinde artık sorun bile değil.

Yazının burasında sadece 1 an, şimdiye kadar düşünmüş olduklarını, üzülmüş, bunalmış, öğretilmiş ve ikrah etmiş olduklarını unut, yukarıdaki üç cümleyi mantra gibi tekrar et isterim sevgili okuyucu.

Her gün aynı hatanın tekrarını yaşamak kader değil.

Hepimize, "kimsenin kimseyi öldürmediği ve dahası nefretle ötekilemediği, kazaya ve felakete sadece seyirci kalınmayan bir ülke" diliyorum.

Biterken,

Görsel olarak "enkaz önünde çocuk", "bayrağa sarılı tabut önünde çocuk", "düğünden dönerken terörist diye vurulan çocuk" çeşitlemeleri düşünmedim değil. lakin ben onlara bakamıyorum pek. kaddafinin linçlenmiş cesedine de, apo'ya işkence önerisi olan tweetlere de, van'daki depremi ilahi adalet olarak nitelendiren yazılara da, bakamıyorum lan ben.

dünyanın yüzüne bakasım yok. öyleyken, böyle...

2011-10-17T09:42:00.001+03:00

Hızlı bir geçiş yaptık sonbahara. Neredeyse 1 haftadır kesintisiz yağmur yağıyor. Yine burnumun ucunu bile dışarı çıkarmadan geçirdim haftasonunu. Mutlaka havanın da etkisi var ama şöyle bir adamakıllı hüzünlenmek istiyorum. Daha doğrusu bir dert, tasa ile üzülmek hüzne boğulmak değil istediğim.

Güzel bir çilingir sofrası, birkaç sevdiğim dostum ve fonda da içli şarkılar olsun. Çok fazla konuşulmasın, herkes kendi iç dünyasında takılsın, şarkılar dinlensin, hafif hafif eşlik edilsin, iç geçirilsin falan.

Konuya uygun güzel de bir şarkı paylaşayım..Uzun süredir dinlememiştim, haftasonu kulağıma çalındığından beri söylüyorum..Aslında Ahmet Özhan çok güzel söyler bu şarkıyı ama koro eşliksiz bir kaydını bulamadım. Bununla idare edeceğiz o yüzden.

http://youtu.be/4Za7lc2vfmI

<><> <><> <><> <><> <><>

Cimri mi cimri
Cimri mi cimri bu gönül,eğer severse
Bir seni paylaşamaz bilmem nedense
Evsiz dostsuz sevgisiz
Yapayalnız,çaresiz
Bir de kalırsam sensiz
Söyle nasıl yaşarım

Sevgi de vefada zengin
İster dünyaları versin
Yoksa neden esirgesin
Gönlü cimri eden sensin

Cimri mi cimri bu gönül eğer severse
Bir seni paylaşamaz bilmem nedense

Beste:Pr.Dr.Selahaddin İÇLİ
Güfte: Cansın EROL

foto şipşak

2011-10-16T09:55:00.000+03:00

hastasıyım

resimdeki kediyi bulunuz

Uyku öncesi "mamam nerede?" bakışı

Avrasya Maratonu izleme timi

Nogay Çayı

2011-10-14T10:44:00.000+03:00

Sevgili Sibel dün blogunda pişi tarifini yazınca çocukluğum geldi aklıma. Aynı lezzetler farklı adlar.

Benim annedede tarafım '93 Harbi ile Kırım'dan göç eden Nogay Türklerindendir. Biz pişi'ye KIYGAŞA deriz. Annem reçelle yemeyi sever, ben ise mutlaka peynir, zeytin ve çayla yerim. Yine bir Tatar yemeği olan Çiğ Börek'in doğrusu da aslında Çi Börek'tir. Çi lezzetli demektir.

Şimdi ben de size muhtemelen çok az kişinin bildiği bir aş tarifi vereceğim. Yemeyi çok seven ama yemek yapmaktan hiç hoşlanmayan Pisinizden değişik bir tarif. Çocukluğumun lezzetidir hala da öle bayıla yerim. Özellikle kış günlerinde boğaz ağrısı çekiyorsanız birebir olan bu tarifi denemenizi tavsiye ederim.

Annemin günümüze uyarladığı şekliyle yazıyorum.

Bir tencereye 3 su bardağı su koyun içine de 1 demlik poşet çay atın.
Kaynatın.
Çay demlenince çay poşetini çıkartın.
1 lt oda sıcaklığında sütü içine boşaltıp iyice kaynatın
Ateşi söndürünce içine bol miktarda karabiber, tereyağ ve biraz da tuz ekleyin.

İsterseniz bardakta çay gibi için, isterseniz benim gibi dev bir çukur kaseye boşaltıp içine ekmek doğrayıp yeyin.

Afiyet olsun.

* Görseli buradan aldım.

Kurşun deyince

2011-10-13T10:18:00.000+03:00

İlkokul öğretmenimi çok severdim. Çok güzel resim yapardı, şarkı söylerdi, sanata düşkündü. Müfredat takibi diye bir derdi yoktu. Benim gibi matematik, fen derslerine ilgi duymayan bir öğrenci için ideal bir öğretmendi. Ne yazık ki mevcut eğitim sistemimizde böyle bir öğretmenin şans değil şanssızlık olduğunu daha sonra farkettim ama o zamanlar hayat güzeldi. Öğretmenim bize suluboya resim yapmayı öğretirdi. Marmara Üniversitesi resim bölümünden izin almıştı haftasonları bizi oraya götürür kil ile oynamayı öğretirdi, çark bile kullanmıştık, uyduruk heykeller yapmıştık.
Hayalgücüne saygı duyan, buna ket vurmaktan hoşlanmayan öğretmenim yine de belli başlı dersleri okutmakla yükümlüydü. Ben ne kadar sevmiyorsam onun da fen bilgisi derslerini sevmediğini biliyordum. O hayata dair başka şeyler peşindeydi ancak ilkokul dördüncü sınıf öğrencilerine fen bilgisi anlatmak da zorundaydı. Şimdiki okul sisteminden hiç haberdar değilim onun için bizim zamanımızdaki gibi mi hala bazı şeyler bilmiyorum ama ilkokul 4. sınıf çok önemliydi çünkü basit fizik ve kimya bilgileri de müfredata ekleniyordu.

Tahmin etmişsinizdir benim en sevmediğim en anlamamakta direndiğim ders fen bilgisiydi. Tembel bir öğrenci olmamama rağmen resmen fen derslerinde bilinçli bir alıklaşma yaşardım. Ya pencereden dışarı bakardım ya da tahtaya baksam bile gözü açık hayal kurardım. O kadar sevmezdim yani. Birgün hatta çok da net hatırlıyorum yağmurlu, soğuk bir gündü. Öğretmenimiz derste bazı elementleri, özelliklerini ve simgelerini anlatıyordu. Demir, Altın..Kurşun.Ben de bunalmış bir halde dışarıyı seyrediyor ve teneffüs olmasını bekliyordum. Öğretmenim beni yakaladı, dersi dinlemediğimi farketti ve "söyle bakalım Özlem Can kurşunla ilgili bildiklerini" dedi.

Ben de yakalanmış olmanın şokuyla hafif bir yerimden doğruldum ve "bence o kurşunu eritip sırtınızdan içeri akıtmalı öğretmenim" dedim.

Olayın devamını hiç hatırlamıyorum ancak dediğim gibi öğretmenim çok sıradışı bir insandı muhtemelen gülüp şakaya vurarak geçiştirmiştir benim terbiyesizliğimi.

Bir Uçak Yolculuğu:))

2011-10-11T10:03:00.001+03:00

Bilmem neden bu kadar eğlenceli bir olayı daha önce blogumda yazmadım?

2008 senesinin Mayıs ayında Belçika'dan dönerken yaşanmış gerçek bir öyküdür:))

İşim gereği 1996 senesinden beri çok fazla seyahat ettim, gitmediğim ülke, binmediğim tip uçak kalmadı neredeyse. Ancak tam bana yakışacak bir acaiplikle seyahatlerim arttıkça uçak korkum da büyümeye başladı. Nihayet 2009 senesinde uçmayı bıraktım. Gülmeyin uçak seyahati yapmıyorum artık. Sedef'çiğim 40 yaşından sonra bu korku ve kaygıların geçeceğini söylüyor ben de ablama güveniyor ve kalan 5 ayı bitirmeyi bekliyorum:))

Her neyse işte bu uçak korkusu benim için o kadar zorlayıcı ve sevimsiz birşeydi ki nihayetinde Dr bana Xanax verdi. Yola çıkmadan içicem sakin sakin uçucam. Plan bu. Hakikaten de yola çıkmadan önce sabah kahvaltıyla alıyorum ilacı, en azından insanların dikkatini çekmeden efendi gibi uçuyorum.

Uçmak da şöyle "1 dk. daha geçti, evet çok şükür düşmedik, geriye 155 dk kaldı."

Ya da işte birtakım başka ucuz denemeler "10.000'den geriye sayıcam ve 5.000'e gelene kadar saate bakmıycam."

İğrenç bir durum. Ben bu haldeyim yanımda millet gazete okuyo, zannedersin Boğaza nazır enfes bir lokantada yemek yiyor edalarda şarap yudumluyor, herkeste keyifler gıcır. Ben hariç.

Uçak yolculukları benim hayatta yemek düşünmediğim tek yerdir. Bütün yaşam fonksiyonlarım durur. Sadece domates suyu içerim, kanı sulandırıyor, insanı rahatlatıyormuş. Nereden okuduysam bunu bellemişim başka hiçbir şey sokmuyorum ağzıma.

Benzer durumda olan bir arkadaşım bir Xanax'la Londra'ya kadar uyuyarak giderken ben 2 Xanax'la sadece normal insan gibi görünmeyi başarabiliyorum dışarıdan. Artık ne kadar kasıyorsam kendimi, ilaç bile olması gerektiği kadar tesir etmiyor.

Ha bir de ben ne zaman uçağa binsem dünyada mutlaka bişey olur istisnasız. 11.Eylül günü uçaktaydım. 1996'da TWA'in uçağı New York'tan kalktıktan biraz sonra Atlantik okyanusuna çakıldığı gün ben de bir başka TWA uçağıyla Atlanta'dan New York'a dönüyordum. O uçuş da ayrı bir maceradır. Tesadüfen aynı uçakta bulunduğumuz Serdar Turgut ve eşi ile birlikte yaşadığımız gerilimli dakikaları da ayrıca yazarım:))

Neyse gelelim benim bu yazıyı yazma vesilem olan o "meşum güne"

Brüksel'den İstanbul'a döneceğiz. Patronum ve ben. Bunu özellikle söylüyorum çünkü her ne kadar dinç olsa da patronum 70 yaşında birisi ve hikayenin ilerleyen bölümlerinde bunu belirtmemin sebebini öğreneceksiniz.

Sabah otelde kahvaltımızı yaptık ben de ilacımı içtim. Çok sivri zeka bir insan olduğum için seyahatlerde elimde yük taşımayı sevmem herşeyi bagaja veririm. İlacımın kalanı da sanki tonlarca ağır bişeymiş gibi valizimde. Nasıl olsa içtim ve alt tarafı 3,5 saatlik bir uçuş. Bana rahat rahat yeter.

Diye düşünüyorum ben.

Havaalanına gittik, işlemler tamam uçağa bineceğiz artık son aşamaya gelmişiz. Uçak da kapıda bekliyor herşey hazır. Fakat bir türlü bizi uçağa almıyorlar. Görevliler kendi aralarında pısır pısır konuşuyorlar. Uçağın kalkış saati geldi ama bizi uçağa almadıkları gibi bilgi de vermiyorlar. Nihayet yolcuların ısrarlı talebi üzerine açıklama yapıldı. Uçak İstanbul'dan gelirken kapısı bozulmuş, dolayısıyla tekrar yola çıkabilmesi için 17 yolcu eksik uçması gerekiyormuş. 17 gönüllü yolcu çıkıp da akşam 17.30 uçağı ile dönmeyi kabul ederse uçak yola çıkacakmış. Patronum yüzüme baktı, kızım biz kalalım dedi. Adamcağız biliyor tabii benim asla kapısı bozuk bir uçağa binmeyeceğimi. Dedim evet evet kalalım. Geç gidelim hiç problem değil. THY sağolsun bu "fedakarlığımız" için bizi Business Class'a yükseltti bir de gün içinde yiyip içmemiz için bedava yemek kuponu verdi işimiz iş güya:))

Ben sabah zaten kuş kadar yemişim. Havaalanındaki o bekleme süresinde ağzıma lokma koymadım. İlacın etkisi falan da gitti zaten.

Sonunda zaman geldi. Uçağa bindik, en önde kurulduk rahat koltuklara, hostes hemen içecek ikramı yaptı çok da şeker bir kızcağızdı. Ben tabii ki hiçbir şey almadım.

DERKEN....uçak havalandı. 5. dakikada bana bir sıkıntı ve boğulma hissi geldi. Bunu yaşayan bilir anlatamam. Başladım bağırmaya (aslında sesim kısıkmış ben farkında değilim bağırıyorum sanıyorum) İnemiycez bu uçaktan düşücez herşey bitti falan diye çırpınıyorum. Tabii patronum da çok korkmuş hemen hostese seslenmiş benim için bir ilaç istemiş. Hostes de kanunen ilaç veremeyeceğini ama biraz viski içersem sakinleşeceğimi söylemiş. Bana getirdiler bir duble viski, ben onu tek yudumda diktim kafaya. Kıza dedim ki bir tane daha, o da getirdi sağolsun. Yarattığım kargaşa yüzünden kendim de dahil kimsede akıl bırakmadığım için yaklaşık 10 saattir falan aç, susuz ve gergin olduğumu farkeden yok. Ben bir tane daha ve bir tane daha viski içtim. 4 duble.

Süperim harikayım, nefis bir şekilde uçuyoruz, hava da harika uçağın kanatları 1 cm bile oynamıyor o kadar güzel ve emniyetli bir uçuş. Hatta biraz uyukladım da arada (sızdım demek daha doğru)

Derken başım fırıl fırıl dönmeye midemde bişeyler olmaya başladı...Burdan sonrası biraz bulanık..:))

Üstüme başıma ve uçağın içine güzelce bir kusmuşum. Bence bu yine o kadar kötü değil, insan hali diyelim. Bence daha iğrenci sürekli hostese bakıp "öjür dilerim uçağınızı mahvettim" demem. İyi ki kızı öpmeye kalkmadım..İyice rezalet.

