karlı dağdan serin

olduğumu sanırdım değilmişim meğer.

Neyin derdi stresi ise son iki aydır hastalıktan dertten başımı kaldıramadım. Fiziksel düşkünlüğüm bir yana ruhen de çok çökkün ve yaşam enerjisi düşük bir haldeydim. Yazabileceğim zamanlarda dahi yazmak içimden gelmedi. Sadece blogumu değil, dostlarımı da ihmal ettim.

Fakat bugün buna bir nokta koymaya karar verdim.
Peki iyileştim mi????
Tabiykine hayır.

Ama yooo yooo yooo böyle kolay kurtulamazsınız benden.
Profesyonel bir hastayım ben önce bütün hikayemi dinleyeceksiniz...:)))

Herşey Kasım ayının ortalarına doğru ellerimde ve kollarımda parça parça yanma hissi ile başladı. Yanıyorum, hafif kızarıyorum geçiyor. Derken yanmaya kaşıntı eşlik etmeye başladı..Bazen iğne batması gibi hisler, çapçatır kuru bir cilt, ne yapsam kaşıntı ve yanma hissi geçmiyor. Ellerimi kullanamıyorum neredeyse o kadar fena. Bir cildiyeciye göründüm bana stresin tetiklediği kontak dermatit dedi kremler pomatlar 10 gün sonra görüşelim deyip yolladı. Aldım ilaçlarımı sürünüyorum biraz hafiflemekle beraber, bu sefer ensem başladı, uyuz gibi kaşınıyorum, bir anda enseme toz haline getirilmiş camla biber karışımı dökmüşler gibi yanmalar. Gece uykusu falan kalmadı. Sudan uzak durun dediler, ne evimi temizliyorum ne kendim yıkanıyorum saç baş darmadağın homelesslara döndüm resmen. Kimle konuşsam dert yanıyorum sürekli hastalığımdan bahsediyorum, yaşlı teyzeye bağladım.

Bu yetmezmiş gibi derken sol başparmağımdan bileğime kadar uzanan bölgede inanılmaz bir ağrı, sanki bıçak sokuyorlar, bir şeyi tutamıyorum tepsiler elimden kayıyor, zonk zonk zonkluyor, başparmağımın elimle birleştiği yerde bir çöküntü oluştu hafif morlukla beraber.
Hababam debabam kaşınıyor, kızarıyor ve zonkluyorum. Hayatta başka derdim,odak noktam kalmadı. Sadece sol elim var  artık benim için. Her boş anımda elimi seyrediyorum bir değişim var mı diye bakıyorum falan.

10 gün sonra kontrole giderken bari dedim bir de ortopediste görüneyim gelmişken. Adam baktı, elimin röntgenini çekti, kırık yok yumuşak doku zedelenmesi atel tak buz kompresi yap geçer dedi.

Peki çok güzel.

Atel takıyorum beş dakka geçmeden kaşıntılar ayyuka çıkıyor. O ara annem bir yerden görmüş egzema eldiveni diye bişey, gittik aldık. Şu halde ( bkz resim) oturuyorum evde, ilaçlarım pomatlarım eldivenim atelim kedim. Hiçbi faydası yok. Egzema eldiveninin dikiş yeri zaten benim elimin sorunlu bölgesine denk geliyor, dikiş izi daha beter kaşındırıyor. Zaten elinizi bir şeyin içine hapsetmek kullanamamak yeterince zor, bir de üstüne şifa bulamıyorum.

Pisiniz bu acıya sadece 2 gün katlandı. Ehhh deyip çıkarttım attım ateli. Olabildiği kadar elimi az kullanmaya çalışıyorum falan. Sanki 10 parmak daktilo kullanıyormuşum gibi hemen blog yazmayı bıraktım güya elimi en çok yoran şey blog yazmak. Tabii keyifsizlik esas sebep elim ağrıyo içimden hiçbişey yapmak gelmiyor.

Ağrılarım sızılarım yanmalarım da devam etmekte. Bir arkadaşım, o da sedef hastası, egzema sedef sinirsel hastalıklar yoksayacaksın ilgilenmeyeceksin dedi. Tamam çok güzel ama demekle yapmak aynı şey değil ki. En ufak bişeye üzülsen azıyor, bir de ayaklarıma sıçradı her tarafıma biber sürülmüş gibi yana yana kaşına kaşına dolaşıyorum. Üzüntümden sinirden ağlıyorum ağladıkça kaşınıyorum.

Sonra iyi bir ortopediste gösterelim dediler elini, ne de olsa sol el ana elim ve başparmak bütün el işinin % 60'ını yapıyor. Bunu iyice bir baktıralım neyse çözüm bulunsun. Tamam harika. Gittik gösterdik, adam çok büyük bir hekim, sporcu ameliyat ediyor, benim derdimi mi çözemeyecek? Baktı kontrol etti. Bu dedi gençlerde olur, başparmak kemiği bazı insanlarda daha serttir, zorladıkça dışarı doğru çıkıntı yapmaya başlar, meraklanmayın ağrı dayanılmaz olunca ameliyat ederiz.

Fesuphanallah deyip çıktım oradan. Bu operatörler de berberler gibi illa kesip biçecekler. Ağrı dayanılmaz olunca ne demek?  Tepsi bile tutamıyorum elim boşalıyor diyorum. Daha ne diyeyim?

Öööleee duruyorum hiçbişey yapmıyorum kaşınmaya, ağrımaya devam. Cankardeşim Hande idareyi ele aldı. Seni bilmiyorum ama ben senden sıkıldım dedi iyi bir cilt doktorundan randevu aldı zorla. Çok iyi bir ortopedistten randevu aldırdı yine zorla.

Tamam dedim kalktım gittim önce cildiyeciye. Acayip şeker bir kadın, belli işinin de ehli. Bir de hatırla gitmişiz, çok ilgilendi sağolsun. Elimi bırak kurcalamadığı yerim kalmadı, ayağıma baktı, koltukaltıma baktı, sırtıma baktı, iyice bir muayene etti. Sonuç, bence siz kontakt dermatit ya da egzema hastası değilsiniz, büyük ihtimal peripherik sinirlerde sorun var tam teşekküllü bir nörolog muayenesi istiyorum dedi.

Peki dedim, kuzu kuzu çıktım.

SON KARAR : Bırakıyorum bu işi, düşünce yoluyla kendimi tedavi edicem.

Ne bende sinir kaldı, ne cepte para..Bir çözüm de yok. Nörolog dediğin sadece çekiçle dizime vurmayacak ki bir sürü bişey çektirecek, varlığından haberdar olmadığım birtakım hastalıklar bulacak muhtemelen ama eminim derdime deva olmayacak yine. Ortopedist randevusunu da iptal ettim.

Kalsın böyle.
Ağrılar dayanılmaz olduğunda ameliyatla kendimi toptan aldırıcam.