Uçaktan inerken patronumun desteği ile ayakta durmaya çalışmışım o sonra valizleri almak için beklerken bana kızım burada durabilir misin bıraksam seni demiş ben de tamam deyip yere düşmüşüm. Adamcağız o yaşlı haliyle beni çıkışa kadar yarı destekleyip yarı sırtlanarak götürmüş. Türlü rezillik yani:))
Allahtan çok uzun 2 haftalık bir yolculuktu eşim karşılamaya gelmişti, beni o halde görünce o da bir şok yaşadı. Ayağımda üstümde başımda kusmuklar ve gülüyorum habire. Benim hayatta en nefret ettiğim şeydir sarhoş olmak. Kendimi kaybedip davranışlarımı kontrol edemeyecek hale gelmek kadar zul gelen bişey yoktur.
Vaziyet açıklanmış, beni arabanın arkasına yatırmışlar. Tek hatırladığım eşimin beni yatağa yatırırken pis pis gülüp yarın epeyce başın ağrıyacak ayyaş kadın demesi.

Ertesi gün 1'de uyanabildim ve 3 gün de başım ağrıdı.

Öjür dilerim:))

Taziye

2011-10-11T09:24:00.002+03:00

Dün eşim bu metni gösterdi bana "tam senlik al buyur blogunda yaz" diye. Bilmiyorum birşey yazmama, söylememe gerek var mı aslında ama sinirimi zıplatan şu haber üzerine iki kelam etmezsem şişerim.

Bir ülkenin Başbakanının annesinin vefat etmesi bir olaydır. O ülke bünyesindeki kurumların taziye mesajı yayınlamaları da normaldir.

Ancak yukarıda okuduğunuz mesajın özellikle 2. bölümünde bahsedildiği üzere Sn. Erdoğan'ın Türkiye'yi muassır medeniyetler seviyesine çıkardığı, ya da son yılların en büyük ekonomik yükselişinin mimarı olduğu iddiası Beşiktaş Cimnastik Kulübü taraftarlarının hepsinin üstünde hemfikir olduğu bir düşünce değildir. Kulüp Başkanı olarak kulüp ve taraftarlar adına böyle bir mesaj yayınlanamaz. Bunlar ancak Yıldırım Demirören imzası ve herhangi bir kurumsal titr kullanılmadan yazılabilecek şahsi görüşlerdir.

Kulüp kültürü, gelenek, usul adab bilmeyen insanlarla yönetilince işte böyle ucube sonuçlar çıkıyor ortaya. Yazık.

Bir Rüya

2011-10-10T10:04:00.001+03:00

Sık rüya görenlerden misiniz? Ben öyleyim, oldukça sık rüya görürüm çoğunu da uyandığımda hayal meyal hatırlarım ama sonra geçer gider genelde. Rüya tabirinden de pek anlamam. Birkaç klasik; "ölüden diri haber" tarzı genelleme dışında şey bilmem, kendi rüyalarımı da yorumlayamam, eğer etkisinde çok kaldığım olumsuz bir rüyaysa gider musluğu açar "şerse aksın gitsin" derim. Şaka maka fena da değilmiş batıl inanç kapasitem. İyi ki çok da düşkün değilim bi de düşkün olsam hacıdan hocadan çıkmayacağım demek:))

Tabii ki her zaman genellemeleri aşan şeyler oluyor.

Bir rüya gördüm. Allah hayra çıkarsın. 15.Eylül.2011 gecesi.

Dev bir uçağa binmişim. Ama o kadar büyük bir uçak ki ucu bucağı eni boyu yok. Her yolcunun ev kadar odası var güzel döşenmiş, ferah, konforlu mükemmel bir mekan. Uçağa biniyorum nasıl yapıcam ben bu işi nasıl gidicem o kadar yolu korkarım ben uçaktan diyorum kendi kendime. Sonra üstüme bir rahatlık çöküyor. Yok diyorum korkmayacağım bu sefer biliyorum diyorum. Çok uzak bir yere gidiyorum. Herhalde Amerika falandır orasını tam bilemiyorum ama saatlerce uçakta kalacağım onu biliyorum. Yola çıkıyoruz inanılmaz güzel bir his gökte olmak, bir özgürlük hali sanki kendim kanat takmışım uçuyorum. Derken uyuyorum. Rüyamda uykuya daldığımı görüyorum. Üç tane kapısı olan bir odadayım kapıların hepsi açık. Bitirmem gereken işler varmış. Sırayla her bir odaya giriyorum ve sonra işimi bitirip çıkarken kapıyı kapatıyorum. Her kapı kapanınca ortadan kayboluyor ve odanın duvarı tek parça halinde önümde duruyor. Üç kapıyı da kapatıp tamemen kapısız bir oda haline gelince birden tavan açılıyor üzerimde ve gökyüzünü görüyorum. Ve uyanıyorum ki uçaktayım yine. O kadar güzel ve arınmış bir hisle uyandım ki hala da etkisinden kurtulamadım bu kadar gün geçti.

Birşeylerin bitişine başka birşeylerin başlangıcına işaret eden ilginç ve güzel bir rüya olarak yorumladım bunu. Sanmıyorum ki kolay kolay unutayım ama geçmişe dönüp halkaları birleştirmek gerekirse diye burada kayıt altına almak istedim.

Güzel bir hafta olsun hepimiz için.

Bir Sonbahar Pazarı

2011-10-09T12:13:00.001+03:00

Dışarıda şiddetli bir yağmur var. Haftasonunu evde geçirmek istiyorsanız en ideal hava. Erken kalktım, hemen kahvemi kitabımı ve Minik'i alıp cam kenarına kuruldum. Cuma günü bahsettiğim evde pinekleme haftasonumun son gününde bu yağmur adeta hediye oldu bana. Yağmurlu sonbahar pazarlarını özlemişim. Birazdan beyler uyanır kahvaltımızı da yaparız sonra yine pinekleme, aburcubur, bişeyler izleme ile geçiririz günü keyifle.

Dün akşam 2 film izledim arka arkaya. Birisi Tim Burton'un yönettiği Alice Harikalar Diyarı'nda idi. Görsel olarak güzel olan ama kitabın özünü oldukça kaçırmış olduğunu düşündüğüm bir filmdi. Bir de kediyi çok da sevimli yapmamışlardı onun için bozuldum biraz. Köpek ne kadar başarılı ve güzel yansıtılmışsa kedi de o kadar iticiydi. Pis Tim:))

Arkasından Julie ve Julia isimli bir film izledim. Üstelik de hiç niyetim yokken, tam yatmaya hazırlanırken, Meryl Streep'i görünce gözüm takıldı. İyi ki de izlemişim.

Gerçek iki yaşamöyküsünden yola çıkan filmde karakterlerden birisi diplomat eşinin işi nedeniyle bir müddet Paris'ta yaşamaya başlayan Julia Child. 1950'li yıllarda Paris'teki boş zamanlarını sevdiği bir şeyi yapmaya çalışarak değerlendiren ve aşçılık eğitimi alan bir kadın. O süreçte hayatının kesiştiği başka 2 Fransız kadınla birlikte "Yardımcısı Olmayan Amerikan Ev Hanımları İçin Fransız Mutfağı Tarifleri" diye özetleyeceğimiz bir yemek kitap hazırlıyorlar. Tam 8 yıl süren bu yazma ve kitabı bastırma serüveni sonunda başarıya ulaşıyor.

Filmin ikinci kahramanı Julie'nin öyküsü ise 2002 senesinde geçiyor. Yarım bıraktığı bir romanı olan, eşinin işi sebebiyle Queens'te bir pizzacının üst katındaki berbat bir eve taşınan, resmi bir kurumun çağrı merkezinde son derece yorucu ve zorlayıcı bir iş yapan, 30 yaşında genç bir kadın. Yemek yapmak en sevdiği şeylerden birisi. Hayatın rutininden bunalmış ve bir yazar olarak asla başarıya ulaşamayacağını düşünürken eşinin de desteğiyle blog yazmaya karar veriyor. Başladığı herşeyi hep yarım bırakan bir insan olarak da kendisine bir hedef seçiyor. Julia Child'ın yemek kitabındaki 524 tarifi 365 günde bitirme projesi.

Güzel sahne geçişleriyle her iki kadının da serüvenini anlatan filmi çok sevdim ve etkilendim. En hoşuma giden şeylerden birisi de her iki kadının kocasının da eşlerine büyük destek vermesi ve inanmasıydı. Özellikle 1950li yılların koşulları düşünüldüğünde Julia Child'in eşinin zamanının çok ötesinde bir erkek olduğu dikkatimi çekti.

Bir blog yazarı olarak Julie'nin yaşadıklarını izlemek de benim için ilginç oldu. Her ne kadar temalı bir blog yazmak kişisel günce şeklinde bir blog yazmaktan daha farklı gibi görünse de eninde sonunda yazanın kişiliği yazma tarzına yansıyor. İster roman ister yemek kitabı olsun farketmez bir yazarın "yazma" serüvenini takip etmek bu konuyla ilgilenenler için her zaman ilginç oluyor.

Bu aralar blog yazma konusu kafamı çok kurcalıyor. Blog yazmayı ve blogumu çok sevmekle birlikte bir türlü tutturamadığım bir denge var. Başka tür birşey yapmak istiyor ama ne yapmak istediğimi tam bilemiyorum. Bu film zamanlama olarak tam da bu kafa karışıklığımın üstüne denk geldi. Bazı şeyleri düşünmeye sevk etti beni. Temalı bir blog yazmak isterim ama bunun için tutkuyla bağlı olduğum bir şey olması lazım. Dün gece filmi seyrettikten sonra aslında bir müddettir vuzuhsuz olarak bilinçaltımda yereden konu açığa çıktı. Temanın ne olduğunu biliyorum artık. Eğer temalı bir blog yazacaksam bu sadece bir tek konu hakkında olabilir ve bu da kedi değil merak etmeyin:)) Biraz olgunlaştırayım düşüncemi, yapabileceğime aklım kessin daha detaylı yazacağım.

Cuma kedisi

2011-10-07T09:58:00.000+03:00

Masanın altından girer üstünden çıkarım ve o köftelerden birini mutlaka ağzıma atarımmmmm!!!

Estetik duruşa her zaman çok önem veririm, laylon leyende bile!

Sizin göremediğiniz neler neler görüyorum ben o minderde bi kere..

Sürekli çocuğunun ne kadar mükemmel, başarılı, harika, şu, bu olduğundan bahseden sevimsiz anneler gibi olmak istemiyorum ama benim oğluşum da hakikaten bir harika ya. O kadar nev-i şahsına münhasır ve komik bir kedi ki bayılıyorum ona. İyi ki varsın kocakafam..gerçi göbeği kafasını geçti ama bu pofidiklik de ayrı yaraşıyor kuzuma.

Hadi hepinize iyi haftasonları. Bu akşam eve girip pazartesi sabahına kadar pijamalarımla ense yapmayı, bikaç Agatha okumayı ve sadece aburcuburla beslenmeyi planlıyorum. Yaşasın tatill...

önce NAMUS, daima her zaman forever..

2011-10-06T14:14:00.001+03:00

E.Ö. adlı travestiyi, Ayazağa'daki Büyükşehir Belediyesi'ne ait bir hafriyat alanına götürdükten sonra vücudunun çeşitli yerlerinden bıçaklayarak yaralayan iki zanlı gözaltına alındı. Şişli Emniyet Müdürlüğü'nde sorgulanan zanlılar travestiyi hemşerileri çıktığı için yaraladıklarını söyledi.

Bilmiyorum bu kadar namusuna düşkün gözüküp de elini uçkurundan bir türlü çekemeyen başka bir toplum var mı?

Adam kendi memleketinden birinin travesti olmasına bile tahammül edemiyor. Ha tabii haberin alt metnini siz de yakalamışsınızdır diye düşünüyorum. Bu 2 mal sokak sokak gezip travestilere hemşerim memleket nere diye sormuyorlar. Büyük ihtimal bu zavallı E.Ö. ile birlikte olmaya karar verdiler ve olaylar gelişti. Hemşeri olduklarını öğrenince de uçkur davası bitti namus davası başladı.

Yine sevgili namusperver, iffetbaz yurdumun HSYK'sı da kendisi gibi olduğundan "namus" konusuna çok önem veriyor. Reşit olmamış çocukların cinsel ilişkiye rıza göstermesi söz konusuysa ceza indirimi, tecavüzcülerin daha az ceza alması için tecavüze uğrayanların kendi tecavüzcüleriyle evlendirilmeleri..say say bitmez.

Haa namus demişken "karı-koca" arasına da girilmez. İlişkinin namusu da önemlidir biliyorsunuz. Kocanız sizi dövüyorsa kocanızın evini terketmenize de izin yok. Babanın evinden kocanın evine oradan da mezara. Ya ne olacağıdı!!!!

Sadece bacağınızın arasını değil kadınlar, komple kendinizi koruyun bu iğrenç ülkede.

yaaa yaaaa:)))

2011-10-06T09:46:00.001+03:00

Ah ah ben ne kadan bahtsız bir insanım be Mecnunnnnn...

Ben şurada yazınca kimsecikler bir yerlerde paylaşmadı da elin yabancısının cızdığı karikatür paylaşıla paylaşıla bi hal oldu..hıçkırık..sınf sınf.

Şimdi sizi karı koca ilan ediyorum, facebook durumunuzu güncelleyebilirsiniz.

Suça ortaklık

2011-10-05T16:32:00.002+03:00

Doğanın kanunu mu, diyalektik istediği için mi bilinmez ama malumunuz insanlar her konuda olduğu gibi hayvanlar konusunda da ikiye ayrılır. SEVENLER ve SEVMEYENLER.

SEVMEYENLER'in tanımını da şu şekilde sınırlandırıyorum; hayvanlara eziyet eden, kötü davranan herkes. Bunlar da zaten benim ilgi, empati, şefkat alanıma girmiyor. Hayvanlara ettikleri işkencenin aynılarını hatta mümkünse kat be kat fazlasını yaşamalarını çekmelerini dilerim.

Benim esas meselem ben ve benim gibi hayvanseverlerin ikilemleri.

İnsanlık uğruna, insanlık menfaatine yapılan şeylerde en çok acıyı doğa ve hayvanlar çekiyor.

Bu; beslenmeden sağlığa teknolojik gelişimden estetiğe kadar her alanda böyle.

Bir hayvansever olarak hayvanlara zarar verecek eylemlerden kaçınmak istersek eğer "neler yapabilirim?" sorusu gündeme geliyor..

Mesela vejeteryan olmak, deri kıyafet, aksesuar, mobilya kullanmamak en basit aşamalardaki çözümler gibi görünüyor.

Vejeteryanliğin modern toplumda artık oldukça desteklenen bir davranış biçimi olmasının yanında, yaşamsal olarak etsiz bir hayatın da insanlar için mümkün ve sürdürülebilir olduğu bir gerçek. Yani bir hayvansever olarak eğer "etsiz" bir yaşam sürdürmeyi seçersek, sırf biz yiyip de haz duyacağız diye bazı hayvanların ölmesine izin vermemiş olacağız.

Ancak gördüğüm kadarıyla bir hayvansever olarak yapabileceklerimiz bundan daha öteye gidemiyor maalesef.

Çünkü diyelim deri kıyafet, aksesuar, mobilya kullanımından vazgeçtiniz. Büyük ihtimal deri yerine ikame ettiğiniz ürünlerin tümü değilse bile % 90'ı suni bir malzemeden yapılmış olacak ve bu suni malzeme de eninde sonunda doğaya yani bitkilere ve hayvanlara zarar verecek.

Tıbbi konulara hiç girmeyelim, hali hazırda kullandığımız ilaçlar bile daha önceden yıllar boyunca hayvanlar üzerinde denenmiş ürünler. Yeni ilaçlar, teknikler hala hayvanlar üzerinde deneniyor. Yani kısacası hasta olduğumuzda tıbbi desteği reddetmedikçe dolaylı olarak da olsa hayvanlara yapılan işkencenin sorumlularından biri oluyoruz.

Evde hayvan besleme meselesi var bir de, ki biliyorsunuz benim de dünya güzeli bir kedim var Nohut. İmkanım olsa, koşullarım elverse bi 10 kedi, köpek, kuş, at, balık beslerim. Bir hayvanı doğasından koparıp bir eve hapsetmek doğru birşey mi? Değil tabii ama hele de büyük şehirlerde "doğa" kaldı mı diye de sormak lazım. Yollarımız, binalarımız herşeyimizle hayvanları zaten doğal ortamlarından uzaklaştırıyoruz. Bir sokak kedisi ya da köpeğinin ortalama ömrü 2 yıl. Çünkü çoğu arabaların altında kalıp eziliyorlar. Ya da yazın sıcaktan kışın soğuktan, açlıktan susuzluktan ölüyorlar. Hayvanları öldürenleri saymıyorum dedim ya onlar benim gözümde bırakın insan olmayı Allahın yarattığı en vahşi mahlukla bile eşdeğer değiller.

İşin kötüsü, olabilecek her türlü tedbiri alsanız bile bir araba kullanıyorsanız dahi aslında bir hayvanın yaşamına tehdit oluşturuyorsunuz. Bunun için illa ki önünüze çıkacak bir hayvanı ezme ihtimali değil sözkonusu olan. Kullandığınız yakıt havayı yani doğayı kirletiyor ve çok uzun vadede de olsa hayvanlara zarar veriyor.

Hal böyle olunca insan ister istemez bireysel bir etik geliştirmek zorunda hissediyor kendisini. Lakin hangi noktaya kadar gidersek gidelim doğaya karşı işlenen insanlık suçlarından muaf değiliz, elimiz doğrudan kana bulanmamış olsa bile.

Hayvan Hakları Günü'nde Laika'dan mektup var.

2011-10-05T09:10:00.001+03:00

Aşağıda birebir kopyaladığım metin, blog yazmaya başladığına çok memnun olduğum sevgili arkadaşım Şehnaz'ın yazısıdır. Aslında yazıya bağlantı da verebilirdim ama hiç zaman kaybetmeden hemen okuyun istedim.

Eğer Şehnaz'ın diğer yazılarını da takip etmek isterseniz bloguna http://ohmishayat.blogspot.com/ buradan ulaşabilirsiniz.

Hayvan hakları gününde Laika'dan mektup var

Merhaba, adım Laika,
Moskova sokaklarında özgürce gezerken belediye tarafından yakalandım ve uzay araştırmaları merkezine yollandım. Albina ve Mushka adlı iki arkadaşım daha vardı burada. Bazı yüksek irtifa testlerinde falan kullanıldık. Sovyet bilimadamları, Moskova sokaklarında başıboş dolaştığımız için bizi seçti, çünkü biz sokaklarda yaşadığımız için zaten aşırı soğuk gibi zor şartlara alıştığımızı ve açlığa dayanıklı olduğumuzu düşünüyorlardı. Bir taşla iki kuş yani. Bir de diğer köpeklerle hiç kavga etmediğimden benim karakterimin mülayim olduğunu anlamışlardı. O yüzden uzaya çıkmak için ben seçildim. Bu hayatta hep cazgırlar kazanıyor zaten. :)
Hikayenin sonrası biraz acıklı gelebilir size, kabinin aşırı ısınması ve ani hızlanması falan. Neyse, Şimdi cennetteyim, ne hoşt diyen var ne tekmeleyen, ohhh. Bir sürü de arkadaşım var, hoplayıp coşuyoruz tüm gün. Trilyon tane kemiğim oldu, hepsini bulutlara gömüyorum. :)

Benim hikayemi merak edenlere biraz daha detay vereceğim;
3 Ekim 1957’de uzaya gönderilen ilk uydu Sputnik 1’in başarısından sonra, zamanın Sovyet lideri Nikita Khrushchev, ikinci bir uzay aracının fırlatılması emrini verdi. Bolşevik Devrimi’nin 40. yıldönümü olan 7 Kasım’a yetişmesi amacıyla daha az gelişmiş bir model inşa edildi ve ismi Sputnik 2 oldu. Ben de bu az gelişmiş araçla, bir yolculuğa çıkmak zorunda kaldım. Kimse bana fikrimi sormadı. Sorsalardı da söyleyemezdim zaten. O halde kim tutar onları, değil mi !!

Sputnik 2 uçuşu için üç köpek eğitildi. Albina, Mushka ve ben. Bu eğitime, mekiğin küçük kabininde rahat etmemiz için 15-20 gün küçük kafeslerde tutulmamız da dahildi. Ayrıca kan basıncını dengeleyecek özel yemeklerle beslendik. Ben özelikle, bu uçuş öncesinde özel bir "eğitim"e tabi tutuldum. Gitgide daha küçük kafeslerde bakıldım, santrifüj denen aletlere konuldum ve merkezkaç sınamalarından geçirildim, roket motorlarının gürültüsünü dinledim, sıvı yiyeceklerle beslendim. Beni uzay aracındaki koşullara alıştırmaya çalışıyorlardı. Oysa, kapalı alanda küçücük yerde tutulmamız yüzünden, çişimizi kakamızı yapamaz olduk, iyice huysuzlaştık. Ama yine de bana mısın demediler. Şİmdi hakkını yiyemem, uzay aracı fırlatılmadan önce, bi tane bilim adamı beni çocuklarıyla oynamam için evine götürdü. Ne kadar iyi bir adam diye düşünmüştüm. Çok güzel bir gündü. Sonradan öğrendim ki, Dr. Vladimir Yazdovsky adındaki bu adam, bir kitapta, "yaşayacak çok az zamanı kalmıştı, o yüzden iyi birşeyler yapmak istedim" yazmış. Sağolsun, o da birşeydir, ama beni hiç uzaya göndermeselerdi de sokaklarda sürtseydim daha büyük iyilik olurdu bence.
Rus uzay bilimci Oleg Gazenko tarafından yapılan son testleri de geçtim, fırlatılmadan üç gün önce araca yerleştirildim ve hep orada kaldım. Uzay aracının fırlatılacağı yer, Kazakistan'daki Baykonur uzay üssü, Ekim-Kasım aylarında çok soğuk olduğundan uzay kabinini sıcak tutmak için ısıtıcı bir sistem bağlanmıştı. İki görevli, benim durumunu sürekli takip etmekle görevliydi. 3 Kasım 1957'de, uçuştan hemen önce tüylerimi hafif bir alkol solüsyonuyla nemlendirdiler ve hayati işlevlerimi takip edecek algılayıcılar takıldı. Hava tazeleme sistemi sürekli oksijen sağlıyordu. Soğutma amaçlı basit bir vantilatör, kabin sıcaklığı 15 santigradı aştığında devreye giriyordu. Uzay kabininde yatmam ve oturmam için yeterli alan vardı. Yiyecek, suyla birlikte sıvı halde veriliyordu ve bana atlara bağladıkları gibi bir koşum takımı da bağlamışlardı.

Sonra yola çıktım. Fırlatmanın ardından, nabzımın dinlenme seviyesinin üç katına fırladığını tespit ettiler. Yörüngeye oturduktan sonra nabız hızım düştü, ancak bu düşüş bile yer testlerindekinden üç kat daha uzun sürdü.

Ne yazık ki bu yolculuktan geri dönemedim. Zaten Sputnik 2'nin Dünyaya dönüş mekanizması da yokmuş. Benim uzayda öleceğim ta başından belliymiş zaten. İnanılır gibi değil!

Ne şekilde öldüğümü de uzun süre gizlediler. Sovyet yetkilileri, benim oksijensizlikten öldüğümü veya zehirli gıda ile ötenazi yapıldığını söyledi. Oysaki ben, fırlatılıştan yaklaşık beş saat sonra stres ve aşırı ısınma nedeniyle öldüm. Bu gerçek de SSCB'nin yıkılmasından sonra, projeye katılan bir bilimadamı olan Dr. Dimitri Malaşenkov'un açıklamasıyla 2002 yılında ortaya çıktı. Benden sorumlu olan bilimadamlarından Oleg Gazenko, Sovyetler'in yıkılmasından sonra benim ölümünden büyük pişmanlık duyduğunu açıkladı.

"The more time passes, the more I'm sorry about it... We did not learn enough from this mission to justify the death of the dog."

Sağolsun bir kişinin pişman olması da birşeydir ama, hala benim ölümümü “haklı çıkaracak kadar şey öğrenemedik bu operasyondan” diyor yaa. :) İyi bişey söyledim diye düşünüyor ama bir alt mesaj da var burada. Çok şey öğrenseler sorun değildi yani!! Değerdi yani !! Siz insanları gerçekten anlayamıyorum...

Sonradan öğrendim ki, bu yolculuğa pek çok hayvan hakları kuruluşu ve hayvansever karşı çıkmış, propagandalar yapılmış, ama bunlar sonuçsuz kalmış. Olsun, yine de hepsine teşekkürler.

Bütün bu üzücü olaylardan sonra, tarihteki en ünlü hayvanlardan biri oldum. Moskova'daki Yıldızkent'te görev sırasında ölen uzayadamları için yapılan anıtın bir köşesinde benim resmim de konuldu. NASA, Mars’taki bir noktaya benim adımı verdi. Üzerinde resimlerim olan posterler ve pullar yapıldı. Adımı taşıyan çikolatalar üretildi. Çeşitli romanlara (örneğin Haruki Murakami’nin Sputnik Sweetheart, Lawrence Miles’ın Doctor Who, James Flint’in Habitus romanları), şarkılara (örneğin Tha Cardigans’ın Laika, Spacemonkeyz’in Laika Come Home, Divine Comedy’nin Laika isimli şarkı ve albümleri) ve filmlere (örneğin Lost in Space) konu oldu. Hiç gerek yoktu gerçi. Geç gelen şöhreti ne yapayım?

1960’da, iki köpek arkadaşım Pchyolka ve Mushka da, Sovyet uzay çalışmaları sırasında Korabl-Sputnik 3’ün uzay mekiğinin kaza ile çökmesi sırasında öldü.

İnsanlar, benden sonra akıllanırlar sanıyordum ama nerdeee? Akıllanmadıkları gibi daha da delirdiler.

Mektubuma son verirken size biraz akıl fikir tavsiye etmek istiyorum, sevgili insanlar.

Yaşamın sizin olduğu kadar, hayvanların da hakkı olduğunu ve kendi üstün ihtiyaçlarınız veya amaçlarınız için kullanılacak “malzemeler” olmaktan daha öte değerde olduğumuzu anlamanız gerekiyor.

Biliyorsunuz dünyada milyonlarca tür yaşıyor, balıklar, örümcekler, böcekler, aslanlar, kaplanlar, kuşlar, penguenler, bakteriler, daha neler neler. Sadece siz yoksunuz. Ama, bu milyonlarca türün içinde sadece tek bir tür olan “insan” sınır tanımıyor, çevreye, doğaya, hayvanlara, hatta kendi türündeki çocuklara, yaşlılara, kadınlara, fakir ve güçsüz ülkelere, azınlık halklara, etnik gruplara, kısacası gücünün yetebildiği ve kendisine bir şekilde bir fayda sağlayabileceğini düşündüğü her yere ve herkese acımasızca saldırıyor, alacağını almak için onların yaşam hakkını yok sayıyor. Bu yaklaşımını haklı çıkarmak için ise kendi aklının makul karşıladığı en basit, en saçma gerekçelerden tutun da en önemli, en kutsal sebeplere kadar varan bir bahane silsilesini de sıralamakta geç kalmıyor. Benim hikayemdeki gibi; “Uzaya hayvan gönderdiysek, göndermek için ona türlü eziyetler ettiysek ne olmuş, sonuçta insanlık için birşeyler öğrenilecekti. Sonuçta o bir hayvan, insandan daha mı değerli?”

Sorun da bu zaten. “İnsanlık için”!!!. Kafanızda hep bir değer sıralaması var ve insan bunun birinci sırasında yer alıyor. İnsanın her canlıdan ve herşeyden daha üstün ve önemli olduğunun kabulünden vazgeçilmediği sürece hayvan haklarını yüzyıllar boyunca savunmaya devam edeceksiniz. Ve bu savunma, hayvanlar ile sınırlı kalmayacak, şu anda olduğu gibi aynı gerekçenin yöneldiği tüm hedefler için de sürüp gidecek. Bir canlının veya onun ihtiyaçlarının bir başka canlıdan veya bir başka şeyden üstün olduğu gerekçesine son vermeli, insan tiranlığından kurtulmalı ve bu tiranlığı özgür canlıların topluluğu ile değiştirmelisiniz. Yoksa, insanın sahip olduğu bu "uygarlık" denen illet, insan yaşamının diğer herşeyden üstün olduğu mantığı ile dünya üzerindeki bütün türleri, tüm gezegeni içine alacak şekilde yayılmaya devam edecek. Hayvanlarla sınırlı kalmayacak yani. İnsan yaşamının en üstün değer olduğunu düşünmenize rağmen, yanına hayvanları ve diğer tüm canlıları da katarak, savaşlar, kıtlıklar, hastalıklar ve türlü türlü bencillikler ve zulümler sayesinde, diğer insanların da yığınlar halinde katledilmesiyle devam edecek. Hani insan en üstün ve en önemliydi? O zaman insanların hiç zulüm görmemesi ve refah içinde, bir eli yağda bir eli balda yaşaması gerekmez miydi? E peki bu dünyanın hali ne o zaman? Heryer savaş, açlık, kıtlık, şiddet... Yoksa bazı insanlar arasında da mı ayırım yapıyorsunuz? Bazı insanlar, diğer bazılarından daha mı değerli? Pes yani !! Sizin iyice çiviniz çıkmış.

Görmüyor musunuz? Bu "en üstün ve daha değerli” gerekçesi kimin elindeyse, karşısına hangi tür geçerse geçsin zulmediyor, yok ediyor. “İnsan daha değerlidir” kamuflajında bir canavar o bence.

Eğer doğal kaynak isterseniz, tek yapmanız gereken onu almak değil mi? Bu kadar basit. Milyonlarca hayvan ölecekmiş veya göç edecekmiş, bunlar önemsiz. Adına doğal kaynak dediniz mi, ben hemen “eyvah yandık, yağmacılar geliyor” diyorum. Bereketli ormanları, engin çayırlıkları, gürül gürül akan akarsuları, keresteleri, ekin alanlarını ve barajlarınız için kaynakları, kısacası sahip olduğunuz herşeyi hayvanlardan çaldınız. Bunların hepsi, hayvanları evlerinden tahliye etmeyi, topluluklarını yok etmeyi, doğrudan ve dolaylı onları öldürmeyi gerektiriyor. Ama bunları görmüyorsunuz. Allah bu uygarlık denen şeyin cezasını versin!!

Şu an dünyanın dört bir yanında, hayvanlar hayal edilemeyecek şekilde sömürülüyor ve acı çekiyorlar, klonlanıyor, genetik olarak müdahaleye uğruyor, fabrika çiftliklerinde yetiştiriliyor, laboratuarlarda hiç kimsenin ihtiyacının olmadığı kimyasallar ile zehirleniyor, ve hatta organ nakli için organ fabrikaları olarak kullanılıyorlar. Bunlardan haberiniz var mı? Ben cennetten hepsini izliyorum. Bu uygarlık denen şeyden hiç kimseye hayır gelmiyor. İçinizdeki canavara dur deyin artık, insan tiranlığına bir son verin.

Biliyor musunuz, bizer de aynı sizler gibi zevki, mutluluğu ve acıyı hissediyoruz. Bizim de aynı sizin gibi, içgüdüsel özgürlük dürtülerimiz var. Hepimiz bir fırsatını bulduğumuzda kafamıza göre gezmeyi, dolaşmayı, yemeyi, çiftleşmeyi seviyoruz. Ama sizler hala hayvanat bahçelerinde, sirklerde ve hayvan çiftliklerinde, hatta evlerinizin bir odasında, balkonunda veya bahçede bir ipin ucunda bizleri mahkum ediyorsunuz. Oysa siz bizim makine gibi olduğumuzu ve canınız nasıl isterse, kafanız nasıl eserse bizi kullanabileceğinizi düşünmeye alışmışsınız. Ne saçma. Konuşamıyoruz diye mi yani bu?

Eğer içinizde bir kaçınız dahi zulmün kötü birşey olduğunu düşünüyorsa, hayvan zulmünün de kötü olduğunu düşünmeye başlamalısınız. İkisi birbirinden ayrılamaz. İnsana zulüm, çocuğa veya kadına zulüm kötüdür ama hayvana zulüm kabul edilebilir diye düşünenleriniz varsa, çok ama çok yanlıştasınız. Hem de çok ayıp ediyorsunuz.

Benden bu kadar, unutmayın dünyada sadece siz yaşamıyorsunuz. Biraz efendi olun.

Burada uzaydayken dünyaya yolladığım son görüntüm var.

Sevgiyle kalın.
Laika

Bu mektup için kullanılan kaynaklar:

http://en.wikipedia.org/wiki/Laika
http://www.animalliberationfront.com/
ALF Primer, A Guide For Direct Action and Animal Liberation Front
The Most Neglected Animal Rights Issue, By a VHEMT Supporter; No Compromise, Vol. 4

Fastball - The Way

2011-10-04T16:00:00.003+03:00

http://youtu.be/2m9Woo6UwoI

Kaç yıl oldu bu şarkıyı dinlemeyeli acaba?
Bu sabah tam radyoyu açtığımda Rabarba'da sonuna denk geldim.
Mükemmel bir şarkı, harika sözler. Acıklı bir hikaye.
Çocuklar uyurken evden çıkıp ortadan kaybolan ve daha sonra cesetleri bir uçurumun dibinde bulunan ortayaşlı bir çiftin gerçek hikayesi.

Where were they going without ever knowing the way?
Never get hungry, never get old and grey...

Daha iyi, daha aydınlık, daha hoşgörülü bir ülkede yaşadığımız zehabına kapılanlara kına mahiyetinde iki haber

2011-09-30T11:39:00.001+03:00

1
Bizi düşünen, bizim iyiliğimiz için elinde palayla her yayına, her yazara, her çevirmene saldırmayı ve kesip biçmeyi görev edinen sayın büyüklerimize teşekkür ediyor ve dün tarihli bir haberi paylaşıyorum: "İstanbul Cumhuriyet Savcısı İsmail Onaran’ın hazırladığı iddianamede, kitapta cinsel organlara kadar detaylara yer verildiği ve bu anlatımların kitabın birkaç yerinde değil tamamına yakın bölümde bulunduğunu belirtildi."

http://haber.gazetevatan.com/olum-pornosu-cevirmenine-3-yil-hapis/402689/1/Gundem

Sivas Katliam'ında babası şair Metin Altıok anısına "Sizin Hiç Babanız Yandı Mı?" diye yazan Zeynep Altıok, Doğuş Üniversitesi'ndeki görevinden uzaklaştırıldı.

Acıların Kedisi "Küçük" Nohut

2011-09-27T16:41:00.000+03:00

yıllardır bişey yemedim :(

kedi iyidir:)

2011-09-26T16:27:00.000+03:00

Keyfiniz mi yok, mutsuz musunuz, bütün dünya üstünüze mi geliyor?
Alın eve bir kedi..
Ne dert kalır ne tasa :))
<> <><>

Alexei NEMOV* musun mübarek?

* Alexei Nemov : Dünyanın en iyi cimnastikçilerinden birisi. 2004 Atina Olimpiyatlarında Nemov'un muhteşem Barfiks performansına hakemlerin verdiği düşük puanı beğenmeyen seyircinin çılgın alkış protestosu için şu videoyu izleyebilirsiniz.

ilginç bir mim daha

2011-09-23T14:29:00.002+03:00

Sevgili Vladimir geçtiğimiz günlerde mimlemişti beni ama bu hafta bir türlü elim varıp da blogumla ilgilenemedim.

Zor gibi görünen ama kendi adıma cevabını çok kolay verebileceğim bir mim.

Önce mimimizin konusuna bakalım, evet mimimiz. Bizim mimimiz, senin benim onun mimleri:)

Bir günlüğüne ruhum aynı kalmak koşuluyla kadın / erkek olsam ne yapardım? Ne haltlar karıştırırdım?

Cevap veriyorum :

Bir günlüğüne erkek olsam güzel bir hatunla birlikte olmak isterdim.

Bilmiyorum bu mime cevap verenlerin hiç mi aklına gelmedi, yoksa çekindikleri için mi yazmadılar ya da benim mi aklım fikrim bişeylerde ama bir günlüğüne erkek olsam yapacağım tek şey hoşuma giden ve beni de beğenen bir hatunla sevişmek olurdu. Açık söylemek gerekirse duygu, düşünce vs olarak erkeklerle aramızdaki farklılıkların bir çoğu ile bir şekilde empati kurabilirim, anlamaya çalışabilirim ancak bir erkek sevişirken ne hisseder, hem fiziksel hem de duygusal olarak bunu hiç tahayyül edemiyorum.

Ben de bu mimi layıkıyla cevaplayacağına en çok inandığım iki kişiye yönlendiriyorum, Geveze Baykuş ve Edie Finnerty. Hadi bakalım kızlar gösterin kendinizi.

sonbahar resmen başladı

2011-09-19T09:56:00.001+03:00

Bugün okullar açıldı ve sonbahar resmen başladı. Eylül ayı benim için de pek çok diğer insan gibi yılbaşından çok daha heyecan verici bir başlangıç dönemidir. Belki de çocukluktan çıkışımız, planlı programlı yaşama adım atışımız okul çağıyla, okul da Eylül ayıyla özdeş olduğu için böyle bu.

Doğduğum ay olan Nisan'dan sonra en sevdiğim aydır Eylül. Hiç karamsarlık hüzün falan da kaplamaz içimi bilakis enerjik ve mutlu hissederim kendimi.

Gerçi genel ruh halimdeki bu iyimserliğe rağmen gündelik hayat hala acılı ne yazık ki. Evdeki tadilat devam ediyor. Aynı Sapık filmindeki Anthony Perkins gibi pencereleri kaplayan naylonların üstünü bıçakla hunharca delmeme rağmen bir gram hava bile girmiyor eve.

Bir şekilde kapıdan içeri girmiş dev bir at sineği var yaklaşık 10 gündür evde ve ne yaptıysak çıkartamadık dışarı. Artık o da bir nevi aileden bir parça olduğu için mutfak tezgahının üzerindeki yemek kırıntılarını toplamıyoruz ki zavallı açlıktan ölmesin:) Nohut da ayrı bir muamma hala icabına bakmadı sineğin.

Tabii çok meşgul bu aralar belki de ondan sefil bir sinekle uğraşmıyor. Küçük odanın kapısı önünde 7/24 nöbette beyimiz. O dombili haliyle nasıl yapıyor nasıl ediyor bilmiyorum ama ben 2 dakikalığına birşey almak için odanın kapısını açar açmaz aradan fıyıp gidip sardunyalarımı yoluyor. Edepsiz bir de en taze en yeşil yaprak hangisiyse onu kopartıyor. Zaten 3 sap çiçeğim var canlarına okudu :(

Bu arada farkedenler olmuştur belki, tutarsız kalektersiz yazarınız pisikopati, diyet blogu delipelüzeyi yine kapattı:) Yok zayıflama niyetimden hala vazgeçmedim ama 2 blogu sürdürmek ve şunu yedim bunu yedim diye yazmak zor geldi:))

ölmeden önce mutlaka...

2011-09-14T16:20:00.000+03:00

Sevgili Süpersonik beni mimlemiş sağolsun.

Ve de bendeniz mim cevaplamaya bayılırım :)

Lakin bu mim çok zor yahu..

2 gündür düşünüyorum düşünüyorum...vallahi de billahi de bişeycikler gelmedi aklıma.

Ölmeden önce mutlaka yapmak istediğim şey/ler ne olabilir...bulamıyorum.

Ne kadar meraksız, hevessiz ve tutkusuz bir insanmışım meğer.

Ancak işin içine MUTLAKA girince işler sarpa sarıyor.

Gidip görmek hevesinde olduğum bir sürü yer var ama gitmesem de olur. İşim sayesinde kısmet oldu şu yaşıma kadar 32 tane ülke gördüm ve Ulu Bilge'nin de dediği gibi hayat her yerde aynı çünkü insanlar her yer yerde aynı.

Hiçbir sıradışı spora hevesim yok, zaten motosiklete biniyorum daha ne olacağıdı.

Daha büyük ev, araba, para edinme hevesim yok.

Ölmeden önce mutlak yapmak istediğim, yoksa gözüm açık gider dediğim bişey vallahi de billahi de yok.

Ee ne duruyorum o zaman huzur içinde ölme vaktim gelmiş anlaşılan:)

-------
ben de bu mimi Fadiş, Aykedi, Saklambaç, Kirazzade, Vladimir ve Bal Sultan ile dileyen herkese gönderiyorum:)

sitreçink

2011-09-14T12:10:00.000+03:00

Çok isportiftir benim kedim...

her gün antrenman yapar ve her antrenman öncesi de mutlaka esneme hareketlerini yapar.

ya benimsin ya toprağın

2011-09-14T09:46:00.000+03:00

Senden daha çok sevdiğim bir kadın var ona gitmeliyim.
Al o zaman sana saplıyorum bu bıçağı.
Kelimenin tam anlamıyla tüyleri diken diken eden ve bir o kadar mükemmel bir şarkı.

P.J. Harvey ve Nick Cave'in performansları da olağanüstü ve aralarındaki aşk bu son derece sade klibi bambaşka bir havaya sokmuş.

Tabii ki bu da çoğu aşk gibi yürümemiş..ama zamanda asılı kalmış işte böyle ve iyi ki.

Leyla ile Mecnun

2011-09-13T21:50:00.000+03:00

Bu diziye tek kelimeyle BAYILIYORUM.
Aynı anda hem kahkalarla güldüğüm hem de salya sümük ağladığım, absürd komediyle ölümsüz bir aşk hikayesini harmanlayan mükemmel bir dizi.

Bana Ferdi Tayfur'u sevdiren dizi.

sansür davası..

2011-09-12T10:48:00.005+03:00

Bir güç düşünün.
Rahatsız olduğu bir düşünceyi tamamen ortadan kaldırabilecek kadar muktedir bir güç olsun.

Misal "eşitlik" kavramı.

Bu düşünceyi şu anda dünya üzerinde yaşayan herkesin zihninden silsin.
Kimse böyle bir kavramı bilmiyor, üstünde daha önce hiç düşünmemiş, o konuda hiç mücadele vermemiş olsun.
Bu güç ne kadar etkili olabilir sizce?
3 yıl mı, 5 yıl mı bir nesil mi bir asır mı?

Eninde sonunda bir gün bir insan çıkar ve "eşitlik" istiyorum der.
Ama erken ama geç.
Düşünceyi yokedemezsin.
Dünya üzerinde seni rahatsız eden bir düşünceyi sansürle ortadan kaldıramazsın.

Ne yazık ki buna muktedirlerin kafası basmaz. Tarih boyunca basmadı, bugün de basmıyor, yarın da basmayacak. Herhangi bir düşünceyi hoşuna gitmiyor diye yasaklamak o düşünceyi yok etmez. İnsanlık tarihini bilmeyen, daha doğrusu kendisinden ve sahip olduğu güçten başka bir şey düşünmeyen, hayatın da hep aynı şekilde devam edeceğini sanan gözünü hırs bürümüş muktedirler sadece ve ancak kendilerini rahatsız etmeyecek şeylere izin verirler.

Henüz ucu zülfüyare dokunmadığı için bir kesim hala gözünü kapatsa da ciddi bir "ağabey bizi gözetliyor" sürecine doğru ilerliyoruz maalesef.

22.Ağustos'ta yaşama geçirilecek olan internete filtre uygulaması test denemeleri tamamlanmadığı için 22.Kasım'a ertelendi malumunuz.

Gerçi görünen o ki internet sansürünü sadece pornocular kınıyor. Daha doğrusu kınayanlar bu şekilde yaftalanıyor. Biz bu sansüre karşı çıkanlar sanki yatıp kalkıp internette grup seks sitelerine giriyoruz başka hiçbir işimiz yok. Alkolik, pornocu, uyuşturucu bağımlısı ve anababa katiliyiz hepimiz. İnterneti sadece bu işler için kullanıyoruz. Kendi sitelerimizde de ahlaksız yayınlar yapıyor Türk halkının ar ve haya duygularını incitiyoruz.

Biliyor musunuz bu ithamları duyduğumda okuduğumda ben daha çok inciniyorum bir internet kullanıcısı ve blog yazarı olarak. Kendiminki de dahil sürekli okuduğum bir sürü blog ve internet sitesi yanında, arada bir rastladığım, bir şekilde tesadüf ettiğim nice blog var. Bu "ar ve haya duyguları" nı rencide eden çok az belki bir ya da iki tane blog ya vardır ya yoktur. Gerçi anlaşılan ben arsız hayasız alkolik ve seks düşkünü bir saçı uzun aklı kısa olarak tabii ki her okuduğumu rahatça kaldırabilecek bir pespayelikteyim ama yine de düşünüyorum bu işlerde bir yanlışlık yok mu diye...
Blog kelimesinin tam karşılığı sanal günlük. Blog yazarı kendini, kendi hayatını anlatıyor diyebiliriz kısaca. Bazı bloglar temalı oluyor. Yazan kişi kendisini anlatmak yerine ilgi duyduğu bir konuda yazıyor yalnızca. Ancak çoğu blog yazarı kendi hayatını anlatıyor. İşte ben de burada bir kafa karışıklığı yaşıyorum.

Sayın devlet büyüklerimiz ve bizim ar ve hayamızdan nedense gereksiz yere kendini sorumlu tutan sansürcü zihniyettekiler, valla bakın bunun için mesai harcamanıza değmez. Benim takip ettiğim blogların yazarlarının neredeyse hemen tümü "kendi sansürünü kendi uyguluyor."

Yeminle.

Günlük dediğiniz şey kendi hayatınızı kaydettiğiniz bir nevi karakutuysa inanın ki bloglarda kendi hayatını en dibine kadar yazan blog yazarı bile çok ciddi bir oto sansür uyguluyor.

Hayatının her mahrem detayını döke saça anlatan kimse yok. Hepimiz yiyoruz, içiyoruz, sevişiyoruz, sosyal konumlarımız çerçevesinde bir sürü güç mücadelesi içinden geçiyoruz. Kimi gün kocamızdan/karımızdan nefret ediyoruz, çocuğumuzdan rahatsız oluyoruz.

Peki var mı böyle hayatı gelişine olduğu gibi bütün mahrem detaylarıyla yazan.
Yok ya da çok az.
Neden, çünkü herşey uluorta anlatılmaz.
Emin olun insanların çoğu da bu kuralı biliyor.
Sizin tepeden inip ne yazılır ne yazılmaz ne anlatılır ne anlatılmaz diye "edep ahlak" zangoçluğu yapmanıza gerek yok.

Üstelik şöyle bir durun düşünün hatta elinize kağıt kalem ya da klavye alın ve oturup yazmaya başlayın. Görün bakın düşüncelerinizi tamamen serbest bırakmak, engelsiz, özgürce aklınıza ne geliyorsa yazmak ne kadar zor bir şey. Büyük bir ustalık, büyük bir ruh ve dimağ özgürlüğü gerektiriyor. İnsanlar evlerinde tuttukları günlüklerine bile o kadar kolay kolay sereserpe dökülemiyorlar. Aslında dünyanın en zor işlerinden birisidir otosansürsüz yazmak.

Ayrıca internet, televizyon, radyo, kitap, gazete, dergi..aklınıza gelen her tür iletişim aracı kişilerin kendi kullanım takdirindedir. İçinde cinsellik geçen bir kitap okumak istemiyorsan okuma. Bu kadar basit. Blog okumak seni rahatsız ediyorsa okuma. TV'da öpüşme sahnesi görmek istemiyorsan kanalı değiştir, dini yayınları izlemek istemiyorsan başka kanal aç, falanca gazeteciyi sevmiyorsan okuma. Bu kadar... gerçekten bu kadar basit. Ha bi de okuyana, alana, yazana, dinleyene karışma...

HERKESİN neyi sevip neyi sevmediğini tercih edebilecek bir aklı, izanı var çok şükür.

KARIŞMA!

İnternet Sansürü ile ilgili daha detaylı bir okuma yapmak için http://habenhasen.blogspot.com/2011/09/filtrecim-cok-yasa-internetimedokunma.html

alışveriş

2011-09-09T10:04:00.003+03:00

Genellemeler hem çok doğru hem de çok yanlıştır ya.

İşte "kadınlar alışveriş delisidir" genellemesi de en yanlışlarından biridir benim gözümde.
Çünkü ben mesela, alışveriş yapmayı sevmem, giyim kuşama özel düşkünlüğüm yoktur. İnsanların yanında utanmayacağım, onların da benden utanmayacağı bişey geçirsem üstüme yeter benim için. Keyif için boş zamanlarımda çarşı pazar dolaşmam. Zaten pazar kavramı benim için bir korku filmiyle eşdeğerdir. Sadece giysi değil yiyecek pazarı da öyle. Gürültü patırtı binlerce koku ses insan altalta üstüste. Nefesim daralır.

Bu fotoğrafı bayram tatilinde bir mağazanın girişinde çektim. % 50 indirim ilanı sonucunda insanlar üşüşmüşler. Bu kadar kalabalık tıknefes bir ortamda yüzlerce kişinin elleyip mıncıklayıp bir kenara fırlattığı tişörtlere elbiselere gömülüp bedenine uygun birşey bulmak için debelenmek, 50 kişinin kuyruk beklediği soyunma kabinlerinde saatler geçirmek çok boğucu geliyor bana.

Giysi sözkonusuysa ben ancak ihtiyacım olduğunda alışveriş yaparım. Misal yarın akşam bir düğüne gitmem gerekiyor. Yarın sabah 9'da annemle Kadıköy'de bildiğimiz 2 mağaza var kısmen abiye bişeyler satan oraya gidip bakıcaz bişey bulup alıcam. Tahminim 11.30 gibi evime geri dönmüş olurum.

Bunu iyi bir özellik olarak yazmıyorum. Güzel giyinen kendine bakan her gittiği ortama uygun bir şekilde uyumlu kıyafetler bulan kadınları çok beğeniyorum, imreniyorum. Öyle olmak da istiyorum. Hatta geçen doğumgünümde kendime dedim ki kızım bu sefer hayatında hiç yapmadığın birşey yap. Sana özel değişik bir şey olsun.

Sonra aklıma geldi dedim benim eksik olduğum bir yan bu o zaman gideyim bir giyim kuşam uzmanı ile alışveriş yapayım. Araştırdım biraz hakikaten de çok güzel bir şey. Konusunda uzman birisi sizin yaşınıza, tipinize, yaşam şeklinize göre birçok parametreyi değerlendirerek bir gardrop oluşturmaya çalışıyor. Acayip tuttum fikri. Arkadaşlarımla paylaştım. Hatta onlar da tamam o zaman hediye işini de böyle çözelim senin aldıklarından bazılarını biz sana hediye almış olalım dediler.

Eş dost desteği de alınca işi ciddiye bindirdim. Baktım araştırdım internetten böyle birisini buldum. Yazıştık okeyleştik. Çok heyecanlıyım, bakalım bir usta gözüyle neler giyicem. Buradaki en önemli nüans ise güzel giyinmekten de önde gelen bir şey aslında. Fiziğinizdeki kusurları gizleyip güzel yanlarınızı öne çıkartacak detayları bulmak. Mesela ayak bilekleriniz çok kalın diyelim işte şöyle ayakkabı giymeniz lazım falan filan. Hatta bu servisten yararlanmış insanların yorumlarını falan okudum. İşte askıda görüp hiç giymeyi aklımızdan bile geçirmeyeceğimiz bir kıyafeti bile giydik ve inanılmaz kendimize yakıştırdık. Falan filan. Çok güzel harika. Kimbilir ben ne hoş bir kadın olucam.

Aradan bir kaç gün geçti...Bende kaşıntılar başladı, avuçlarım terliyor, stres bastı. Gece rüyalarımda eli sopalı bir kadın beni soyunma kabinlerine itiştiyor. Sürekli kıyafet giydirip çıkarttırıyor. Başka insanlar var dışarıda onların önünde yürütüyor falan. Resmen kabus görüyorum ah oh yo diye inleyip terler içinde uyanıyorum.

Ben ki en yakın kız arkadaşlarımla bile alışverişe gitmem kalkıp da hiç tanımadığım birisiyle böyle bir şeyi yapabileceğimi nasıl aklım kesti bilmiyorum. Tabii hemen bir mail atarak üzgünüm ben kendimi böyle birşeye hazır hissettmiyorum diyorum..Sanki kadın bana çıkma teklif etmiş de ben onu reddediyormuşum gibi tripsel bir mail yazıyorum. Bu defteri de kapatıyorum (tabii ki şimdilik diyeyim kendime de güvenmiyorum çünkü yapmam dediğim ne varsa eninde sonunda yapıyorum:)

Parantez içini kanıtlayan yazım da bir sonraki postun konusudur (tefrika gibi oldu bu not da:)

"Sen Çok Değiştin"

2011-09-08T11:50:00.005+03:00

Bugün, Ersin Karabulut tarafından 25.Ağustos.2011 tarihindeki Uykusuz dergisinde Sandık İçi köşesinde yayımlanan bir yazıyı sizinle paylaşmak istiyorum.

Ben gündelik yaşamımıza ya da güncel politikaya dair bir şeyler yazmaya giriştiğimde ne yazık ki karakter olarak pek öyle ince eleyip sık dokumadan biraz da fazlaca içimden geldiği gibi yazdığım için kimi zaman savruk, tutarsız ya da öfkeli bir üslup kullanıyorum. Yazdıklarıma geri dönüp bakınca da demek istediklerimi bir türlü istediğim gibi diyememiş olduğumu görüyorum. Bu yazı benim düşüncelerimi çok güzel bir şekilde ifade eden ve meramını son derece hoş bir üslupla anlatan nefis bir yazı. Yayımlandığı hafta Uykusuz dergisinde okuduğumdan beri bir şekilde kopyalayıp blogumda paylaşmak istiyordum ama tatil girince araya gecikti. Bakalım siz de kendinizden birşeyler bulacak mısınız?

"Selam. normalde böyle şeyler yazıp çizmeye de utanırım ama bu hafta içimden seninle konuşmak geldi. bi ihtimal kulağına gelirse diye. "bu ne lan duyarlı mısın nesin" diye dalga geçenler olucaktır, ama naapalım, bu hafta böyle.

geçen gün gidip can yücel'in mezarını kırıp yıkmışsın. kendisinin toplasan iki üç şiirini yarım yamalak biliyorum, öyle manyak bir okuru olmadım hiç yani. ölüm yıldönümünde mezarına şarap döktüklerini duyunca aklıma sen geldin. ulan dedim bizimki uyuz olacak bu olaya. ama gidip mezarı kıracağını da düşünmemiştim. gerçek bi ayıya dönüşmüşsün, ne diyim.
peki acaba dönüşmedin de eskiden de böyle miydin?
bak ben mesela eskiden izlediğimiz filmlerin daha güzel, eskiden içtiğimiz suyun daha lezzetli, bakkal amcanın daha iyi kalpli olduğuna inanmamı, o yıllarda çocuk oluşuma bağlıyorum. yaşamın aslında kötüleşmediğini, aynı kaldığını, sadece büyüdükçe benim için zorlaştığını düşünmek istiyorum. bi yandan mantıklı olan da bu zaten. ama böyle düşünmeme rağmen, bazen yine de emin olamıyorum. sanki bakkal amca hakkaten de ben küçükken daha "iyiydi". otobüsteki amcalar teyzeler daha yumuşaktı böyle. sen de daha sakindin. belki çok saçmadır ama elimde değil, öyle gibi geliyo.
geçenlerde voleybolcu bir kıza otobüse şortla bindiği için önce bağırıp sonra da yumruk atmışsın. gerçekten bak, sen eskiden böyle bu kadar sinirli değildin. iyi hatırlıyorum. yumruk attığında sesini çıkartmayan amcalar teyzeler de böyle değildi. sana bi şey oldu. mezar yıkıyosun lan, bi düşün bak, çok acayip bi şey bu. adamlar dev gibi insanlık anıtına ucube deyip sonra da kafasını kestirdiler. koca heykeli yıktırttılar. onlardan mı cesaret alıyosun, olay bu mu yani?
o heykeli yapan da aha senin kırdığın mezarı yapan kişiymiş zaten. yoksa sen de heykeli yıktıranla aynı kişi olmayasın?
zaten her işi yapıyosun, her an her yerdesin. bi kaç sene önce karaköy iskelesinde kız arkadaşımı uğurlarken de ordaydın. vedalaşıyoduk, sarılmıştık böyle, vapurun iskeleye yanaşmasını bekliyoduk. "dışarı çıkın nerde ne yapıyosanız yapın" diye bi ses duyduk, bi baktık o jeton kabinleri var ya ordan bize bakıyosun. önce bize seslendiğini anlamadık. şimdi tam hatırlamıyorum ama "lan yürüyün burda o işler yapılmaz! yürü!" gibi bi cümle daha kurdun. ben o zamanlar henüz senden bu kadar korkmadığım için "ne diyo lan bu lavuk" diye bi kabarıcak gibi oldum da hadi neyse diye indik iskeleden.
geçenlerde de duydum ki otobüs şöförü olmuşsun, sürdüğün otobüste bir çift öpüştü diye benzer şeyler söyleyip aşağı indirmişsin çocukları. lan oğlum bi şey sorucam, sen insanların birbirine sarılmasına öpmesine neden bu kadar kızıyosun? açık konuş, o sırada arzuluyo musun yoksa o kızları? günahını almıyım ama kıskançsın sanırım hafiften. tamam bak mesela bi yerde sap sap otururken yanımda bi çift öpüşünce ben de bi kıskanıyorum, bi yutkunuyorum böyle gulp diye. ama çok bakmıyorum, öpsün yani çocuk kızı ne güzel işte. benim rahatsız olmam o anki saplığımla ilgili çünkü. seninki de bana öyle gibi geldi. o kızı o çocuğa yedirmek istemiyosun. o ahlaksız diye bağırdığın kız sana gelse, azcık gülümsese, iki tatlı söz söylese heyecanlanıp boncuk boncuk terler, bayan mayan eheh meheh diyerek tavlamaya çalışırsın gibime geliyo. neyse dediğim gibi günahını almıyım, öyle olur gibi geldi bi an.
geçenlerde kızarkadaşımla vapura bindiğimizde de arkamızda oturuyodun. kolumu kızın omzuna attım, gülüşüyoruz ediyoruz, ama sessiz sakiniz, rahatsız etmiyoruz kimseyi. çıt çıkartmıyoruz, öpüşme filan da yok zaten. bi baktım arkadan bizi kesiyosun. hemen anladım, kolumun yerini beğenmedin. kızla fazla samimi buldun beni. korktum lan bakışlarından. çünkü biliyorum, gelip bi şey söylesen, ne biliyim "ramazanda utanmıyo musunuz sarmaş dolaş oturmaya?" desen, etrafımızdaki insanlar da artık çok sesini çıkartmıycak. bi çoğu da seni haklı bulucak. cevap versem "uzatma" diycekler. kavga çıksa, ağzını burnunu bi güzel kırsam ben suçlu olucam. karakolluk olsak zaten bitmişim. her şekilde haklısın yani.
yanlış anlama, sadece ramazanla öpüşmeyle bilmemneyle ilgili şeyler söylemiyorum. ben genel olarak senin tavırlarının değişmesine üzülüyorum. sevgisiz bi insana dönüştün sen. herhangi bir şeyi sevmeyi zayıflık gibi görür oldun sanırım. sürekli laf söylüyosun her şeye. senin için her şey bok gibi. bazen internet gazetelerinde haber altındaki yorumlarını okuyorum. adam bi şeyden övgüyle bahsetmişse anında "popülist ibne, ayak yapıyo" diyosun. biri bi film mi çekmiş, "olmamış" deyiveriyosun. sana yaranmak mümkün değil. hiç bi şeyi sevmiyosun. başka insanları hiç sevmiyosun. sokakta karşıma çıktığında kötü kötü bakıyosun. sana selam vermeye korkuyorum. karşılaştığımızda günaydın derim ben sana normalde. ama yüzüne baktığımda her an "ne bakıyosun lan" diycek gibi davranıyosun. çekiniyorum, kaçırıyorum gözlerimi. beni yendiğimi hissettiğin için sen bundan da hoşnut oluyosun.
geçenlerde yuutub'da eski siyasilerin bi tartışmasını izledim. demireli, mesut yılmaz, ecevit, inönü, erbakan filan hepsi bir masada oturuyolar ve biri konuşurken diğerinin çıtı çıkmıyo. bu adamların ülkeyi yönettiği yılları övücek değilim şimdi tabii. ama ne biçim saygılılarmış lan. hiç bağırıp çağırmıyolar. en fazla iğneleyici konuşuyolar. şimdiki adamları aynı masaya oturtmayı başarsalar da biri silahını çekicek gibi bakar, biri kollarını sıvayıp dövücekmiş gibi yapar, hatta "yok öyle lagaluga", "lölö yapma" filan derler. acaba sen de bu adamları göre göre mi böyle oldun? bu devirde öyle olmak daha mı doğru, daha mı geçerli geliyo? "artık böyle... yerse" filan mı diyosun? daha mı iyi hissediyosun?
yıllar evvel mısır'a gitmiş bir tanıdığımız "mısır'da yalan söylemek normal bi şey. kimse utanmıyo yalancı durumuna düşmekten" demişti de aklım çıkmıştı, inanamamıştım. hani iki gün avrupa gezmiş insanlar hemen başlarlar ya "abi almanya'da insanlar çok nazik, gülümseyerek selam veriyolar, burda herkes ayı gibi" diye memleketi kötülemeye. ben yakına kadar "yav olur mu öyle şey, kötü bir millet olur mu? biri ne kadar kötüyse diğerleri de o kadar kötüdür ya da iyidir" diye düşünürdüm.
şimdiyse kusuruma bakma ama, senin ciddi ciddi kötüleştiğine inanmaya başladım. hani bu topraklarda yetişenler bambaşka hoşgörülü oluyodu lan, yıllarca öyle bilmedik mi? nooldu da bu kadar sinirli bi insana dönüştün peki? sana uygun gelmeyen hiç bi şeye tahammül etmek istemiyosun. isterse ülke ekonomisi süper olsun, dev alışveriş merkezleri açılsın, duble yollarda istediğin kadar bas git arabanla, sen böyle olduktan sonra neye yarıycak? cebinde parası olan sinirli insanlar mı olalım hep birlikte yani? koca heykel niye yıkıldı lan? kusura bakma aklım hep ona gidiyo. nasıl bi mantıkla gaza gelindi de yıkıldı?
bak o olayın olduğu günlerde bi taksiciyle muhabbet ediyoruz, "yıkılsın kardeşim!" dedi. böyle bi cevap karşısında aslında susmak lazım ama ağzımı tutamadım,"ya niye yıkılsın abi? heykelin kendisi güzel de olmayabilir, ama ifade ettiği bişey var, bi de dikilmiş işte oraya. neden şimdi ucube diyip yıkıyolar? normal mi bu sence?" dedim. mantıklı bi cevap bekledim, hani "şu yüzden yıkılsın" desin ki diyalog ilerlesin diye. adam sadece "yıkılsın yaa boşver yıkılsın!" dedi zevk alır gibi. sanki heykeller toplaşıp küçükken bununla dalga geçmiş de şimdi intikam alıyo gibi. bu tavır sana da garip gelmiyo mu? o taksici de sen miydin lan yoksa? sen de her işi yapmışsın mna koyiyim, otobüs şöförü müsün taksi şöförü müsün belli değil. arada vapura da biniyosun filan, ilginç adamsın. (kötü espri gücümle seni pis döverim)
yakına kadar "bu sadece bi dönem. bu adam da değişicek. sadece kötü günler geçiriyo, ondan sevmiyo beni" diyodum ama sen galiba artık eskiye dönmiyceksin. hayatında yurtdışında yaşamaya özenmemiş olan bana bile "eyvah ya, bizim dergilere de bi şeyler olucak, bu işi yaptırmıycaklar bana. kız arkadaşımın omzuna da kolumu atamıycak mıyım artık? başka ülkeye mi gitmek lazım? gitsek naapıcaz, ne bok yiycez" dedirttin.
çünkü sen ilerde etek giydiği için otobüste kızıma yumruk atıcaksın gibi geliyo bana. oysa kızımla ben, senin kızına hayatta karışmazdık. yemin ediyorum karışmazdık. herkesin istediği gibi giyindiği, istediği gibi yaşayabileceği bir memlekette yaşamaya hazır ve istekli olurduk. işin kötüsü, sen bunları okuduğunda azıcık düşünmek yerine "beğenmeyen defolsun gitsin lan!" diyosun, biliyorum ben seni. zaten burda yaşamamı istemiyo gibisin. vapurdan dışardaki süper boğaz manzarasını izlemek yerine beni ve kızarkadaşımı kontrol ediyosun, ordan belli. aynı şekilde bunları yazdığım için neler hissettiğimi, beni ciddi ciddi endişelendirdiğini anlamak yerine "tribünlere oynuyosun" diyceksin.
bütün bunlara rağmen, çok umutlu olmasam da, belki, bi ihtimal, bu günler de geçer. çünkü birbirimizi anlamıyo olabiliriz cidden. ama tek ricam, sinirli olma. ne biliyim mezar kırma, heykel kırma, yumruk atma diyorum, çok bi şey de değil yani. kurban olıyım "burdan gitmek lazım" geyiği yapanlarla dalga geçen beni bile bu otobüslerden bu vapurlardan bu sokaklardan soğutma işte. elin fransızına bonjur diyemem ben, sana selamünaleyküm derim, bin kat da tercih ederim. hem ben bişeyci ya da başka bişeyci de değilim. çocukken aynı mahallelerde oynardık, yabancı değilim tanıyosun beni. bakarsın bi gün karşılıklı otururuz, iki çay söyleriz, anlatırsın derdini. yemin ederim ne dersen dinlerim. dersin ki "bak kardeşim ben sana dargınım çünkü şöyle şöyle yapmıştın". ben de sana derdimi anlatırım, gülüşürüz ederiz. işte o günün gelebileceğini umarak, sana mezarını kırıp yıktığın can yücel'in meşhur bi şiirini hediye ediyim hadi. tamamını da bilmiyodum internetten baktım idare et.
en uzak mesafe ne afrika'dır,
ne çin,
ne hindistan,
ne seyyareler,
ne de yıldızlar geceleri ışıldayan.
en uzak mesafe iki kafa arasındaki mesafedir,
birbirini anlamayan.

Sandık.İçi
Ersin Karabulut
25 Ağustos 2011
(uykusuzdergi.com notu: Yazıyı bilgisayara geçiren 'kizil sakalli sari' nickli Ekşi Sözlük yazarına teşekkür ederiz.)

soyadı kanununa denişik bir bakış

2011-09-07T14:27:00.002+03:00

Yok arkadaş ben anladım iyice, biz kadın milleti koca delisiyiz işte bu kadar.

En eğitimsiz, en gelenekçi, en evlilikten başka çaresi kalmayanından tut, en kerli ferli, en kariyerli, en feminist geçinen hatuna kadar hepimiz "koca" düşkünüyüz daha da doğrusu "evli olma statüsü" peşindeyiz.

Yoksa niye bir insan evlendiği günün ertesinde daha nikah defterine attığı imza bile kurumadan "facebook" ismini zart diye değiştirir?

İnsanın ismi kimliğinin en önemli parçasıdır. Doğduğumuz andan itibaren adımız ve soyadımız kimliğimizin hatta kişiliğimizin bir parçası olur. İnsanın bunu bu kadar rahat ve kolay vazgeçilebilir bulması ilginç geliyor bana. Bunun eşe duyulan sevgiyle şunla bunla falan hiç alakası yok. 25-30 hatta 35 sene taşıdığın bir ismi bu kadar kolayca değiştirmek azıcık da "kendine" vefasız gibi bişey di mi yahu?

2 gün bekleyeydin, bari balayından döneydin.

Herşeyi bırakıp facebook soyadını mı değiştiriyorsun ilk iş:))

Üstelik yüce devletimiz bile kendi belediye memurunun kıydığı nikahı ciddiye alıp sizi evli kabul edene kadar aylar geçiyor. Misal, ben 3 yıllık evliyken bile hala bekardım. Üstelik de bundan haberim bile yoktu.

Nüfus cüzdanımla ilgili bir iş için nüfus idaresine gittiğimde hala bekar olduğumu öğrendim ve işlerim günlerce aksadı. Görevli memur "efem bizim kayıtlarımıza göre bekarsınız, evli olduğunuzu ispat için evlilik cüzdanınızı getirin" dediğinde güleyim mi ağlayayım mı bilememiştim. Devletin kendi memurunun yaptığı nikah işini yine ben kendim devlete kanıtlamakla yükümlüydüm. Nasıl olur dediğimde ise memurumuz tipik memur açıklamasını yaptı. Kadıköy Nüfus İdaresi sizin evlilik işleminizi Beşiktaş Nüfus İdaresi'ne bildirememiş çok yoğunlar.

sezon açılışı

2011-09-06T09:52:00.002+03:00

Yok canım çok sevilen bir dizinin yeni bölümleri başlıyor diil.
Ben, pisicanınız tatilden döndüm.
Zaten Eylül de geldi kış sezonu resmen başladı.
İzin mizin de kalmadı, seneye kadar buradayım yani.

Maalesef hristiyan avropa geçen hafta tatil yapmadığı için 1000 küsür mail gelmiş, dün sabahtan beri onlarla uğraşıyorum. Muhtemelen bugün ve haftanın geri kalan günleri de bu işle iştigal edeceğim. Lakin işlerime gömülmeden bir dönüş yazısı yazarak blogumu güncellemek istedim. Ne de olsa Nohut kadar olmasa da ben de bir nevi yarı ünlü gibi bişeyim di mi ama? Hayranlarım özlemiştir belki didim:)

Tatil ahhh tatillll..

Bazen acaba hiç tatile gitmesek mi diye düşünmüyor değilim. Her dönüş hep bu kadar acılı olduğuna göre belki de gündelik rutini hiç bozmamak lazım. 8 gün tatile gittim, 8 posta yıkanacak çamaşır, 18 günlük ev temizliği, 28 günlük tatil dönüşü bunalımı ve 38 günlük ofis işi ile sonsuz sayıda ütü çıktı. Şu an itibariyle derhal ve çok acil yeni bir tatile ihtiyacım var.

Bir de mörfi yasasıdır malum aksilikler birbirini izler, o kargaşada akşam ocakta yemeğim varken tüp bitti elektrik ocağında semizotu pişirdim gecenin 11'inde.

Ama daha bitmedi, apartmanda dış cephe mantolama işi başladı bütün pencerelere naylon geçirip klimayı sökmüşler. Hiçbir camı açamıyoruz ev bir cehennem.

Tatil mi....

Tatil tabiykine güzeldi.. Üstelik ilk 4 gün her iki ailemizle de birlikteydik ve nefis bir anne tatili yaptık. Yediğimiz önümüzde yemediğimiz ardımızda, kumsala barbunya pilaki servisi, soyulmuş meyve tabağı, taze haşlanmış mısır...Bugüne kadar niye hiç anne tatili yapmamışız diye hayıflandık valla. Ohhh miss semir semir gel.

Tatil dönüşü bavul tetkik operasyonu

Yukarıda bahsetmiştim apartmanda dış cephe mantolama işlemi yapılıyor o yüzden balkonların da boşaltılması gerekti. Dün gece bir de o yorgunlukla balkonları boşalttık, sardunyaları da içeri almak zorunda kaldık. Tam bir çiçek canavarı olan Nohut da onları bekliyor :) Artık tadilat bitene kadar bu kapının önünde nöbet tutar.

Israrla bakmaya devam edersem belki de kendiliğinden açılır bu kapı

Gittiği tatil beldesinde mutlaka köy pazarına uğrayan tatilcinin çantası.
Dev Köy ekmeği.
Bu hafta hergün tost yapıcam kendime bu nefis ekmekle..

iyi bayramlar :)

2011-08-30T08:56:00.000+03:00

her türlü uyurum affetmem

öpüşme tarifi

2011-08-27T10:29:00.004+03:00

" Öpüşmek tuhaf mı tuhaf bir şeydir. Öpücükler yaşayan, canlı varlıklardır. Bir iletişim yolu, gem vurulmaz çılgın bir duygunun yalın, yarı ıslak, tüy gibi bir dokunuşla anlatımı ve Velda'nın dili benim dilime değdiğinde bir yanardağ patlamasıdır. Usulca birbirimizi tattık, duyumsadık, ruhen ve bedenen selamlaştık ve sonra da ayrıldık."

Sf.101 / Ölüm Taciri - Mickey Spillane

Edebiyat nedir?

Neye edebiyat denir?

Bir türlü net cevabı verilemeyen çetrefil 2 sorudur bunlar.

Bir polisiye romanda bulmayı pek beklemeyeceğiniz türde nefis bir betimleme. Okuduğum en güzel öpüşme tariflerinden birisi diyebilirim.

cengaver

2011-08-26T12:29:00.004+03:00

Benim başıma çok sık "bi" şey gelir. Ha bire bir yerlerim kesilir, bir yerlerim burkulur, ezilir, kafama bişeyler düşer. Bunun sebebi ise sarsak olmamdan ziyade cengaver ruhlu bir insan olmamdır.

Özellikle evde yapılacak bir iş varsa ve ben o işi yapmayı kafaya taktıysam mutlaka niyet ettiğim zamanda o işin yapılması gerekir. Hal böyle olunca yapılacak iş kol gücü isteyen bir iş mi, bir başka insanın yardımı gerekir mi, evde yalnızken yapılmasa daha iyi olacak türü tehlikeli bir iş mi farketmez. Hemen kafama eşarbı dolar, aşortmanları da ayağıma geçirir, işe koyulurum.

Gündelikçi Pisibacıya bağladıktan sonra da kimse tutamaz beni. Dolap üstleri iner, bavullar herkülmüşümcesine oradan oraya çekilir, su bidonları kaldırılır indirilir. Eşim de artık bıraktı benimle uğraşmayı çünkü bezdi artık "beni bekle beraber yapalım" demekten ama söz geçirememekten. Gerçi başka bağyan arkadaşlarımla konuştuğumda onların da benzer durumda olduğunu görüyorum.

Sözkonusu olan evin tertibi düzeniyse, o iş o evin kadını kafaya konduğu an yapılmalıdır. E tabiykine kadınlarlan erkeglerin ruh halleri ve iş yapma titizliği genelde aynı olmuyor. Ya da şöyle diyelim adam haftanın yorgunluğunu atmak için cumartesi günü evde ayaklarını uzatmış yayılmış maç izlerken karısının arka odadan "hayatıımmmmmm şu bavulu tepeden bana indir misin" demesinden genelde hoşlaşmıyorr. Yapmak istemediğinden değil ama erkek için bu iş misal maç özetlerini izledikten sonra da yapılsa olurken, kadın için mutlaka hemen o anda yapılması gereken bir takıntı halinde oluyor.

İşte bu sebeple ben ve benim gibi olan hemcinslerim, daha doğrusu kadın milletinin yaklaşık bir % 95'i sürekli bir bel ağrısı, yanık, kesik, çizik, ezik gibi fiziksel hasarları her daim bünyemizde barındırırız.

Bunun son örneğini geçen cumartesi yaşadım. Hazır evdeyim, yalnızım, gayesizim o zaman neden bir süredir beynimin kenarında tık tık atan "kütüphaneyi düzelt" uyarısını ciddiye almıyorum dedim.

İnsanız, yalnızken bir şeylerin üzerine çıkıp yükseklerde dolanmak riskli iş, hatalı iş. En üst raftaki kitapları iki taraflarından tutup mengene gibi sıkıştırarak tek seferde aşağı indirebilirim sandım. Yanılmışım. Aynı çizgi filmlerdeki gibi bütün kitaplar tek tek kafama çarpıp oradan sekerek yere düştüler.

Ben kitaplarımı genelde yayınevlerine göre dizerim..ne yapalım rafta daha estetik ve düzgün duruyorlar alla alla:))

Lakin yayınevleri de her zaman her kitabı aynı formatta basmıyorlar. Bazıları daha büyük ebatlı oluyor ve benim normal sıralamamı bozuyorlar. Bu büyük kitapları başka bir rafta tutuyorum o sebeple, tabii yine ebatlarının görsel bir uyum sağlaması koşuluyla.

İşte o gün kafama düşenler de bu büyük kitaplardı. Sırasıyla önce Che Guevera, Kuran, Yalçın Küçük'ün Sırlar kitabı, Dev Türkçe Sözlük ve Gülriz Sururi'nin Kıldan İnce Kılıçtan Keskince'si düştü. Anlayacağınız hafif yollu bir beyin sarsıntısıyla beraber büyükçe de bir kültür şok yaşadım.

Yani cicişler (görüyorsunuz bakın artık panpişi kullanmıyorum:) evde tek başınızayken Zeyna kesilmeyin.. Ha bi de Pisi'niz kaçarca, kendize iyi bakın bayram sonu görüşürük:)

Miramar

2011-08-25T08:53:00.003+03:00

Necip Mahfuz'la tanışıklığım eskiye dayanıyor. Çocuk denecek bir yaştayken Midak Sokağı'nı okumuş ve çok sevmiştim. Bu sebeple Midak Sokağı'nın konusunu artık hatırlamasam da, daha sonra başka hiçbir kitabını okumasam da Necip Mahfuz benim için hep sevdiğim yazarlar arasında oldu.

İlknur İRo'da moderatör olarak Miramar'ı seçtiğini söyleyince de çok sevindim. Kitabın konusu ile ilgili çok fazla şey yazmıyorum çünkü sevgili İlknur her yazısında olduğu gibi Miramar'la ilgili yazısında da mükemmel bir özet ve analiz yapmış.

Ben kendi adıma çok severek, beğenerek okudum. Romanın geneline hakim olan hayalkırıklığı ve hüzünle atbaşı giden umut beni çok etkiledi. Mahfuz'un ülkesine ve halkına olan yoğun sevgisi ve inancı her satırda kendisini belli ediyordu.

Bu kadar sade bir dille yazıp da bu kadar etkileyici olabilmek her yazarın başarabileceği bir şey değil. Kısacık bir cümle ile anlattığı kişiye dair çok detaylı bir portre çizebilmek ancak büyük bir usta iseniz mümkün.

Farklı erkek karakterler Mısır'ın farklı dönemlerini anlatırken dünya güzeli Zühre karakteri Mısır'ın ta kendisi. Tüm bu erkeklerin Zühre'ye olan aşkları hikayenin görünen yüzünü oluştururken alt metinler farklı siyasi dönemleri temsil eden bu erkekler üzerinden Mısır'a verilen zararı çok güzel anlatıyor.

Aynı olayın hikayenin bütün kahramanları tarafından teker teker anlatılmasına ise bayıldım. Riskli bir durum olarak okuyana tekrar hissi vermesi ihtimali bulunan böyle bir kurgu, Mahfuz'un ustalığı sayesinde aynı olayın her kahramanın kendi karaketri, geçmişi ve algısına göre yorumlandığı farklı metinler olmuş.

Bir de köhnemiş, yaşlanmış Madam karakteri ile Zühre'nin terütazeliği arasındaki zıtlık da bana yazarın Batı'ya karşı Doğu'yu yüceltme yönünde yaptığı ince bir espri olarak geldi.

Tek eleştirim var sadece o da yazara değil ama bu kitabı İngilizce aslından çevirtmek yerine Arapça aslından çevirtmeyi tercih etmeyen yayınevine. Çünkü bazı yerlerde kelimeler o kadar İngilizce kokuyordu ki rahatsız oldum. Sanki bu kitap Arapça orjinalinden çevrilse çok daha etkileyici olurdu.

Ben çok severek okudum, kesinlikle tavsiye ederim. Zühre ve erkeklerin temsil ettiği Mısır ve farklı dönemlerde egemen olan farklı siyasi görüşler hikayesi emin olun ki çok tanıdık gelecek:)

Eeeeennnnnn birinci Notikkkkk :)

2011-08-24T11:05:00.003+03:00

"Blogger ennn'lerini seçiyor" yarışmasında sevgili Vladimir ve Aydan Atlayan Kedi sağolsunlar teveccüh gösterip benim blogumu bazı kategorilerde "ennn" seçmişler.

Vladimir için en eleştiren, en akıcı yazan ve en çok güldüren, Aykedim için de en akıcı yazan ve bütün yazdıklarını en severek okuduğu bloglardan biri olmuşum.

Takdir edersiniz ki SEVİNDİM, ÇOK SEVİNDİM, eh biraz daha SEVİNDİM. Şımardım. Çok fazla takipçisi olan iki meşhur blogger tarafından beğenilmek de çok hoş bir şey yahu. Hiç öyle olgun bir armut gibi ağır abla takılamayacağım kusura bakmasın kimse, gayetle pişmiş bir kelle olarak sırıtıyorum.

Hangi seviyede olursa olsun yazı işine bulaşan herkes için "akıcı yazmak" en önemli şeydir. Okuyanı yakalamak, anlatılanı sonuna kadar okutabilmek için "akıcı yazmak" gereklidir. Ennnn akıcı seçilmek ise yazı yazan bir kişi için edilebilecek en büyük iltifatlardan birisidir benim gözümde. Çok mutlu oldum gerçekten.

Enn çok güldüren olmak da kişisel olarak benim için çok önemli. Belki özel olarak her yazımı komik olması için yazmıyorum ama insanları gülümsetmek harika birşey. Bu iltifatı da öyllleeee bir güzel aldım kabul ettim ki inanamazsınız. Ben seviyorum komik olmayı, insanları güldürmeyi....yaşasın en komik benim.

Ennnn eleştiren konusunda bir şey diyemiyorum. Değilim desem yalan olacak :)) Böyle olmak istiyor muyum kısmını tartışabiliriz ama herhalde kalekter değişmez sanursam kırkından sonra.

Blog yazmak bayıldığım bir şey. Hayatımda bu kadar severek yaptığım, bu kadar kendime ait başka hiçbir şey yok. Neredeyse 5. yılıma giriyorum. Bambaşka dünyalara girdim. Hiç bilmediğim, daha önce varlığından haberdar olmadığım şimdi ise hayatımın merkezine oturan o kadar çok arkadaşım, dostum oldu ki. Bazılarının yüzünü bile görmedim daha ama büyük bir kalbi yakınlık var. Sanal alem gerçek hayata benzemez iddialarına da kişisel olarak kesinlikle katılmıyorum. Sanal alemi yaratanlar son derece "gerçek" ve ben bu dünyanın bir parçası olduğum için çok mutluyum.

Bu mim'i bana geldiği şekilde kategorize ederek cevaplayamayacağım ne yazık ki. Belki zinciri bozmak anlamına geliyor ama yapacak bir şey yok. Bu da pati sıtayla.

Ben,

blogum sayesinde tanışıp en yakın dostlarım arasına giren Windrider, Uyumsuz ve Joa'yı

henüz şahsen tanışamadığım ama sık sık yazıştığım, telefonda muhabbet ettiğim, bloglarında yazdıkları içsel meseleleri derin derin okuyup düşündüğüm Aykedi ve Enis'i

kendisini en içten ve doğal bir şekilde anlatan Bal Sultan ve Noni'yi

çoğunlukken bile her tür saçmalığa maruz kalınabilen bir ülkede eşcinsel kimliğini cesurca taşıyabilen ve son derece bilgilendirici bir blog yazan Gaykedi'yi

her sabah bilgisiyarımı açtığımda en önce onun yazısını okuduğum Vladimir'i

her yazdıklarında beni güldürecek bir şeyden bahsetmeyi başaran Edie Finnerty, Nokta nokta ve tabiikine Gevezem Baykuşumu

blog yazmayı şu anda bıraksa da her yazdığından insanlığı, ahlakı ve gerçeği aramayı öğrendiğim Hüseyin Salim hocamı

temalı blog dediğin böyle olur dedirten ve her okuduğum yazısıyla kendimi mutfağa atma arzusu uyandırmayı başarabilen Sibel'i

özgün yemek tarifleri yanında; dopdolu yaşadığı hayatı ile her okuduğum yazısında bir roman kahramanı okuyormuşçasına beni etkileyen Annoyamı

yazılarında hep yeni bir şeyler öğrenmeme vesile olan Ömer, Zeynep, Sedef, Başak ve Müge'yi

Kısacası blog listemde bulunan ve bir şekilde yazmayı atlamış olabileceğim bütün blog komşularımı ENNNNNNNNNN SEVDİĞİM seçiyorum.

Blog yazmaya karar verdiğimde bloğumun ismine ilham kaynağı olan ve zamanla giderek ünü beni de aşan:)))) bu blogun ve aslında hayatımın gizli öznesi çılgın kedim NOHUT'u ise ENNNNN BİRİNCİ seçiyorum.

Unutmayın çevrimdışı kalmak devrimdışı kalmaktır:)))

NOT : Bu madalyalı resmi çekene kadar anamız ağladı Burak'la 8 olduk resmen, kıymetinizi bilin valla ne yapıyorsak size hizmet için yapıyoruz.

NOT 2: Tabii ki çok özel bir kategorim var onu ayrı yazmak istedim : ENNN İFTİRACI BLOG kategorisi... Sayın Aydan Atlayan Kedi bana bir nev'i sosyetik gezenti ikoncan muamelesi yapmış. Kızım evden işe işten eve bir hayatım var, yılda bir kere de izin kullanıyorum, Allah'tan kork nereye gitmişim nerede görülmüşüm????

Fotoşok onlar:))))

Bazuka

2011-08-23T09:39:00.006+03:00

Murat Uyurkulak'ın Tol ve Har isimli romanlarını okumuştum daha önce. Tol'u İRo'da hep beraber okuduk. İlgili yazılara buradan ulaşabilirsiniz. Har'ı da daha sonra okudum. Onun yazısı da burada

Bazuka ise yazarın kendi başına ya da başka yazarlarla ortak yazdığı 9 hikayeden oluşuyor. "Aşk, yalnızlık ve şiddete dair hikayeler" alt başlığı ile verilmiş bu öykülerin hepsi birbirinden güzel.

Hikayelerle ilgili çok da ipucu vermemeye çalışarak sadece 2 tanesinden kısaca bahsedeyim. İlginizi çeker belki.

Kuş Yuvası, cinsel istismara uğradığı için sonunda erkek gibi davranmayı seçen, hayatta kalma mücadelesine erkek olarak devam eden bir kadının hikayesi. Erkek mi kadın mı olduğunun bile ayırdına varamayacak hale gelen bir kimlik karmaşasında bir de ekmek parası peşinde koşan Tahir.

Pembe ise daha çocukluğundan itibaren hayatının en büyük dramlarının hep pembe renge bağlanmasını hikaye eden bir mahkum. Çok esprili bir dille anlatılan bir yaşam faciası. Gülerek okuyorsunuz ancak hikayeyi bitirdiğinizde yüreğiniz ağrıyor ve ağzınızda kan tadı kalıyor.

Ben romancıyım her zaman. Hikaye kitabı okumayı genelde pek tercih etmem. Ancak bazı hikaye kitapları kendini okutuyor. Bu da onlardan biri. Murat Uyurkulak çağdaş Türk edebiyatının en değer verdiğim, en beğendiğim yazarlarından birisidir. Romancılığı kadar hikayeciliğinin de çok başarılı olduğunu söyleyebilirim.

akbil, vladimir ve en bi blog

2011-08-22T10:14:00.002+03:00

Sevgili blogdaşım Vladimir teveccüh göstermiş "blogger en'lerini seçiyor yarışmasında" bana da kalbi kadar temiz 3 kategoride yer vermiş. Bunlardan birisi de en çok eleştiren blogger kategorisi.

Biliyorum farkındayım gıcık gıcık yazıyorum burada bazen. Ama siz de biliyorsunuz ki son dönemlerde hiiiiçççç etliye sütlüye karışmadan efendi gibi köşemde yediğimi içtiğimi okuduğumu yazıyorum. Uslu bir pati olarak yaşamımı sürdüyorum. Lakin adamı zıvanadan çıkartıyorlar efendim. Yoksa ben de bir dişi Hıncal Uluç olma meraklısı değilim. Fakat hergün türlü abukluk çıkıyor, insan bir susuyor, iki susuyor ama eehhhh diyor sonunda.

Şimdi şu yazımda da bahsetmiştim okuyanlar hatırlar akbiller tedavülden kalkıyor yerine istanbulkart geliyor deyip akbilimi aldılar ve değiştirdiler. Şimdi de her yerde çarşaf çarşaf ilan akbiller kalkmıyor sadece bozuk akbiller istanbulkart ile değiştiriliyor deniyor. Peki o zaman niye ben durduk yerde akbilimden oluyorum söyler misiniz bana? Üstelik de tamamen bir yanlış bilgilendirme ile. Daha da ötesi eski akbilinizi getirirseniz İstanbulkart sadece 6 TL denilerek. Niye ben zaten normal bir şekilde kullandığım akbilimi durduk yere verip üstüne de 6 TL ödeyip bir de üstüne "aaaa hayır akbil uygulaması devam ediyor" haberini duyunca sakin kalmıyorum acaba? Herhalde bende bi bozukluk var enayi yerine konulunca hala sinirleniyorum.

astabakıcı:)

2011-08-19T16:05:00.001+03:00

bu duruşa sadece "çok pis yumulucam sana Notikkkkkk" denir.
not : turuncu tişört yine yanımızda:)

Pazartesi günü "gıda zehirlenmesi" teşhisiyle hastanelik oldum. Daha doğrusu önce hastaneye kaldırıldım sonra teşhis kondu. 2 şişe serum yedikten sonra, bolca antibiyotik, mide ilacı ve 5 günlük perhiz talimatıyla eve postalandım. Herkesle aynı şeyi yemiş olmama rağmen rahatsızlık beni vurdu. Aslında bir at kadar sağlıklıyımdır, hele midem en sağlıklı organımdır ancak doktor iyi yıkanmamış salatadan zehirlenmiş olabileceğimi söyledi, dışarıda çiğ salata yeme diye tembihledi. Hayatımız antihijyenik koşullarda geçiyor bu kadar yıldır sokaklarda her tür iğrenç şeyi yemiş biri olarak şerbetliyimdir kesin diye düşünüyordum ama demek ki beni bile yere serecek bişey varmış.

Bu ara çok yaygın gıda zehirlenmesi panpişler, aman diyim kendinize tikkat edin. İyi cumalar.

Kanun Benim

2011-08-15T10:25:00.002+03:00

Ünlü dedektif romanları yazarı Mickey Spillane'nin ünü kendinden de büyük kahramanı dedektif Mayk Hammer (Ülkemizde yayınlandığı yıllarda Türk okurlar böyle telaffuz ederdi)'in ilk romanı.

1947 yılında ilk kez okurların karşısına çıktığından beri tam 30 romanı yazılan dedektifimiz Mayk, yakışıklı, güçlü kuvvetli, etrafı güzel kadınlarla dolu, soğukkanlı, attığını vuran, o dönemin kuralları gereği azıcık maço, eski bir polistir. Kanuna saygılı ancak kendi hesabını kendi gören, gerektiğinde acımasız bir katile de rahatlıkla dönüşebilen Mayk, savaştan (2.Dünya Savaşı) sonra polisliği bırakmış özel dedektif olarak çalışmaya başlamıştır. En yakın arkadaşının hunharca katledilmesi üzerine arkadaşının cesedi başında yemin eder Mayk. Katili polisten önce bulacak ve aynı şekilde öldürecektir.

Polis arkadaşı Pat ile birlikte amansız bir yarışın içinde ama centilmence mücadele ederler. Birbirlerine yardım eder, delilleri gizlemezler. Kitap ilerledikçe bulmaca karmaşıklaşır, ölü sayısı artar. Bu arada yakışıklı erkeğimiz Mayk'ın esprili dille verilen aşk hayatını da izleriz.

Kanun Benim, okuması keyifli, sürprizli sonu ve esprili dili ile yazıldıktan yıllar sonra bile okuyucuyu saran güzel bir dedektiflik romanı. Anlatıldığı dönemin yaşam koşulları ve kültürü ile ilgili güzel bir referans kitap ayrıca.

en sevdiğim TSM şarkısı

2011-08-13T13:41:00.001+03:00

Bundan birkaç ay önce yazdığım şu yazıda paylaştığım bir TSM şarkısı ile ilgili olarak Vladimir'in yaptığı yoruma karşılık, "en sevdiğim" listesinde her daim bir numara diyebileceğim şarkıyı da yüklerim demiştim. Lakin hem ben biraz tembel teneke olduğumdan hem de aramalarımda içime en sinen yorumu bulamadığımdan bir türlü yükleyemedim.
Yaptığım araştırmalar sonunda Mediha Demirkıran'ın yorumu en beğendiğim yorum oldu. http://youtu.be/IIZ7lqLDLl0

Nedense bana bu şarkıyı hep bir erkek söylemeli gibi geliyor ama bu sanırım yüzyıllardır aşkı hep erkekler dile getirdiği için bir nevi genetik şartlanma. Araştırmalarım sonucunda iyi bir erkek yorumu bulamadım. Ancak 2 değişik yorum daha ekliyorum.

Nalan Altınörs'ün klasik yorumu için şuraya ve pek sevdiğim Nesrin Sipahi hanımefendinin biraz daha modern diyebileceğimiz yorumu için de şuraya bakabilirsiniz.

Sokaklar Benim Yeniden

2011-08-12T11:30:00.002+03:00

"İnsanlar çevrimiçi ve çevrimdışı olarak iki gruba ayrılır. Çevrimdışı olmak, devrimdışı olmak, yani devredışı kalmaktır."

Bu çarpıcı cümle ile açılıyor roman. Sokaktaki yaşam hakkında tecrübesiz ve ürkek ancak sanal alemde kurt olan, 7/24 online gençlerimiz Ergin, Tera Pi, Fasil-G ve Coolover bir sabah uyandıklarında tüm şehirde hatta dünyada elektriklerin kesik olduğunu görürler. İlginç olan pillerin de çalışmaması ve araba motorlarının da devredışı kalmasıdır. Bilgisayar alemine daldıkları günden itibaren ekran ve klavye ile yapışık yaşayan, dış dünya ile ilişkilerini de online yürüten gençlerimiz tam olarak neden olduğuna anlam veremedikleri bu dijital kıyameti sona erdirmek üzere yeniden SOKAĞA ÇIKARLAR.

Sadık Yemni rahat okunan, kurgusu güzel ve eğlenceli bir gençlik romanı ile çıkıyor karşımıza. Bir yandan hiç alışık olmadıkları bir elektrik kesintisi ile karşılaşıp kendi "sanal dünyalarını" kaybetmenin sıkıntısını çekerken diğer yandan da işin boyutlarının çok daha büyük olduğunu keşfeden gençler. Tutkulu bir gençlik aşkı ve bazı hesaplaşmalar. Tüm bunların yanında mahrumiyet ve felaket duygusunun nasıl da hızla talan ve zorbalığı ortaya çıkardığı üzerine geri plandaki öyküler.

Olayın merkezi İstanbul Anadolu Yakası. Bağdat Caddesi, Erenköy, Kızıltoprak, Bahariye, Boğa Heykeli, Moda. Tanıdık yerler, tanıdık isimler. Türk karakterler.

Bilimkurgu edebiyatının ve sinemasının kurtları için oldukça "hafif" sayılabilecek bu romanı bilinçli olarak böyle yazdığını düşünüyorum ben yazarın. Hedef kitle olarak seçtiği gençleri olaya dahil edebilmenin güzel bir yolunu bulmuş. Mekansal tanıdıklık yanında, "gençlik" halleri ve hissiyatını da çok başarılı vermiş. Bazı fizik ve uzay terminolojisi beni kısmen zorlasa da anlatılmak istenen öyküyü ve verilmek istenen mesajı aldığımı düşünüyorum.

Ben hem Sadık Yemni'nin üslubunu sevdiğim için hem de gönlüm genç olduğundan:) çok severek okudum. Herkese özellikle de gençlere tavsiye ederim.

Unutmadan kitapta Nohut isimli bir sarman kedi de var:)))

en öz hakiki gerçek TOSUN Paşa:)

2011-08-11T12:00:00.001+03:00

gerçek tosun paşa benim

2011-08-11T09:34:00.003+03:00

Sapla samanı karıştırmanın çok kolay olduğu, toplumsal ahlak ve teamüllerle ilgili olarak herkesin herşeyi işine geldiği gibi yorumlamaya meyilli olduğu günlerde yaşıyoruz. Ancak bazı şeylerde "izan" sahibi olmak, saçmalamamak bu kadar da zor olmamalı.

Sadece çocukluğumu değil bugünümü de süsleyen, her canım sıkıldığında açıp birazını hatta tümünü seyrettiğim Türk Sineması'nın müstesna filmlerine getirilen abuk sansüre diyecek bir şey bulamıyorum aslında.

Bazen üstünde en çok durduğunuz şey aslında hiç sahip olmadığınız şey anlamına da gelebiliyor. Türk halkının ar ve haya duygularının rencide edilmesi ile ilgili bu kadar takıntılı olmamız sizce de ilginç değil mi? Ahlak, namus, edep, ar, haya, lafı düşmüyor insanların ağzından.

İşte TRT Sansür Kurulu'nun sansürlediği en sevdiğim filmlerden biri olan Tosun Paşa'nın yine en sevdiğim Hamam Sahnesi..

http://www.youtube.com/watch?v=kQL4db-OM2o

Kesinti ile ilgili TRT'nin resmi açıklaması daha da korkunç "yayın akışını yetiştirmek için böyle bir kesinti yaptık." Siz TV programcısı değil misiniz, yayınlamayı planladığınız filmin kaç dakika olduğunu bilmiyor musunuz? Yayın akışı planlamasını bile yapamıyorsanız niye televizyoncu oldunuz? Özrü kabahatinden büyük dedikleri bu olsa gerek.